“Vertrouwen is een woord dat je in hoofdletters moet schrijven”

Door Brent Tomassen

Ad van Trigt uit Zaltbommel is al sinds 1968 zwemleraar en doet dat op geheel eigen wijze. In zijn ogen is het belangrijk dat je je kunt inleven in de kinderen en dat vertrouwen het toverwoord is.

Het vertrouwen in zwemleraren waarover hij spreekt leek flink te zijn beschadigd sinds pedofiel Benno L. werd gearresteerd na meerdere incidenten met leerlingen. “Ik heb Benno zelf opgeleid en toen kon je aan zijn houding al zien dat hij zich niet aan de richtlijnen hield die ik gebruikte. Een voorbeeld hiervan is dat als ik kinderen vanaf de kant probeer te helpen, ik altijd op mijn knieën ga zitten. Benno deed dit altijd op zijn hurken met een kleine zwembroek, waardoor je als kind die in het water ligt als het ware recht in zijn kruis kon kijken.

Benno heeft de opleiding afgerond, maar toen hij vrijwel direct daarna bij mij wilde solliciteren heb ik hem op gronde van zijn slechte houding afgewezen. Hierop is hij voor zichzelf begonnen. Ik hoorde van zijn arrestatie via de media. Mijn vrouw maakte zich meer zorgen hierover dan ik. Je hebt er altijd gekken tussen zitten. Dat houd je niet tegen. Wij hebben hem in ieder geval nooit de kans gekregen om over de schreef te gaan. Wij houden de mensen die wij opleiden altijd in de gaten als ze lesgeven. Ze zijn nooit helemaal alleen met de kinderen. Gelukkig heb ik er door mijn goede naam geen last van gehad.”

Deze goede naam komt volgens Ad uit het feit dat mensen zeggen dat hij een ‘gave’ heeft. “Dat komt omdat ik heel anders les geef dan andere zwemleraren. Ik doe het via feedback en door kinderen een aai over hun bol te geven als ze iets goed hebben gedaan.

Ook probeer ik kinderen die iets niet zo goed kunnen, bijvoorbeeld door een beperking, spelenderwijs te helpen om hun doelen te bereiken. Het doel is het belangrijkste. Het heeft totaal geen zin om een schema te maken, want er gebeurt altijd wel iets waardoor je hiervan af moet wijken.

Wat ook goed is om te weten, is dat ik tot één van de weinige zwemleraren behoor die een cursus primaire medische kennis heeft gevolgd. Hierdoor kan ik kinderen met een fysieke beperking exact de oefeningen geven die ze wel kunnen. Hierdoor zijn ze niet beperkt in wat ze niet kunnen.”

De ouders die meekomen met de kinderen komen tijdens de zwemlessen van Ad niet binnen. “De ouders moeten van mij achter het glas blijven staan. Als er echt iets aan de hand is kan ik ze altijd roepen, maar ze moeten zich niet bemoeien met hun kinderen als ze leren zwemmen. Ik moet me kunnen inleven in de kinderen. Dat is een gouden tip die ik wil meegeven aan iedereen die met kinderen werkt of wil werken in de toekomst.”

Dat kinderen precies doen wat Ad van ze vraagt heeft volgens hem alles te maken met vertrouwen. “Ik zeg altijd: vertrouwen is een woord dat je in hoofdletters moet schrijven. Dat wil zeggen dat als je kinderen het vertrouwen geeft, ze jou ook vertrouwen en geloven in hun eigen kunnen. Ook moet je nooit in problemen denken, maar altijd in oplossingen.

De gave waarover ik eerder sprak kwam onbewust terug in een situatie waarin een meisje hielp dat amper kon zien. Vanaf haar geboorte had ze al te maken met deze beperking, maar door goed naar mijn stem te luisteren kon zij zwemmen. Dit bleek ook toen zij af moest zwemmen voor haar zwemdiploma A. dit gebeurde in het grote bad in De Kreek in Kerkdriel. Toen de kinderen op hun rug moesten zwemmen, deed zij dit terwijl ze naar mijn stem luisterde en zo wist welke richting ze op moest zwemmen. Ze zwom rechter dan alle andere kinderen in het bad.

Echter werd het nog bizarder. Toen de kinderen bezig waren met deze oefening klonk er gegil uit het aanwezige publiek. Een oudere man had zich dik aangekleed en was door de hoge temperatuur in het gebouw flauwgevallen. Ik werd geroepen om te helpen, maar het bijna blinde meisje lag nog te zwemmen. Doordat ik niks zei, zwom ze door totdat ze met haar hoofd vol tegen de kant zwom.

Iedereen schrok hiervan, maar wat bleek. Door de klap kon zij opeens zien zoals ieder ander mens. Blijkbaar had er sinds haar geboorte een zenuw bekneld gezeten die door de klap was losgekomen. Zelfs iemand met zoveel jaren ervaring als ik had dit nog nooit meegemaakt.”