Met een ‘kankerblog’ de toekomst tegemoet

Marloes van Haften (23) schrijft op haar blog ‘Mevrouw Marloes’ over haar ervaringen met kanker. “Je leest er niet heel erg veel over. Je leest wel over mensen die ziek zijn, maar niet over jonge mensen die ziek zijn.” Marloes deelt haar blik op de toekomst en hoe ze nu in het leven staat.

door Anouk Jongenelen

Marloes van Haften (23) kreeg op 2 januari 2020 de diagnose lymfeklierkanker. Ze is nu gelukkig helemaal kankervrij. Op haar blog Mevrouw Marloes schreef zij al over boeken die ze heeft gelezen en recepten die ze heeft gemaakt maar toen ze ziek werd begon ze met schrijven over haar dagen in het ziekenhuis en haar ervaringen met de ziekte kanker.

Marloes woont in een gezellig appartement in Roosendaal. Het eerste wat opvalt als je  Marloes ontmoet is haar korte haar. Natuurlijk de meest herkenbare bijwerking van chemotherapie. “Zullen we op de bank gaan zitten?” vroeg ze.

Als eerste vertelde ze waarom ze heeft besloten om zo openlijk over haar ervaringen met kanker te schrijven. Ze zei dat ze al sinds 2017 blogt, maar dan over hotspots en boeken en eten en nog veel meer. Ze was op zoek naar meer diepgang in haar blog en toen werd ze opeens ziek.

“Ik blogde toch al en toen dacht ik nou dan wil ik daar ook over bloggen omdat het wel een groot deel van mijn leven werd. Je leest er niet heel erg veel over. Je leest wel over mensen die ziek zijn, maar niet over jonge mensen die ziek zijn. Ik vond dat het bij mij paste, gewoon open erover vertellen en er geen taboe van maken en lekker mijn verhaal online knallen. Misschien klinkt dat echt heel erg stom maar toen ik op de spoedeisende hulp lag dacht ik: heb ik in ieder geval een leuk onderwerp voor een blogpost. Omdat het zo’n groot deel van mijn leven werd ging ik dat niet zomaar buiten sluiten van ‘oh alles is nog super leuk’ of ‘ik ben opeens kaal, maar er is niks aan de hand verder’. Het werd allemaal zo goed ontvangen en ik kreeg er wel echt heel veel steun aan.”

Als je de reacties op Marloes haar blog leest zijn die allemaal overweldigend positief, maar hoe reageerde de rest van haar familie op het nieuws en dat ze er zo openlijk over schreef? Haar ouders vertelde ze het als eerste. Daarna volgde familie en vriendinnen.

“Ik heb wel eerst gevraagd aan mijn echte naasten of ze het vervelend zouden vinden als ik erover ging bloggen. Niet dat het me heel veel uitmaakte maar stel dat iemand er echt heel erg op tegen zou zijn, bijvoorbeeld mijn vriend of mijn moeder dan had ik het niet gedaan.”

Het nieuws was een grote schok voor haar familie en vrienden. Ze was immers nog jong, sportte 3 tot 4 keer in de week en at al meer dan tien jaar vegetarisch.

“Mijn beste vriendin die woont in Dublin. Zij is een paar jaar gelden daar naartoe verhuisd voor haar studie. Voor haar was het heel vervelend omdat ze niet bij me kon zijn terwijl ze dat wel heel graag wilde.”

“Ik was helemaal niet zenuwachtig totdat ik in de scanner lag, toen dacht ik: ‘maar hoezo ben ik zo zelfverzekerd over dat het allemaal goed is?”

Van haar dokter kreeg ze te horen dat er 90% kans was op genezing. Zelf ging ze er eigenlijk gelijk vanuit dat ze bij die 90% zou zitten. Ze was jong en zat nog maar in stadium één. De arts had tegen haar gezegd dat als ze dan toch kanker moest hebben dat ze dan maar beter deze soort kon hebben. Eerst zou ze drie chemokuren hebben. Maar na twee chemokuren bleek dat Marloes geen bloedcellen meer aanmaakte waardoor ze een maand in onzekerheid zat. Het bleek uiteindelijk dat ze een zeldzame bijwerking had.

“Met de officiële uitslag dat de kanker uit mijn lichaam was, was ik helemaal niet zenuwachtig totdat ik in de scanner lag, toen dacht ik: maar hoezo ben ik zo zelfverzekerd over dat het allemaal goed is want je weet het maar nooit.”

Marloes kijkt nu niet anders naar het leven. Ze is wel zelfverzekerder geworden omdat ze opeens tien kilo aankwam door de medicijnen en kaal over straat liep. Veel mensen vragen of ze nu bang is omdat ze een grotere kans heeft op kanker.

“Hiervoor was ik ook niet bang om kanker te krijgen en toen kreeg ik het alsnog. Ik ben daar best wel nuchter in. Als het komt dan komt het en zo niet dan is het wel heel erg fijn maar ik heb daar niet een heel andere kijk op.”

Marloes zit nu gelukkig in remissie, maar merkt nog wel aan haar lichaam dat ze kanker heeft gehad. Haar conditie is verminderd en ze heeft last van een chemobrein. Door dat chemobrein kan ze zich slecht concentreren, vergeet ze soms dingen en kan ze moeilijk op bepaalde woorden komen.

“Ik was hiervoor een super goede student dus ik kon me echt uren achter elkaar concentreren. Ik hoop omdat ik nog jong ben dat het bij mij redelijk snel voorbij gaat. Daarbij ben ik aan het studeren en lees ik ook heel erg veel waardoor je je hersenen uitdaagt.”

Het duurt ongeveer een jaar voordat ze haar oude energie level terug heeft. Met een chemobrein kan dat veel langer duren. Toch was er ook een positieve bijdrage. De vriend van Marloes wilde nooit trouwen, maar heeft haar nu toch ten huwelijk gevraagd.

“Toen ik de voorwaardelijke uitslag kreeg had hij al de gedachte om me ergens dit jaar ten huwelijk te vragen en toen heeft hij ook best wel snel een ring gehaald en me in april ten huwelijk gevraagd. Dus dat is wel iets moois. Omdat we dit nu samen hebben doorstaan weet je ook wel echt dat de relatie best wel stevig is want je hebt gewoon zo’n dal meegemaakt met zijn tweeën. Het is wel positief dat je dan weet wat je aan elkaar hebt.”

Op het moment is Marloes bezig met een studie in communicatiewetenschappen. Wat de toekomst betreft is Marloes positief. Ze heeft er zin in. Ze is 23 en heeft nog een heel leven voor zich. Ze kijkt het meeste uit naar het weer mogen hardlopen.

“Nu mag ik anderhalf jaar niet hardlopen. Ik wil zó graag ooit een halve marathon en misschien zelfs een hele marathon lopen, maar ik kijk vooral uit naar het moment dat ik eindelijk weer mag hardlopen.”

Je kunt Marloes volgen via haar blog: www.mevrouwmarloes.nl