Kerkje bij de skatebaan

Sfeerimpressie van de Millinxbuurt in Rotterdam

Kerkje bij de skatebaan

Op het hoekje van de straat staat een kerkje van meer dan 30 jaar oud, het hoort bij de christelijke beweging Victory Outreach (VO). Vanaf de aangrenzende skatebaan kijk je dan naar de achterkant. Je zou niet raden dat het een kerk is, maar het torentje verraad haar identiteit. Loop je er even omheen, dan kun je naar binnen.

Tot het moment dat je binnen bent schrik je steeds, de kerk ziet er erg vervallen uit. Achter het hek liggen perkjes vol afval en er staan potten met dode en aangevreten planten. Het pad is verzakt en er missen tegels. Maar de boom tegenover de parkeerplaats is oud en gezond en eenmaal binnen hangt de warme geur van koffie in de lobby van de kerk.

Vanuit daar kun je naar de kerkzaal toe. Die is groot, heel hoog met simpele glas-in-loodramen, er staat een groot altaar op een verhoging en er is een een balkon. Voor het altaar staan honderden klapstoeltjes in een milde kromming om het podium heen; van buiten zou je niet kunnen raden hoe groot het hier is. Er hangt een groot kruis gemaakt van isolatieschuim aan lange touwtjes. Nog iets valt op: er hangen meer dan tien vlaggen aan het rechterbalkon. ‘’Wij zijn een multiculturele kerk. Van iedere lid van de kerk is de nationaliteit opgenomen in het palet.’’ Elke zondag zitten hier meer dan 200 mensen. ‘’De diensten worden gehouden in het Nederlands, maar vertaald in het Engels.’’ Aldus de priester.

Maar de kerk is nog groter dan dat. Achter de kerk hebben ze nog een ‘huis’ waar ze ex-drugsverslaafden opvangen, maximaal zeventien tegelijkertijd. Een hulppriester: ‘’God leidt deze mensen naar ons toe. We laten ze zien dat Jezus ze heel graag wil helpen in het leven, als ze het maar toelaten.’’ Volgens de priester krijgen deze ze van de gemeente weer een eigen huis wanneer ze dan weer goed vooruit gaan. ‘’De meeste blijven altijd nog terugkomen naar de kerk, net alsof we allemaal familie zijn.’’

 

‘Niks, niks, niks’

‘’Ik ben tot mijn pensioen in de Millinxbuurt politieagent geweest en ik verzeker je, pas alsjeblieft op.’’ Dat is het antwoord wat je krijgt van deze buschauffeur. Volg je echter zijn routebeschrijving de Millinxbuurt in, lijkt het in eerste instantie best een goede buurt.

Maar als je langer rondloopt, krijg je het gevoel dat er iets lekker zit. Bij de hoofdstraat valt het nog wel mee. Wat voornamelijk opvalt is dat het overgrote deel van de mensen in hun fysieke verschijning buitenlandse kenmerken hebben, bij het aanspreken blijken ze vaak dan ook niet of nauwelijks Nederlands te spreken. Of er iets speelt in de wijk? ‘Niks, niks, niks.’ Aan het versnelde looptempo zijn afschuddende intenties af te lezen.

De straatjes in hangt er een heftige wietgeur, de hele straat blijft hij hangen. In het lokale supermarktje claimt de man achter de kassa niet hier in de Millinxbuurt te willen wonen als hij hier gratis een huis zou kunnen krijgen. ‘Is niet goed voor vrouw en kinderen, familie. Is niet veilig. Ikke wil hier niet wonen, zelfs niet als ik gratis kreeg. Niet veilig.’ Even buiten reageert een jongedame met een hondje nauwelijks geschokt op de vraag of het hier echt zo onveilig is. ‘Er zijn minder schietpartijen dan vroeger, hoor. Het is vooral rond die koffieshops, die zitten hier overal en daar gaan ze dan met elkaar op de vuist. Maar ik maak me geen zorgen, hoor. Het is zoals ze zeggen, he? Het ruimt zichzelf op.’’