Hafsa: ‘Wees een wereldburger, je bepaalt niet waar je geboren bent, maar wel waar je reis naartoe gaat’

Een hoofddoek dragen, kan zorgen voor beperking, maar dit hoeft niet altijd zo te voelen

Door: Sanne Evers, 18-1-2020 

Afwijzing op gebied van religie is een feit wat nog steeds speelt in onze samenleving. Hafsa is een 25-jarige vrouw afkomstig uit Marokko, maar geboren in Nederland. Ze is wekelijks bezig met haar geloof: de islam, en draagt in het dagelijks leven een hoofddoek. Het is niet altijd makkelijk om daarop afgewezen te worden, maar Hafsa laat zich niet kennen en de slachtofferrol is dan ook niks voor haar. 

“Voor mij betekent de islam rust. Ik kan het leven relativeren en dichter tot mezelf komen. Daarbij hoort ook liefde en samenhorigheid. Ik probeer dagelijks met mijn geloof bezig te zijn. In het dagelijks leven ben ik ook aan het werk en heb ik andere verplichtingen. Ik probeer daar een balans in te vinden. Om de zo veel tijd ga ik naar de moskee. Vaak probeer ik dit op vrijdag, een heilige dag voor de moslims. Dus als ik een dag mag kiezen dat ik vrij ben, dan is het die dag. Gelukkig kan ik mijn geloof goed uiten in Nederland. Het feit dat er hier moskeeën zijn is al heel wat. Ook dat ik gewoon mijn hoofddoek kan dragen is al heel wat. Ik voel me daarin niet belemmerd.  

Ik heb dit wel eens anders meegemaakt. Ik heb ooit gesolliciteerd bij een deurwaarderskantoor, waarna ik na het eerste gesprek eigenlijk gelijk werd aangenomen. Helaas onder één voorwaarde: dat ik tijdens de werkzaamheden mijn hoofddoek af moest doen. Ik zei: ‘Dat gaat hem niet worden!’ Ze vonden dat best wel jammer maar het enige wat ik dacht was: jammer? Ik vind het jammer dat ik beoordeeld word op basis van mijn identiteit in plaats van mijn kwaliteit. Zo zijn zij degene die bepaalde talenten verloren laten gaan.                                                    

En het grappigste is nog dat ze drie weken later terugbelden en me toch nog een kans wilden geven mét hoofddoek. Daarop zei ik nee, ik ga mezelf niet bewijzen. Het feit dat je in eerste instantie al die eis stelt, doet heel veel met me. In mijn ogen ben je dan gewoon kortzichtig.  

Het meest krachtige aan een persoon is dat je jezelf durft en kan zijn. Ik wil niet in de slachtofferrol kruipen. Ik had ook aangifte kunnen doen of naar een meldpunt kunnen gaan maar voor mij is het simpel. Kies je voor je geloof of je carrière? In mijn geval is identiteit erg belangrijk en mijn geloof is een fundamenteel onderdeel hiervan. Een voordeel is dat ik breed geïnteresseerd ben, dus ik kijk gewoon waar ik kan werken mét hoofddoek. Ik respecteer de keuze van bedrijven als zij graag neutraal blijven. Dit betekent alleen voor mij dat ik niet met ze in zee ga.  

Vroeger wilde ik bij de politie werken, maar helaas heb ik andere keuzes moeten maken. Ik wilde me voor de opleiding inschrijven tot ik hoorde dat het niet kon. Met een hoofddoek mag je namelijk niet bij de politie werken, je moet dan ‘neutraal’ zijn. Ik vond dat heel jammer en vooral nu er ook nog een tekort is. Ik ken namelijk heel veel dames die bij de politie willen werken, maar hetzelfde probleem hebben.  

Laatst sprak ik met een politieagent die bomvol zichtbare tatoeages zat, wat eigenlijk ook niet mag. Ik heb hem daar gewoon naar gevraagd en hij beaamde wat ik al dacht. Hij zou zijn tatoeages natuurlijk kunnen bedekken, maar deze man had tatoeages tot in zijn nek. Het was voor hem dus onmogelijk om dit te verbergen. Ik vermoed dat we daarom in de toekomst ook vrouwelijke agenten met een hoofddoek gaan zien, maar ik moet er wel over nadenken of ik het dan nog wel zou willen. Ik weet ook niet of mensen naar me zouden luisteren. Je draagt dan wel iets uit, een bepaald symbool. Maar het zou een mooie ontwikkeling zijn als ze wel overgaan op een hoofddoek dragen tijdens het politiewerk. 

Ik werk nu bij Diversion, een bureau voor maatschappelijke innovatie, als gastdocent. Ik merk gelukkig niet dat mensen dan raar naar me kijken. De scholen waar ik werk zijn allemaal heel positief over mijn geloof. Ik denk ook dat het per mens verschilt of ze er iets van zeggen. Het is vaak onwetendheid en angst. Mensen zijn bang om er iets van te zeggen door het verkeerde beeld van de islam. Media is aan het stigmatiseren en polariseren waardoor je dat beeld creëert. 

Ik heb vroeger zelf op een katholieke school gezeten. Vaak denken mensen: ik ben islamitisch, dus dan zal ik wel op een islamitische of openbare school hebben gezeten. Maar dan vertel ik ze dat ik op een christelijke basisschool heb gezeten en dan zijn de meesten wel verbaasd. Vaak beginnen mensen dan een gesprek uit nieuwsgierigheid. Maar ja, ik was een kind en ik koos er zelf niet voor naar welke school ik ging, dat hebben mijn ouders gedaan. Met school ging ik ook gewoon naar de kerk. Mijn ouders hebben zich nooit vastgeklampt aan dat ik dan thuis moest blijven. Ze zeiden juist: ga maar, dan leer je weer wat nieuws. 

Maar of ik me thuis voel in Nederland? Heel eerlijk gezegd voel ik me overal thuis. Thuis zit in mijn hart. Ik ben een vrij optimistisch persoon en ik kan genieten van de kleine dingen. Ik hou van andere culturen en religies. Verschillende levensbeschouwingen. Ik creëer overal wel een thuis. Ik zeg altijd: wees een wereldburger. Je bepaalt niet waar je geboren bent, maar wel waar je reis naartoe gaat.”