Lichtpuntje wederom op een lager pitje gezet

Lennard Vader | Props

(Gesloten) Openluchttheater de Doolhof, Tegelen

De commissie van de Tegelse Passiespelen heeft wederom besloten haar première, en daarmee de hele spelreeks, uit te stellen. Hier was vorig jaar ook sprake van, met dezelfde reden: Het coronavirus wat roet in het eten gooit van het 5-jaarlijkse spektakel. Een reportage over begrip, verlangen, afkeer en een onbewuste generatiekloof.      “Die leegte. Ik kan dat moeilijk verdragen.”

Door Lennard Vader

 

Het kletterende geluid van een voetbal die terugkaatst van een hek, een voorbijrazende trein, verre geluiden van straatmuzikanten in het centrum en auto’s die op gematigde snelheid de rotonde oversteken. Allemaal geluiden als afleiding van de doodse stilte die boven openluchttheater de Doolhof hangt, ietwat verscholen in een cirkel van bomen waar je door de takken haar sierlijke boog nog wel kan zien. Het is alleen niet de boog die de aandacht trekt, maar de potdichte, roestbruine poort. Een gek gezicht, er vanuit gaande dat de repetities voor de Passiespelen in deze tijd in volle gang zouden zijn. Een drukke periode voor ruim 400 vrijwilligers die zich, sinds 1931 al, gezamenlijk inzetten om eens in de vijf jaar een nabootsing op te voeren de laatste dagen van Jezus Christus.

Lang zag het er naar uit dat de Passiespelen dit jaar wél door zou gaan, maar een persbericht van 12 februari 2021 op de site van de Passiespelen stelde dat feestje – letterlijk en figuurlijk – uit: Het zou niet realistisch zijn om te verwachten dat er op 18 april, de oorspronkelijke premièredatum, een coronaveilige voorstelling ‘op anderhalve meter’ kan plaatsvinden. ‘Momenteel kan er niet gerepeteerd worden, een essentiële voorwaarde om een volwaardige en artistiek verantwoorde voorstelling te kunnen spelen. Al het andere – decor, kostuums, muziek – is klaar en de medewerkers staan te trappelen om aan de slag te kunnen’, een citaat uit het persbericht.

Onder wie ook de optimistische adviseur en acteur Arjan Langen, hij vertolkt de rol van Daniël, een van de profeten die in de tijd van het Oude Testament het woord van God ontving en doorgaf. “We zijn al sinds 2018 bezig met repeteren wanneer dat kon en eigenlijkLennard Vader | Props zitten alle scènes er al aardig in. We zitten nu op zeker 75% van het proces tot we kunnen starten met de première, maar het vervelende is dat we de overige 25% normaal gesproken in de Doolhof voorbereiden. Zolang dat dus niet mogelijk is, is het afwachten en hopen dat de zomerperiode licht aan het einde van de tunnel brengt.” Hoewel de organisatie in november nog met het bericht kwam dat de uitvoering van 2020 vooralsnog leek door te gaan in 2021, hielt men binnen de vrijwilligersgroep rekening met tegenvallers. “Toch hebben we alles op alles gezet om de tijd die we hadden – en wel samen mochten komen – optimaal te benutten. Onze regisseur, Cees Rullens, liet ons ook elke week via een filmpje weten hoe de corona-vriendelijke aanpassingen er uit zouden komen te zien”, aldus Arjan. Die aanpassingen zijn ingrijpend te noemen: Het wordt een compacte, iets kortere voorstelling, zonder pauze, die twee keer per dag gespeeld gaat worden gedurende dertig speeldagen. Daarnaast komen er beurtrollen voor cast, koor en figuratie om de groep zo klein mogelijk te houden. Ook wordt het aantal toeschouwers beperkt naar 575 man, terwijl de Doolhof een capaciteit heeft van 2300 zitplaatsen.

Lennard Vader | Props

Arjan Langen (Passiespelen site)

Onder de inwoners van de Venlose wijk zijn de meningen verdeeld. Althans, de meningen die gegeven worden, want ondanks dat het grootste deel van de mensen die door de grauwe winkelstraat lopen wel op de hoogte zijn van de ontwikkelingen rondom de Passiespelen, lijkt het alsof het maar weinig indruk op ze maakt: er zijn maar weinig échte trouwe Passiespelen-aanhangers. Met name de 65-plussers binnen Tegelen zijn (aan) te spreken over de voorstelling. Verscholen achter een grote, zwarte zonnebril vertelt inwoner Nancy (53) dat dit te verklaren is doordat het beeld van de Passiespelen wellicht wat aangetast zou zijn door een zogenaamde ‘generatiekloof’: “Aangezien het overgrote deel van de bezoekers op leeftijd is en het verhaal niet veranderd, maakt dat het ook niet perse aantrekkelijk voor jeugd of volwassenen. Mijn kinderen noemen het de ‘Oudjesconference’ “, grinnikt de in muts en sjaal verpakte vrouw in de rij bij de bakker.

Volgens haar website trekt de Passiespelen 40 duizend bezoekers aan, waaronder slechts 51% uit Tegelen zelf en 49% uit alle hoeken uit Nederland en zelfs buurlanden. Gelukkig voor deze niet-Tegelse ligt de Doolhof naast het station en is er genoeg parkeergelegenheid tussen het station en het theater. Eén plekje zal vergeven blijven: De snackkraam van Emiel de Klomp (52), een rustige man met een imposante buik. Het gegeven dat er geen overwicht is in bezoekers uit Tegelen is iets wat Emiel, al sinds de start van ‘Friture de Klomp’ in 1985 eigenaar van de kalkwitte snackkraam, ook terugziet als de Passiespelen opgevoerd worden: “Indrukwekkend is dat wel”, vertelt hij: “Van die groepen nonnen en bejaarden die in grote groepen vanuit ook België en Duitsland komen. De opmars vanuit ons Tegelen wordt dan best wel overschaduwd. En als die opmars er is, zijn het van die kreupele, stille oudjes. Dat is misschien ook wel een reden dat het niet zo leeft onder de bewoners.’’

Bij wie dat wel het geval is, is de 67-jarige Erwin van der Korst. In de bus van Venlo naar Tegelen vertelt hij hoe vurig hij hoopt dat de Passiespelen zo snel mogelijk worden hervat: “Het hoort er gewoon bij. Ik kijk er jarenlang naar uit zoals dat bij de meeste mensen dat bij het WK-voetbal doen. Het decor, de lichten, de acteurs, de kleding…het (2015) voelt alweer als te lang geleden. Ik liep net langs het theater, bah wat een somber gezicht. Zo leeg allemaal. Ik vind het moeilijk om dat te verdragen.’’

Lennard Vader | Props

Passiespelen anno 2015