De kerk moet ruimte maken voor spiritualiteit

Yoga, mediteren en klankschalen zijn dingen die bij velen opborrelen wanneer we denken aan spiritualiteit. Vero Ploum, Eigenaresse van spiritueel centrum Pleiade in Tilburg geeft aan dat de moderne spiritualiteit misschien voor sommigen wel de rol van religie op zich heeft genomen. Hoe heeft spiritualiteit zich door de jaren heen zo ontwikkelt?

 

Vero Ploum, eigenaresse Pleiade

‘Toen ik jong was, waren wij als spirituele geïnteresseerden toch een soort clubje. Dit is de laatste  jaren ontzettend veranderd.  Spiritualiteit is tegenwoordig denk ik ook wel echt booming. Vroeger beheerde ik vooral een spirituele boekhandel, dus voor de mensen die geïnteresseerd waren, waren wij eigenlijk degene die er veel van wisten en ze konden begeleiden naar een keuze van een boek dat bij hen aansloot. Nu is het zo hip of algemeen geworden dat de algemene boekhandel het ook heeft staan en ze het ook verkopen bij bol.com. Het lijkt wel of we daar niet meer voor nodig zijn. Ik heb nog maar een heel klein assortiment boeken waar ik mensen wegwijs in kan maken. Mensen komen toch vooral voor andere dingen bij ons.

Spiritualiteit heeft misschien tegenwoordig ook wel een soort plek ingenomen van de kerk. Toen wij nog jong waren ging we naar de kerk. Onze ouders hebben ons in elk geval nog geprobeerd katholiek op te voeden. Dit is bijna weg in Nederland. Ik denk dat daar wel behoefte aan is. Een behoefte aan zingeving in het leven. Als mensen doodgaan om iets van houvast te hebben waar diegene heengaat, dus hoe er toch een bepaald ritueel vormgegeven kan worden. De moderne spiritualiteit heeft dat denk ik wel een beetje opgevuld.

Een kerk is toch vrij beperkt. Vaak laat een kerk weinig ruimte voor wat mensen zelf voor ideeën hebben of hoe ze zich voelen bij bepaalde dingen.  Het is vrij dogmatisch en ik hoop juist dat mensen die bij ons komen weten dat het niet uitmaakt in wat voor land of met welke religie ze geboren zijn. Dat ze allemaal de ruimte voelen om zichzelf te ontwikkelen.

Spiritualiteit is voor mij ruimer. Als ik elk mens zie als een stukje van god dat is natuurlijk iets anders als dat je het een of ander hoger figuur maakt. Waar je dan ook in moet geloven en aan wiens regels je moet voldoen.

Mensen komen voor allerlei dingen in onze OASE. Vaak zijn het wel mensen die op een kruispunt zijn beland. Ze hebben gestudeerd, ze zijn gaan werken en dan op en gegeven moment komt er zo’n dag dat je denkt ‘’wat ben ik in godsnaam aan het doen?!’’. Dát is vaak het moment dat mensen hier komen en plotseling bij de kassa in huilen uit kunnen barsten.

Het is hier authentiek. We creëren geen plaatje omdat het hip is of omdat het aan zou moeten slaan. We doen het ook niet voor het geld, maar we doen dit omdat we dit écht belangrijk vinden en mensen ook vooral belangrijk vinden. Als ik rijk had willen worden, had ik iets anders moeten kiezen.

 

“Als ik rijk had willen worden, had ik iets anders moeten kiezen.’’

 

Spiritualiteit is iets vrij universeels wat niet veranderd is. Het was er al toen wij jong waren en niet meer wisten wat de zin van het leven was. Dat is nu ook nog zo. Het is wel zo dat je nu moet proberen het mensen op een andere manier te vertellen. Dit vind ik wel interessant, om te kijken hoe ik jonge mensen kan bieden wat ze nodig hebben.

Ik heb het idee dat wij allemaal een ziel zijn die een stuk is van een groter universele ziel die door sommige god wordt genoemd.  Die stukken daarvan dat die op aarde komen en dus in een lichaam belandden. Zodoende gaan wij als mensen met die ingrediënten dingen ervaren en leren.  Voor mij is dan de zin van het leven dat ik hier ben om te leren en uiteindelijk denk ik dat iedereen op weg is om een wezen te worden dat alleen maar liefde bevat. Dat iedereen op aarde daarvoor oefent om daar steeds dichterbij te komen.

Ik behandel mensen als zielen die in een lichaam zijn om dingen te leren. Zo behandel ik dus mensen ook anders als dat je denkt ‘’oja dat is toevallig een lichaam met een bewustzijn’’.

Het is hier laagdrempelig. Als je een vraag hebt, hoeft er verder ook niemand van te weten. Ik denk dat dat hetgeen is wat mensen aanspreekt. Ik hoor van mensen dat dit een belangrijke plek is in hun leven. Als ze nieuw zijn in een stad en niemand kennen, is er toch een plek is waar ze herkend worden. Het is hier toch misschien een soort thuisplek. Ik hoop dat het inspireert.’