“Pap, mam, volgens mij heb ik een graf geadopteerd”

Margot van de Gevel, 7-1-19.

Ingrid Hermans, 22 jaar, is een gloednieuwe grafadoptant bij de Amerikaanse militaire begraafplaats Margraten.

 

‘“Pap, mam, volgens mij heb ik een graf geadopteerd”, dat waren mijn woorden toen ik de brief van Margraten zag liggen tussen de rest van de post. Toen ik hem opende klopte mijn veronderstelling, ‘certificaat van adoptie’, daar werd ik mee begroet.

Eerlijk gezegd was ik mijn aanmelding als adoptant al uit het oog verloren. Drie jaar geleden, 2015, waren mijn ouders en ik naar de Dag van Margraten geweest. Een soort van opendag op de Amerikaanse begraafplaats waar iedereen welkom is om het te komen bezoeken. Daar kreeg ik te horen dat je een graf, van een soldaat die gestreden heeft in de Tweede Wereldoorlog, kon adopteren. Ik wilde gelijk meer weten. Een medewerker gaf aan dat er op de site meer informatie stond over een grafadoptie.

 

Op weg naar huis wist ik al zeker dat ik een graf wilde gaan adopteren. Mijn ouders vonden het een fijne gedachte dat ik ergens écht interesse in had. Al op de basisschool vond ik de Wereldoorlogen heel interessant. Ik werkte stiekem vooruit, want we bleven voor mijn gevoel te lang hangen bij de jagers en verzamelaars. Dat hoofdstuk met die muurschilderingen vond ik nou eenmaal niks.

Toen ik ouder werd is mijn aandacht voor de Wereldoorlogen alleen maar gegroeid en ben ik dingen gaan opzoeken op het internet. Ik vind vooral het psychologische aspect aangrijpend. Hoe kan Hitler op zo’n idee komen, rassenhaat invoeren en massamoord uitvoeren? En dat terwijl zijn moeder zelf van Joodse afkomst was en zijn vrouw een buitenlandse, dan klopt er toch iets niet!

Nu lees ik vooral historische romans, ik kan me heel erg in de soms ook waargebeurde verhalen inleven. Toen ik een boek over Jozef Mengele had gelezen, heb ik daar een paar nachten slechte slaap aan overgehouden. Toch blijft de Tweede Wereldoorlog mij interesseren.

 

Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om een graf te adopteren, niet alleen door mijn belangstelling in de geschiedenis, maar ook zeker omdat ik het een mooi gebaar vind. Verschillende mensen in mijn omgeving waren mij al voor. Dat heeft er denk ik ook mede voor gezorgd dat ik de stap uiteindelijk genomen heb.

Op de website van Margraten heb ik zonder twijfel mijn gegevens ingevuld en toen werd ik op de wachtlijst gezet. Dit, omdat alle graven en namen op de muur al een adoptant hadden. Uiteindelijk heeft het drie jaar geduurd, maar nu ben ik eindelijk adoptant.

 

Expliciet heb ik gekozen voor een graf, niet voor een naam op de muur. Een naam op de muur voelde voor mij toch onpersoonlijker. Ik wil elk kwartaal een bloemetje neerleggen. Bij de muur is er maar plaats voor een beperkt aantal boeketten. Rond de feestdagen ga ik mijn eerste bloemetje neerleggen. Het boeket moet aan een eisenlijst voldoen, zo moeten het steekbloemen zijn en stel je zet er een kaarsje bij, dan moet dat in een glaasje zodat het niet om kan vallen.

Hier in de regio Zuid-Limburg spelen de oorlogsgebeurtenissen op een bepaald niveau meer dan in de rest van Nederland. Dit komt onder andere omdat je niet overal een graf kunt adopteren. Wel vind ik dat er meer aandacht voor moet komen. Het is niet alleen Limburg wat bevrijdt is, maar ook de rest van Nederland. Die mensen hebben allemaal voor ons land en andere landen gevochten. Ik vind het dan een mooi gebaar als meer mensen het erkennen dan alleen op vier of vijf mei.

Heel eerlijk denk ik dat de grafadoptie wel gaat afnemen. De mensen, ouderen die nu een graf geadopteerd hebben vallen op een gegeven moment gewoon weg. Omdat zij overlijden of te ziek zijn om nog een graf te kunnen bezoeken. Als het ook niet doorgegeven wordt aan de begraafplaats, dan staat het graf als geadopteerd, maar er komt nooit meer iemand naartoe.

 

Voor mensen die twijfelen of ze een graf willen adopteren, wil ik zeggen dat ze vooral moeten luisteren naar hun hart. Je moet het niet doen om er zelf beter van te worden maar je moet kijken of het voor jezelf belangrijk is. Ik vind het een hele mooie gedachte dat je wat voor de nabestaanden kan betekenen. Ik zelf wil contact opnemen met de nabestaanden als ze dat fijn vinden, om te laten weten dat het graf in goede handen is.”

foto door auteur