Van meisje naar jongen: “Zomaar een platte borstkast hebben voelde eigenlijk heel natuurlijk aan”

© Pepijn Bruntink

 “Ik kwam erachter dat ik mezelf identificeer als jongen in maart 2018. Ik keek naar een video waarop te zien is hoe iemand anders in transitie gaat om een man te worden terwijl hij geboren is als vrouw. Dit is het moment waarop ik wist dat ik een jongen ben omdat ik er zelf bij stilstond dat ik mij ook geen vrouw voel.

 

 

✎Fleur Verster- 24 december 2019- Props FHJ

Mijn naam is sinds een tijdje Pepijn Bruntink, ik ben 20 jaar en ik heb genderdysforie.

Je kunt genderdysforie ook wel een geslachtsidentiteitsstoornis noemen. Het betekent eigenlijk kort gezegd dat je in het verkeerde lichaam geboren bent. Mensen die dit hebben worden transgenders genoemd en de mensen die een geslachtsverandering willen ondergaan of hebben gedaan zijn transseksuelen. Er zijn genetische varianten om genderdysforie te krijgen of bij de hormoonhuishouding wanneer je nog een foetus bent.

Om te beginnen met mijn transitie heb ik mij aangemeld bij het VU in Amsterdam. Dit gebeurde in april 2018. De wachttijd hiervoor was destijds 2 jaar. Het was een klap om er eindelijk achter te komen wie je bent, maar er nog niks mee te kunnen doen. Ik voelde me nog meer gevangen zitten. Ik kwam erachter dat er een organisatie was genaamd Stepwork. De organisatie heeft ook een samenwerkingscontract met het VU en een kortere wachttijd, destijds 3 maanden. Omdat genderdysforie niet fysiek vast te stellen is kreeg ik eerst een diagnostische fase die wel 3 tot 6 maanden kan duren. Hierbij ging ik mijn levensverhaal vertellen en bespreken. Ze kijken of je het medisch traject aankan en of je er zeker van bent.

Daarna werd er een gesprek gepland over de hormonen, ik kreeg ‘groen licht’ om te starten met het testosteron. Uiteindelijk ben ik op 27 februari 2019 gestart met het testosteron en zo begon mijn medische traject.

Nog een belangrijke stap was mijn borst verwijderende operatie. Het voelde heel bizar, het is een pittige ingreep en het haalde me ook even uit het dagelijkse leven. Zomaar een platte borstkast hebben voelde eigenlijk heel natuurlijk aan.

Nederland zet goede stappen qua bescherming, denk hierbij aan de nieuwe wet die vanaf 1 november in is gegaan. In deze wet worden transgenders beschermt tegen discriminatie. Zelf heb ik geen vervelende discriminatie meegemaakt, maar ik kom graag op voor andere mensen die hier wel last van hebben. In het begin van mijn transitie voelde ik me soms onveilig omdat ik toen tussen een jongen en meisje inviel. Ik hoop dat er meer vrijheid ontstaat voor mensen die de stap durven te zetten om in transitie te gaan. Ik vind dat we in elke situatie elkaar moeten kunnen respecteren. Wanneer je iemand tegenkomt die met verbaal of fysiek geweld te maken heeft doordat hij/zij genderdysforie heeft, zeg er iets van of doe er iets tegen. Blijf niet kijken en help elkaar. Heb je vragen of vind je het verwarrend? Vraag er dan naar en maak het bespreekbaar.

© Pepijn Bruntink

Ik zie mezelf als man, maar vooral als mens. Ik heb mezelf nog nooit voorgesteld als transgender of het überhaupt zo omschreven. Dit doe ik niet, omdat dit het erg onpersoonlijk maakt. Soms beschrijven mensen mij als transgender maar ik voel me daar niet zo prettig bij. Ik vind dat dit niet is wie ik ben. Ik zie het als een beschrijving omstreeks mijn transitie.

Ik heb het mijn ouders en vrienden vrij snel verteld. Mijn roepnaam heb ik toen veranderd in Pepijn. School heb ik ingelicht om mijn naam te veranderen in het schoolsysteem. Mijn ouders zijn altijd al ruimdenkend geweest en mijn moeder was niet verrast want ze raadde het al toen ik het net wilde gaan vertellen. Ook mijn vader accepteerde het meteen. Mijn broer vindt het ook helemaal prima en heeft me sinds het moment dat ik het vertelde als zijn broertje voorgesteld. De belangrijkste mensen om mij heen vonden het helemaal prima en leuk. Mijn vrienden hadden al wat vermoedens. Ze waren vooral nieuwsgierig en keken uit naar mijn traject. Nog steeds word ik veel gesteund door hen en voel ik dat iedereen achter mij staat.

Mijn ouders hadden als jongensnaam al Pepijn of Floris dus deze keuze was makkelijk. Tegenwoordig komt mijn oude naam niet meer voor, behalve als ze thuis praten in de verleden tijd, dan benoemen ze mijn oude naam. Ik heb liever niet de oude naam nog wordt gebruikt, ook niet in dit artikel. Ik associeer mijzelf niet meer met die naam. Mijn geslacht is ook aangepast op de geboorteakte in november 2019. Dat heb ik tegelijk gedaan met mijn naamswijziging.

Vroeger heb ik wel eens een vriendje gehad, maar nooit echt serieus. Ik was 15 toen ik erachter kwam dat ik op vrouwen viel en was toen nog niet bewust van mijn genderdysforie. Ik was 16 toen ik mijn eerste relatie kreeg met een meisje. Momenteel ben ik bijna 5 maanden samen met een meisje. Mijn huidige vriendin wist door een collega toevallig dat ik in transitie was, daarom hoefde ik dit niet zelf te vertellen. Ik denk wel dat ik dit bij een date zou aangeven. Mijn vriendin heeft er totaal geen probleem mee, ze ziet mij echt zoals ik ben. Ik heb niet het idee dat mijn genderdysforie onze relatie belemmerd of beïnvloed op een negatieve manier, het maakt onze relatie heel eigen.

Iedereen die in dit traject terechtkomt ervaart het anders. Het is fijn voor iemand die dezelfde gevoelens denkt te hebben om het te lezen en daar misschien ook iets te kunnen halen. Het is niet helemaal bekend hoe dit traject te werk gaat en hier hoop ik ook mensen over in te kunnen lichten. Voor iedereen die geen genderdysforie heeft is het belangrijk om dit verhaal eens te lezen zodat er minder gediscrimineerd wordt.”