Unieke opvang bij ‘Opvang Uniek’

Veel studenten en scholieren hebben verschillende vakantie- en/of bijbaantjes gehad. Vaak is dit, tot afgrijzen van de jongeren zelf, eenvoudig en weinig inspirerend werk. Maar het kan ook anders. Jolijn Tuenter (19) besloot van een nood een deugd te maken en werkte twee maanden lang als hulpkracht bij ‘Opvang Uniek’ in de Achterhoek. Hier begeleidde zij jongeren met een verstandelijke beperking of gedragsstoornis tijdens de zomervakantie. Hoe kwam zij erop dit werk te gaan doen? Waar bestond haar werk uit? En wat heeft ze hiervan geleerd?

 

Jolijn, je hebt in de zomervakantie gewerkt bij Opvang Uniek, hoe ben je hier zo terecht gekomen?
“Op facebook zag ik een oproep aan jongeren die een zomer wilden werken met mensen met een verstandelijke beperking. Dit leek mij altijd al erg interessant maar diploma’s zijn hiervoor dikwijls een vereiste. Het bijzondere aan deze oproep echter, was dat er expliciet vermeld werd dat ervaring niet nodig was.”

Dit leek je altijd al interessant zeg je, hoe komt dat?
“Heel cliché: alles is zo eerlijk en oprecht. Je doorziet deze mensen meteen en ik vind het fantastisch om deze mensen verder te kunnen helpen. De zorgtaken neem ik met liefde op me, maar vooral het ‘er voor iemand zijn’ spreekt mij zeer aan.”

“Alles is zo eerlijk en oprecht”

Waar bestonden jouw werkzaamheden dan zoal uit?
“Ik was hulpkracht, omdat ik niet gediplomeerd ben mag ik officieel niet zelfstandig met deze jongeren werken. Daarom was ik er in de eerste instantie ter ondersteuning van de begeleiders. Gelukkig achtten dezen mij erg geschikt en kon ik ook een daadwerkelijke bijdrage leveren. Er werd gewerkt met twee verschillende soorten groepen: mensen met een verstandelijke beperking, of mensen met een gedragsprobleem, vooral die eerste groep sprak mij erg aan. Het werk varieerde van helpen met naar de wc gaan tot het begeleiden van een dagje uit.”

En de andere groep?
“Die sprak mij ook zeker aan, maar de begeleiders waren van mening dat mijn kracht voornamelijk lag in mijn geduld voor mensen met een verstandelijke beperking waardoor ik met name bij deze groep werd ingedeeld.”

Jolijn Tuenter
©Fotografie: Ramona Leemkuil

 

Merkte je grote verschillen tussen deze twee groepen?
“Ja, beide groepen zijn zeer fragiel, maar de mensen met een gedragsprobleem ‘lijken meer op ons’. Zij zijn dikwijls beschadigd door iets uit hun verleden, maar op het eerste gezicht merk je niet dat zij anders zijn waardoor ik bij deze jongeren vaker mijn geduld verloor.”

Omdat je bij mensen met een verstandelijke beperking beter weet waar je aan toe bent?
“Nee, want het is ontzettend lastig om te begrijpen wat zij willen. Maar de jongeren met gedragsproblemen staan veel dichter bij mij en hebben grote moeite met verandering en autoriteit waardoor ze je gaan testen. Bovendien ben ik pas negentien en zijn sommigen van hen niet zo gek veel jonger dan ik. Ik heb wel geprobeerd om goed mijn eigen grenzen aan te geven, maar hen ‘de les lezen’ was stukken moeilijker dan mensen met een verstandelijke beperking omdat zij hier veel meer aan gewend zijn dan mensen met een gedragsprobleem.”

Wat heb jij geleerd van het werken met deze mensen wat je hebt meegenomen in jouw dagelijks omgang met mensen zonder beperking of gedragsstoornis?
“Geduld. Ik ben niet per se geduldig van mijzelf. Maar door het werken met deze mensen word je soms gedwongen geduld te hebben voor iemands situatie. Aan gedrag ligt altijd iets ten grondslag en alleen door middel van geduld kan je achterhalen waar bepaald gedrag vandaan komt.”

“Aan gedrag ligt altijd iets ten grondslag”

Had je dit voorheen minder?
“Ja. Vaak dacht ik als mensen iets, naar mijn idee, raars deden ‘doe normaal’. Ik verwachtte dat men zich zou gedragen naar mijn normen en waarden en mijn sociale codes. Door het werk afgelopen zomer realiseer ik mij dat iedereen ergens vandaan komt en bepaalde dingen heeft meegenomen vanuit zijn opvoeding.”

Zie je jezelf later met deze mensen werken?
“Ja. Het verzorgende aspect trekt mij niet bijzonder erg. Ik vind dat niet erg om te doen maar daarin ligt voor mij geen uitdaging. Juist het dingen mogelijk maken die voor mensen met een beperking of gedragsprobleem minder gewoon zijn trekt mij enorm. Ik wil mensen een lach op hun gezicht geven, dat is het mooiste wat er is.”