Mariëlla Leutscher: ‘Het vervullen van wensen geeft mij zó veel voldoening’

Mariëlla Leutscher. Beeld Emma Kerssemeeckers

Mariëlla Leutscher (45) uit Bergen op Zoom heeft altijd al een sterke affiniteit gehad met de laatste levensfase. Ze is verpleegkundige en vrijwilliger bij WensAmbulance Brabant. Vanaf volgende week verruilt ze haar baan in het ziekenhuis voor een baan in een hospice. Bij WensAmbulance Brabant zet ze zich met overgave in om de laatste wensen van ongeneselijk zieke mensen uit te laten komen.

 

Hoe ben je terecht gekomen bij WensAmbulance Brabant?

“Ik ben hen een keer tegengekomen op een braderie. Daar had ik destijds al informatie opgevraagd, maar toen was ik nog geen verpleegkundige terwijl dat wel de minimale eis is om wensen te mogen begeleiden. Zodra ik mbo-gediplomeerd was heb ik contact met hen opgenomen en ben ik aangenomen als begeleider.”

 

Waarom ben je hier vrijwilligerswerk gaan doen?

“Dit komt vooral door mijn affiniteit met de dood, en ik ben gewoon heel dankbaar dat ik deel uit mag maken van zo’n laatste wens van ongeneselijk zieke mensen. Ik vind het heel bijzonder dat je de wensvrager en de familie niet kent, maar dat je toch in zo’n korte tijd een sterke band met hen opbouwt. Ik heb ooit wel eens tijdens een wensdag aan een familie gevraagd hoe zij het ervaarden. Je komt daar namelijk als vreemde bij, maar toch krijg je het gevoel dat het klikt. En zij hadden precies hetzelfde. Je staat allemaal voor hetzelfde doel: je wilt de wensvrager nog één keer een hele mooie dag laten beleven en daarbij het ziekteproces laten vergeten.”

 

Hoe vaak ben je al mee geweest met de WensAmbulance?

“In de afgelopen 4 jaar heb ik ongeveer 25 tot 30 wensen mogen vervullen. Ik werk fulltime en daarnaast studeer ik nog aan het hbo, waardoor ik het soms jammer vind dat ik niet heel veel wensen kan uitvoeren. Maar uit de wensen die ik kan uitvoeren haal ik zó veel voldoening. Het feit dat je die mensen daarin kan begeleiden, dat is eigenlijk niet te beschrijven. Ik ben er trots op dat ik daar deel van uit mag maken.”

 

Hoe gaan jullie als vrijwilligers te werk?

“Er zijn drie rollen voor vrijwilligers: begeleider, chauffeur en wenscoördinator. De wensaanvraag komt altijd als eerste binnen bij de wenscoördinator. Daar wordt gekeken naar de mogelijkheden. Als dat allemaal in kaart is, wordt er een mail gestuurd naar alle begeleiders en chauffeurs. Daar staat heel summier in uitgelegd wat de aanvraag is en waar en wanneer deze wens wordt vervuld. Als begeleider en chauffeur kun je hier dan op reageren om je beschikbaar te stellen om mee te helpen. De chauffeur verzorgt het vervoer en de begeleider houdt zich bezig met de wensvrager. Soms komt er wel eens een herhaling van een oproep omdat ze nog geen begeleider of chauffeur hebben gevonden, maar dat lost zich altijd vanzelf op. Het belangrijkste voor mij is dat de wens vervuld kan worden, en tot nu toe is dat eigenlijk altijd wel gebeurd.”

 

In 2019 heb je deelgenomen aan de Strand6Daagse, een zesdaagse wandel-kampeertocht langs het strand van ongeveer 140 kilometer, waarmee je geld hebt opgehaald voor WensAmbulance Brabant. Kun je daar iets over vertellen?

“Het is altijd wel een droom van mij geweest om daaraan mee te doen. Toen ik ervoor ging trainen, besloot ik om er een sponsoractie aan te koppelen voor WensAmbulance Brabant. Een wensdag kost ongeveer 350 euro, en met mijn sponsorloop heb ik ruim 3000 euro opgehaald. Ik heb er hele leuke reacties op gehad.”

 

Welke wens die je hebt mogen vervullen is je het meest bijgebleven?

“Dat was de wens van een meneer die terminaal was. Zijn vrouw was dementerend. Ze vierden alle feestdagen en verjaardagen altijd in hetzelfde café. Daar wilden ze graag nog een keer samen zijn met hun familie en dat hebben wij geregeld. Het café was eigenlijk gesloten, maar de eigenaar heeft het toch opengesteld voor hen. De meneer heeft omringd door familie nog lekker een biertje kunnen drinken en na twee uur hebben we hem terug op de brancard gelegd. Zijn hele familie stond om hem heen toen hij opeens zei: “Het is goed geweest, voor mij mag het nu klaar zijn.” Dat vond ik heel indrukwekkend en ontroerend. Je probeert wel professioneel te blijven door het even weg te slikken, maar ik ben ook maar een mens, dat doet me ook wat. Achteraf kreeg ik te horen dat hij de dag erna overleden was. Zijn allerlaatste wens is dus toch in vervulling gegaan.”

 

Hoe heb je het wensen vervullen tijdens coronatijd ervaren?

“Tijdens de volledige lockdown hadden we een tijdje helemaal geen wensen. Daarna kwamen de versoepelingen weer, dus toen hebben we het wensen vervullen weer opgepakt. Nu zitten we weer in een gedeeltelijke lockdown, maar de wensen gaan nog door. Wel zijn ze enigszins aangepast. De ambulances zijn bijvoorbeeld ingericht op de huidige situatie doordat er meer beschermingsmaterialen liggen. Daarnaast wordt er nu een dag van tevoren contact opgenomen met diegene die de wens heeft aangevraagd om er zeker van te zijn dat zij coronaklachtenvrij zijn. Er wordt ook rekening gehouden met ons als vrijwilligers. Als wij aangeven dat we ons niet veilig genoeg voelen om een wens uit te voeren, dan wordt daar begrip voor getoond.”

 

Als je ooit in dezelfde positie zou komen als de mensen wiens wensen je vervult, wat zou je laatste wens dan zijn?

“Oh, dat is een goeie vraag. Ik denk dat het voor mij een meerdaagse reis naar Schotland zou zijn met mijn gezin. Dit omdat ik zelf doedelzak speel en het een heel mooi land vind.”