“We zijn verslaafd aan onze gedachtes: we willen er altijd naar luisteren, zelfs als ze de grootste onzin bevatten.”

Door: Suzanne van Hout

Borderline persoonlijkheidsstoornis (BPS) komt bij 1,1 % van de Nederlandse bevolking voor en heeft een substantiële negatieve impact op het leven van mensen met deze stoornis: ze functioneren slechter, beschadigen zichzelf vaker, ondernemen vaker een suïcidepoging en hebben vaker andere psychische en fysieke problemen. – Trimbos instituut

Deze negatieve impact hield Nora de Ruyter, bij wie borderline is geconstateerd, niet tegen. Zij schreef een boek (Verborgen Gezichten), ging meerdere keren in haar eentje op reis, is met een nieuw boek bezig én is nu  helemaal van haar medicatie af. Hoe is dat zo gekomen?

“Reizen was voor mij een manier om om te gaan met pijn. In Nederland voelde ik me heel erg gevangen. Dat had onder andere met verwachtingen te maken, stage trok ik bijvoorbeeld heel slecht. Als ik op die manier moet presteren gaat het helemaal fout, maar als je nu tegen mij zegt: “ga van Nederland naar Ecuador zonder plan’, no problem.” Als je op reis bent, zijn er namelijk geen verwachtingen. Mensen willen nog weleens zeggen ‘je bent aan het vluchten als je op een minder moment in je leven gaat reizen. Terwijl ik me juist thuis voelde als ik aan het reizen was. Dan voelde ik me wél gelukkig. Daarvoor hield ik veel te veel vast aan verwachtingen van mensen. Ik had ook last van een eetstoornis. Ik kwam vast te zitten in een soort kooi.”

“Ga van Nederland naar Ecuador zonder plan’, no problem.”

“Ik kreeg de diagnose borderline, bipolaire stoornis, verslavingsproblematiek en ik had een eetstoornis. Nu gebruik ik geen medicatie meer en heb ik nergens meer last van. Als je mij nu voor een psychiater zou zetten geloof ik niet dat die mij nog een diagnose zou geven. Toen ik mijn boek schreef was dat wel anders. Ik wilde met dat boek het taboe op mijn diagnoses en zelfbeschadiging doorbreken. Als je erover begint weten mensen vaak niet wat ze met zichzelf aan moeten. Er wordt gedacht dat mensen met borderline altijd heel impulsief en ontoerekeningsvatbaar zijn. Als er geen taboe zou zijn was het makkelijker om mezelf te accepteren. Je hebt het gevoel dat het afgekeurd wordt. Hoe meer ruimte er is voor hoe je je voelt, hoe meer rust er komt en hoe meer rust er is, hoe minder je de behoefte hebt jezelf iets aan te doen.”

 

Mijn boek: verborgen gezichten

“Dat boek schrijven was spannend. Een soort experiment met het toelaten van emoties. Ik gaf ze aan Christine, de hoofdpersoon van ‘verborgen gezichten’. Tijdens het schrijven was ik eigenlijk emoties aan het afreageren. Ik hoopte dat het wat zou doen, dat boek. Ik geef lezingen omdat ik het taboe dat op borderline rust weg wil halen. Er is gewoon een te beperkt beeld over.”

 

“Ik heb veel therapie gehad, en 3 opnames. Het nadeel aan die therapie vind ik dat je blijft werken op hetzelfde niveau als waar je probleem gecreëerd is. Namelijk in je hoofd. Met praten verandert er dan niet veel. Je kan je gedachtenpatroon misschien een beetje manipuleren, maar niet veel. Met yoga en meditatie kon ik vanuit een ander denkniveau naar mezelf kijken. Het ging heel erg natuurlijk en best wel uit zichzelf.”

“Nu ben ik niet meer bang voor angst.”

“Ik was als de dood voor emoties. Veel mensen weten niet hoe ze ermee om moeten gaan. We geloven alles wat we denken. Nu ben ik niet meer bang voor angst. Of woede. Maar voorheen zorgde die angst ervoor dat ik alles opkropte. Het werd teveel en als resultaat ging ik mezelf snijden. Ik moest gewoon een outlet hebben. En aanvankelijk was die outlet eigenlijk iets anders. Ik ging eten van de stress. Daarna ging ik braken, want over dat eten voelde ik me angstig. Wat als ik dik werd en mensen me dan gingen afwijzen? Na het braken kwam er dan een soort rust over me heen. Dit gebeurde soms wel 10 keer per dag. Als dat niet meer hielp, ging ik mezelf snijden. Ik hoef op die momenten niet meer naar mijn gedachtes te luisteren, en dat zorgt voor opluchting. Het feit dat ik zo sterk geloofde in mijn destructieve gedachtes, creëerde een kooi waar ik in vast kwam te zitten. Om terug te komen op het reizen: dan ben je heel erg in het ‘nu’. Je bent niet meer aan het luisteren naar de negatieve molen in je hoofd.”

 

“Het is makkelijk om je angst te geloven, en in een patroon te blijven zitten. Er is lef voor nodig om in je angst te stappen. En dat is nodig om die te kunnen overwinnen. Bij mij was het de meditatie die dat voor elkaar heeft gekregen. Ik mediteer zo’n beetje overal, yoga doe ik 5 of 6 keer in de week. Over een maand kan ik naar Nepal om Engelse les te geven aan monniken en met ze te mediteren, ik wil graag gaan.”