‘Ik voelde me altijd al aangetrokken tot de islam’

Opgegroeid met atheïstische ouders in een klein dorpje onder Utrecht, thuis werd er niet veel over geloof gesproken, en toch bekeerde de Nederlandse Anouk (30) zich vorige maand tot de islam.

Anouk  (30) is recent bekeerd tot de islam.

“Het eerste moment dat ik direct in aanraking kwam met de islam was toen ik met mijn Nederlandse vriend van toen op vakantie ging naar Marrakech. Toen ik aankwam was de avond gebedsoproep gemixt met de geluiden van de stad. Ik liet de geluiden aan mij voorbijgaan en ging naar mijn hotelkamer. ‘S ochtends werd ik wakker van de eerste oproep van de muezzin voor het islamitische gebed. Mijn vriend vond het maar lawaai, geïrriteerd omdat hij niet lekker kon uitslapen. Ik vond het daarentegen prachtig en emotionerend, het raakte me echt. Het leven in Marokko intrigeerde me. Ik dacht dat het gewoon het land, de stad en de mensen waren die me zo bevielen. Later besefte ik me dat het vooral een connectie met de islam was. 

Terug in Nederland voelde ik me opgesloten. Ik was gehecht aan mijn omgeving, maar tegelijkertijd wist ik niet wie ik was, alsof ik iets miste. Als kind was ik altijd al geïnteresseerd in religies. Mijn ouders waren ongelovig, maar ik had op de basisschool vriendinnetjes die naar de kerk gingen en ik verdiepte me  in het boeddhisme. De grote stad sprak mij door de grote verscheidenheid aan mensen meer aan. Ik kocht een appartement in Utrecht en ging op mezelf wonen. Ik kreeg islamitische vrienden en kocht voor het eerst de Koran.

Ik had het gevoel dat de islam in mij zat, ik kon het niet meer de rug toe keren. Een soort aantrekkingskracht die ik niet kon of mocht negeren. Als kind neem je snel de meningen van je ouders over. Je vindt wat zij vinden, je gelooft wat zij geloven. Maar je ouders hoeven niet altijd gelijk te hebben. Ikzelf kon geen rust meer vinden bij mijn ouders. Ik had last van paniekaanvallen, maar als ik de Koran aanzette op Spotify maakte dat me weer rustig, het gaf me hetzelfde warme gevoel als dat wat ik kreeg op mijn vakantie in Marrakech, toen ik voor het eerst de ochtendgebeden hoorde. Verder at ik halal en ging ik bidden. Ik deed haast alles wat bij het geloof hoort, zonder bekeerd te zijn. Vorige maand heb ik de keuze gemaakt dat wel te doen.

Mijn moeder was als enige aanwezig bij mijn geloofsbelijdenis. Bijna niemand wist van mijn bekering af. Hoewel ik wist dat mensen die mij echt zouden kennen niet over mij zouden oordelen, vond ik het moeilijk om het nieuws te brengen aan mijn collega’s. Ik werk bij FunX en ik ben uiteindelijk zonder iets te zeggen gewoon met een hoofddoek op naar mijn werk gegaan. De mensen daar accepteerden het gewoon. Ze waren zelfs blij voor me. 

Reacties die kreeg waren overweldigend. Ik ontving veel lieve berichtjes, maar lang niet alles was positief. De eerste vraag die ik vaak van de buitenwereld krijg als bekeerling is: “Ben je gedwongen?”. Mensen hebben zo’n negatief beeld van de islam dat ze van dat soort dingen uitgaan. Ze denken dat ik niet vrij ben. Ik ben helemaal niet voor of door iemand bekeerd en al helemaal niet ‘onderdrukt’. Mijn hoofddoek geeft mij bijvoorbeeld juist heel veel kracht, het is mijn bescherming. Het was een persoonlijke keuze en een persoonlijke zoektocht. Mensen nemen snel dingen aan die ze in kranten lezen of op het nieuws zien. Hoewel er niet genoeg representativiteit in de media is, denk ik wel dat dit nu aan het veranderen is. Islamitische mensen krijgen vaker een podium, maar we zijn er nog lang niet.

Tuurlijk heb ik soms mijn twijfels over het geloof; het is wennen en ik moet nog veel leren, maar de islam geeft mij antwoorden. Vroeger had ik graag alle controle. Nu kan ik dingen makkelijker laten gaan, omdat ik weet dat de regie niet meer in mijn handen is, maar in die van Allah. Soms is dat lastig, maar ik kan toekomstvragen loslaten. Een vriendin van mij zei wel eens: “Anouk, maak je niet druk. Allah is de beste planner van de wereld”. 

Ik ervaar heel veel liefde binnen het geloof. Een mooi moment was toen ik voor het eerst met hoofddoek naar de halal-slager bij mij om de hoek ging. Toen ik binnenstapte herkende de man me gelijk. Hij begon te glunderen en groette me: “Salam Aleikum!”, zei hij. Ik voelde zoveel respect. 

Of ik het eng vind om over mijn leven voor mijn bekering te praten? Soms wel. Ze zeggen dat als je bent bekeerd, al je zonden je worden vergeven. Ik heb veel meegemaakt in mijn verleden, ik vraag in mijn gebeden dan ook om vergiffenis en hulp.  In mijn jeugd vond ik dingen die niet zo normaal waren, normaal. Alcohol was bij mij thuis op jonge leeftijd bijvoorbeeld heel gewoon. Ik ben bewust van mijn verleden en ik weet nu dat het niet zo hoort zoals het er bij mij aan toe is gegaan. Dankbaarheid voor wat ik op dit moment heb hoort daar ook bij. Het is overweldigend, maar de imam adviseerde mij alles stap voor stap, op mijn eigen tempo te doen. Ik ben bewust met het geloof bezig, ik ga elke week naar Arabische les en mijn doel is dan ook om de Koran te kunnen lezen.”