Rowdy Albers: “Vroeger was ik bang voor iedereen, maar nu bijt ik van me af”

Rowdy Albers (16) heeft Gilles de la Tourette. Er zijn verschillende soorten Tourette die te onderscheiden zijn. Rowdy heeft een vorm waarin het zich uit in tics.

Geschreven door Romy Vogel

Niet geaccepteerd worden om wie je bent, dat is hard. Omgaan met Gilles de la Tourette is niet altijd even makkelijk geweest voor Rowdy Albers. Hij kwam daardoor zelfs in een opvang terecht. Hoe is het nu met hem en heeft hij hier nog veel last van?

Een jonge jongen zit met zijn jas nog aan, tegenover me aan een bruin tafeltje in een restaurant. “Ik heb last van ongecontroleerde bewegingen. Ik kan het zo gek niet bedenken. Hoofdbewegingen, knipperogen en soms kan ik mijn handen niet bedwingen. Ik heb het zelfs zo erg gehad dat als ik een spelletje aan het spelen was en als ik dan niet won, ik mezelf best hard voor mijn hoofd sloeg. Het sloeg echt nergens op. Ja, op mijn hoofd maar verder kan ik zo geen reden bedenken haha. Het is bijna een dwangstoornis, maar ook weer niet. Het is aangeboren.”

Hij trekt zijn jas uit, besteld een cola en begint met zijn vingers op tafel te tikken. Niet te snel, niet te rustig, maar heel ongecontroleerd. “Gelukkig wordt het nu onderdrukt door medicijnen. Het klinkt heel dom, maar ik onderdruk het zelf door mijn gevoel rustig te houden en de medicijnen doen de rest van het werk. In principe zijn er geen standaard medicijnen voor. Ik slikte er één per dag, in de ochtend. Dat was een medicijn voor mijn adhd. Dat was in het begin wel even lastig want ik sliep er slecht door. Daarna ben ik overgestapt op twee per dag. Maar daar zat het probleem. De tics werden erger omdat ik twee van zulke medicijnen slikte. Dat was te veel. Als zoiets te veel is, dan kan er een allergische reactie ontstaan. Dan wordt mijn Tourette ook erger. Ik kon het toen zelf ook niet meer onderdrukken. Daarna ben ik begonnen met één Risperidon per dag. Maar deze werkte ook niet. Nu ben ik begonnen met het slikken van natuurlijke middelen en een beter medicijn dan dit is er op het moment nog niet.

De tics worden opgewekt door spanningen en prikkels. En vooral door onverwachtse veranderingen. Bijvoorbeeld als ik in de bioscoop zit en de aftiteling voorbij komt, dan kan ik daar niet zo goed mee omgaan. Ik kan daar heel slecht op reageren. Dan krijg ik een lichte paniekaanval en wil ik zo snel mogelijk weer naar buiten.” Rowdy kijkt naar buiten en neemt een slok van zijn cola. Hij wordt wat kalmer en durft ook wat meer te vertellen.

“Ik reageer heel snel op mensen

en was in het begin vaak negatief over mijzelf”

“Ik ga gewoon naar school. Maar speciaal onderwijs kan ik het niet noemen. Het is een soort regulier onderwijs maar met extra aandacht. Ik krijg een normaal diploma. Ik heb wel drie mentoren, dat is eigenlijk het enige wat ik heb aan extra begeleiding. Dat is om mij te ondersteunen, dat ik leer omgaan met mijn Tourette. Ik zat daar eigenlijk eerst voor gedrag, omdat de mensen op het reguliere onderwijs niet de ondersteuning konden bieden die ik nodig had. Ik reageer heel snel op mensen en was in het begin vaak negatief over mijzelf.

Ik was vroeger wel een kind met een moeilijk karakter. Ik was echt een mongool.” Hij begint hardop te lachen en klapt met zijn hand op tafel. “Ik werd ook zo genoemd. Ik was moe wanneer ik thuis kwam, ik kon namelijk heel moeilijk slapen. Ik sliep pas een keer om vijf uur en om zeven uur stond ik dan weer op. Dan ben je tien jaar oud. Alleen maar tics, alleen maar. Het ging maar door en niet alleen ik, maar ook mijn omgeving werd daar best wel onrustig van. Ik had ook niet echt de beste vrienden. Je kan het gerust foute vrienden noemen. Ik ben gelukkig daarna van die mensen afgestapt.

