Schrijverscafé in Oisterwijk

‘’Wie wil er koffie en wie wilt er thee?’’ zegt Nicolette terwijl ze naar de cateringkar loopt. Nicolette Smeenk, coördinator van het Schrijverscafé, kijkt rond om te zien wie wat wil. Rond de klok van half 8 vindt het Schrijverscafé plaats in de bibliotheek van Oisterwijk. Bianca van Baast, ook wel bekend als blogger van haar eigen website, haast zich nog snel naar binnen. Ze draagt een dikke winterjas en heeft een sjaal om. Het is niet alleen ijskoud buiten maar ook staat een harde wind op deze donkere donderdagavond. Als iedereen gesetteld is en een warm kopje koffie of thee voor zich hebben staan, komen de papieren op tafel. Maar wat zal er dan op al die bladen staan? Van gedichten tot betogen, van columns tot een novelle en ga zo maar door. Een enorm ruim aanbod aan tekstsoorten.

 

Het begin

Elke laatste donderdag van de maand komt deze club samen. Dit doen ze al sinds september 2016. Naar aanleiding van een oproepje van de bibliotheek voor een brainstormavond voor schrijvers, is het Schrijverscafé ontstaan. Deze avond zitten zes talentvolle schrijvers samen. Wat opvalt is dat Bianca de enige wat jongere is van de groep. De meeste zijn namelijk wel makkelijk 65+ en wat ook opvalt is dat de mannen in de meerderheid zijn. Na een korte checkronde van aanwezigheid, wordt de beurt gegeven aan Ruud Lamp. Een oude man die na zijn carrière als tandarts is gaan schrijven. Dit stuk gaat over zijn herinneringen aan vroeger. Terwijl Ruud met volle overtuiging zijn stuk voordraagt aan de rest, zijn de andere aandachtig aan het letten op eventuele spelfouten of  passages die vragen op roepen. Het moment dat er een spelfout wordt opgemerkt, zie je dat de aandacht van de mensen begint af te zwakken.

 

 

Discussie

Nadat Ruud klaar is met het zelfverzekerd voorlezen, zonder te stotteren van zijn stuk, gaat er een nieuwsgierige blik rond. Hij kijkt iedereen een keer aan om te zien wat voor blik er op de gezichten van de aanwezigen staan. Als snel begint er een vurige discussie. Met passie in zijn ogen verdedigt hij zijn geschreven stuk. Een zweetdruppel rolt langs zijn voorhoofd van de spanning die wordt gerecreëerd tijdens de discussie.

‘’Ik kom dan al gauw terug bij iets wat ik al vaker tegen je heb gezegd Ruud. Je interpunctie is gewoon niet goed. Je vergeet te vaak komma’s waardoor je te lange zinnen maakt.’’ zegt Bianca met een kritische toon terwijl haar gezicht in verschillende vouwen vormt.

Ook al hebben de andere gelijk, hij geeft maar moeilijk toe. Ruud mompelt wat onverstaanbaars en kijkt rond of andere nog nuttige tips hebben. Roland steekt zijn hand op en kijkt hem aan.

‘’Geschooier, wat is dat? Volgens mij klopt dat niet helemaal.’’ Zegt Roland terwijl hij kijkt naar Nicolette. Maar voor Nicolette iets kan zeggen begint ook Bob zich met het gesprek te bemoeien. Al snel ontstaat er een enorme discussie. Er klinkt wat gezucht vanuit Ruud en staart naar zijn blad terwijl hij alles om zich heen negeert. Jo Snoeren kijkt hoe het hele circus zich afspeelt en lacht over de opmerkingen die gemaakt worden. Zeker tien minuten verder roept Nicolette de orde terug en gaat door naar de volgende die zijn of haar stukje mag voordragen.

 

 

Een kille sfeer

Dan is Bianca aan de beurt. De titel van haar tekst luidt: ‘Pijn, pesten en de liefde’. Bianca leest voor: ‘’Mijn God, wat was je onredelijk gisteravond. Uit wraak wilde ik bij je weggaan, voor altijd boos op je blijven en nooit meer terugkomen. Maar ik realiseer me dat ik niet weg wil lopen of constant giftig wil zijn.’’ Terwijl Bianca haar stuk voorleest verschijnt er een vragende blik in Bob zijn ogen. Hij schrijft een notitie voor zichzelf op om straks met iedereen te delen.

‘’Wat ik wil…. ben jij’’ leest Bianca voor op een zachte toon. De stilte die naar haar stuk verschijnt, is oorverdovend. Bob steekt zijn hand op en Nicolette geeft hem de beurt.

‘’Hoe heb je dit geschreven?’’ vraagt Bob met een frons op zijn voorhoofd. ‘’Ik heb het geschreven na  aanleiding van een schrijfcollege.’’ Zegt Bianca. Ze kijken elkaar aan. ‘’Heb je dit echt meegemaakt, Bianca?’’ vraagt Bob.

Alle hoofden zijn gericht op Bianca. ‘’Nee, dit is geschreven in een fictieve vorm. Dit is dus allemaal bedacht.’’ Vertelt Bianca. Bob schudt zijn hoofd. ‘’Dat kan echt niet, dit moet je meegemaakt hebben om zo te kunnen schrijven.’’ Zegt Bob. Bianca blijft standvastig bij haar uitleg en kijkt Nicolette met een geïrriteerde blik aan om de discussie af te kappen. ‘’Bedankt voor iedereen zijn aanwezigheid en inbreng, ik zie jullie volgende maand weer.’’ Zegt Nicolette om de stilte te verbreken.

Iedereen staat op en doet zijn jas aan. Ondanks de vele discussies heeft iedereen wel iets geleerd van deze avond. Met een opgeheven hoofd verlaat iedereen de bibliotheek en verdwijnen in het donker van deze donderdagavond.