Van bruisend bordeel naar seksspookhuis

AnnikaVisser | Props

Foto van de documentaire Yab Yum

 De bekende seksclub Yab Yum is nu een plek met een laag stof. Anna van ‘t Hek maakte een documentaire over de verhalen van de mensen die er hebben gewerkt.

“Ik ben als documentairemaker altijd opzoek naar nieuwe onderwerpen. Ik kwam in het museum terecht wat vroeger het bordeel Yab Yum was. Ik ging daar naartoe voor de verjaardag van mijn oma, het leek mij leuk om voor die gelegenheid naar een bordeel te gaan. Ik raakte volledig geïntrigeerd door het pand, de plek spreekt totaal tot de verbeelding. Maar vooral was ik onder de indruk van het gesprek met de man die ons daar rondleidde; Mitch. Ik merkte in het gesprek met hem dat hij naar die plek terug verlangde. Dat was voor mij het moment dat ik dacht: hier zit een verhaal in. De oud werknemer en oud manager van het bordeel is uiteindelijk één van de karakters van de film geworden.Via Mitch ben ik met andere mensen in contact gekomen die daar hebben gewerkt. Uiteindelijk denk ik dat ik iets van 150 mensen heb gesproken die in en rondom de Yab Yum een rol hebben gehad. Een groot deel van de mensen wil er dan wel aan meewerken, maar uiteindelijk moet je de geschikte personages kiezen en probeer je de juiste balans te vinden. Het was wel heel moeilijk om dames te vinden die erover wilden praten. Het zijn vooral de gastvrouwen die het meest kwetsbare verhaal hebben.

Het pand staat nu leeg. Ik zie het als een seksspookhuis, het is een leeg bordeel met een laag stof over alles heen. Er gebeurt nu niks met het pand vanwege de BOB wet. Als de overheid het vermoeden heeft dat er ergens criminele activiteiten afspelen dan hebben ze het recht om het pand te sluiten. Het is dus wachten op een nieuwe koper, maar de eigenaren van het pand zijn criminelen dus laten mensen het maar zo.

Het imago van Yab Yum was bijzonder. Het was een extravagante plek; dus niet alleen een seksclub, maar ook een nachtclub. Er kwamen ook mensen die daar gewoon heen gingen voor een borrel. Ook werd Yab Yum bezocht door veel popsterren. Het interessante contrast nu is dat het een spookhuis is waar niemand meer komt.Uiteindelijk was het niet écht gevaarlijk om de documentaire te maken, maar ik had wel onderschat dat het risico’s met zich meebracht. Het was niet altijd honderd procent veilig voor mij, ik denk dat ik daar toch iets te naïef in was gestapt. Ik heb nooit gedacht: ik moet hier mee stoppen. Gelukkig ben ik niet zo bang aangelegd. Ik ben van bedreigingen nooit zo onder de indruk. Als criminelen iets van mij willen, komen ze zelf ook in de problemen en dat risico willen ze niet nemen. Het heeft me ook zeker geholpen dat ik goed ben van vertrouwen, ik ga altijd uit van het goede in mensen.

Als jonge vrouw wist ik eigenlijk heel weinig van de prostitutie af en ik had er vooroordelen over. Ik was er van overtuigd dat alle vrouwen het werk tegen hun zin in deden en dat er altijd wel sprake was van mishandeling. De gesprekken met de prostituees hebben mijn blik verbreedt, zeker mijn mening over de seksindustrie. De sekswerkers hebben veel heftige dingen meegemaakt en gezien. Ik vond het vooral bewonderingswaardig hoe al die mensen hiermee om zijn gegaan in die tijd. Wat ik ook schokkend vond was de impact van AIDS op Amsterdam. In de gayscene was er wel veel over de ziekte bekend, maar in de prostitutiewereld niet en toen de impact van de ziekte bekend werd was dat wel een schok.

Sinds ik die documentaire heb gemaakt vind ik het best wel kwalijk om te zien hoe sekswerkers over het algemeen worden neergezet in de media. Ik ben wel echt heel anders naar sekswerkers gaan kijken. De media zet sekswerkers vaak neer in een slachtofferpositie, daarmee wil ik niet zeggen dat het nooit slachtoffers zijn. Ik zie ze voor een groot deel als sterke vrouwen die een heel groot inzicht hebben in mensen. Ik heb sowieso veel respect gekregen voor sekswerkers. Laatst was er een programma van een dame die zelf de prostitutie inging en het proces van heel dichtbij ging filmen, ze voelde zich heel erg aangetrokken tot dat beroep. Dat is wel empowering, dit zijn verhalen die we ook nodig hebben. Al is het alleen maar om een tegengeluid te geven zodat het beeld van sekswerkers niet te eenzijdig is.”