“Ik heb echt een kut jeugd gehad”

Vroeger was mijn Tourette veel erger. Ik heb zelfs een tijdje in een opvang gezeten door mijn Tourette.” Hij neemt nog een slok van zijn cola en zijn blik in zijn ogen zegt me dat hij me iets belangrijks gaat vertellen. “Ik ging tot twaalf uur naar school. En tot half vijf zat ik dan op die opvang. Het was er echt hoe het er thuis ook aan toe ging, maar dan ergens anders en met andere mensen. Mijn ouders wisten even niet meer hoe ze met mij om moesten gaan. Ze hebben alles geprobeerd. Ze hebben altijd voor me klaargestaan, maar ze wisten niet meer wat ze moesten doen. Ik heb echt een kut jeugd gehad. Ik was twaalf jaar oud en ik heb daar een halfjaar gezeten. Ze hadden daar ook een isoleercel.” Zijn stem wordt langzamer en zwaarder. “Er zaten ook criminele types. Niet zoals ik ben. Er zat bijvoorbeeld een jongen van dertien die zijn moeder had vermoord. Ik was gewoon bang voor hem. In zo’n isoleercel zat je dan drie uur, totdat je afgekoeld was. Er waren ook allerlei specialisten op het gebied van gedrag van jongeren. Ik had niet zoveel contact met die andere jongeren, maar wel met de begeleiders. Dan gingen we ook vaak rondjes lopen. Ik maakte sociale ontwikkelingen door tijdens het wandelen. Dat heeft me wel geholpen. Dan praatte ik en mijn begeleider over vrienden en hoe ik deze beter kon behandelen op bepaalde momenten. Niet dat ik meteen boos werd na een uitspraak.

“Niemand wilde in mijn buurt zijn omdat ze me niet vertrouwde”

Ik was bang voor iedereen, maar nu bijt ik van me af. Als iemand een negatieve opmerking maakt over mijn Tourette, kan ik niet garanderen dat hij zijn tanden nog heeft.” Eerst begint Rowdy hard te lachen om zijn opmerking, gelijk daarna verandert zijn blik in zijn ogen. “Ik kan daar heel boos om worden. Dan moet het wel heel ver gaan. Het klinkt wel heel agressief, maar het was wel zo. Gelukkig heb ik de vrienden behouden waarmee ik vroeger mee omging. De leuke, gezellige vrienden. Die hebben mij alleen maar gesteund. Mensen zagen mij wel anders door mijn Tourette. Mensen dachten dat ik het syndroom van down had. Niemand wilde in mijn buurt zijn, omdat ze me niet vertrouwden. Die adhd maakt het wel erger. Daar had ik toen ook wel last van. Ik was erg zwak sociaal doordat ik niet zoveel onder de mensen kwam.

Ik werk bij Meneer Smit in Wijchen. Mijn werk is ook wel mijn lichtpunt. Ik had even afleiding, kon kennis opdoen en vind de mensen die er werken ook leuk.” Zijn gesloten houding verandert in een open houding. “Mijn ouders hebben mij altijd gesteund. Zelfs toen ik in de opvang zat, kwam mijn vader wel eens tussendoor even iets lekkers brengen. De band is nog sterker geworden sindsdien.

Ik heb er normaal niet meer zo heel veel last van. Nu wel even een korte periode. Ik zit in een drukke periode met school met mijn examens en dat levert gewoon een hoop stress op. Ik hoef eigenlijk niet hard te studeren. Ik heb een veel te hoge verwerkingssnelheid, wat voor mij heel fijn is. Ik hoef eigenlijk maar één keer iets te lezen en dan weet ik het over een jaar nog. Ik leer wel, maar het is niet nodig. Ja, ik heb wel een hoog IQ. Niet iedereen weet dat. Ik bedoel, zo doe ik niet en zo praat ik niet. Maar het is getest. Dat staat trouwens los van de Tourette. Iedereen heeft een ander IQ en die van mij is gewoon erg hoog. De hoge verwerkingssnelheid is wel een bijkomstigheid van Tourette. Dat is aangeboren. Die combinatie is voor mij op school wel goed. Dat heeft me denk ik wel gered.”