Poppentheater

 

                                            Poppenkast in zijn mooiste vorm

In Oisterwijk tref je ze aan zoals je ze niet vaak meer ziet. Een ouderwetse poppenkast voorstelling. Bij meer dan 25 voorstellingen die per jaar gehouden worden, treedt hier of Luuk’s Theater of Poppentheater t’ Groene Land op.  Hier net buiten het centrum in het Oisterwijks bos vindt op woensdagmiddag om drie uur een voorstelling plaats, in dit geval van Poppentheater t’ Groene Land gegeven door Marleen Groenstraat.

Bij het betreden van het terrein word je bijna meteen omver gelopen door rennende kinderen. Het landschap met kleine heuvels en spelende kinderen is bedekt met verschillende speeltuigen, van de ietwat houterige schommel met zwarte zitting, tot de rode glijbaan van amper twee meter hoog waarbij de rode lak er hier en daar al af geschaafd is. Dit zijn de kinderen die zich al wat te oud vinden voor het poppenkast theater. ‘Een echte leeftijdsgrens is er niet hoor, maar kinderen van vier a vijf jaar zijn wel ideaal. Die kunnen naast de entourage ook het hele verhaal begrijpen. Vanaf drie jaar kan het ook wel hoor, alleen die kinderen begrijpen vaak niet echt iets van het verhaal en voor hen kan het ook wat aan de spannende kant zijn.’ Aldus Marleen.

Vandaag vindt voor het eerst sinds lange tijd weer een uitvoering plaats. ‘Ik doe mijn voorstellingen alleen als het warm genoeg is, anders is er niet zo veel aan hoor. Zit iedereen te koukleumen, en het animo is meteen een stuk lager dan. Dat is het gewoon niet waard. Maar door het goede weer ben ik erg blij dat ik dit jaar al vroeg kan beginnen.’

Achter de speeltuin staat een huisje, dat eigenlijk meer weg heeft van hut dan van een entertainmentruimte, waarin het spektakel gaat plaatsvinden. ‘Vroeger was dit huisje niet meer dan een omkleedhok.’ Terwijl Marleen wijst naar de pashokjes. Naast de zaal zit een gang, waarin vier, brede houtgemaakt pashokjes staan. Elk hokje heeft nog zijn drie-potige krukje en een reling waar vroeger het gordijn hing ter afschering.  ‘In de zomer hield Poppodium 013 uit Tilburg hier die concerten die te groot waren om op de eigen locatie te houden. Ik kan me herinneren dat Tyfoon hier nog eens heeft opgetreden. Maar dat is inmiddels wel een tijd geleden.’

Op een meter of vijftien van het huis staat het café De Rode Lelie waar een gedeelte van de ouders verblijft tijdens de voorstelling. Waar een enkeling alleen aan een tafeltje een boek leest, zitten er aan een andere tafel bevriende ouders die de poppenkastmiddag als standaard gelegenheid gebruiken om even bij te kletsen. Een groot gedeelte van de gasten is namelijk vaste klant. Een van de ouders zegt het een top locatie te vinden. ‘Terwijl mijn zoontje het hier hartstikke naar zijn zin heeft kan ik hier gewoon rustig een boekje lezen en hoef ik niet eens weg.’ ‘Een andere ouder: ‘Zeker in de zomer is dit top. Dan komen we gezellig met een aantal vrienden hier een drankje doen, terwijl onze kinderen tegenover zitten te spelen.’

‘Er komen altijd weer nieuwe gezichten bij, maar een groot gedeelte ken ik wel. Ouders die met hun eerste kind komen en het zo leuk vinden, dat ze later terug komen met de volgende kinderen. Ook kinderfeestjes worden hier vaak gehouden. Ik denk dat ik bij elke voorstelling toch wel een of twee kinderfeestjes gepland heb staan.’ In de hut zelf zijn ook een aantal ouders aanwezig, om de kinderen ietwat in toom te houden wanneer het allemaal wat spannender wordt. ‘Omdat er echt veel interactie is tussen de kinderen, worden ze soms wel heel erg enthousiast’.

Nadat de laatste groep gearriveerd is, gaat de voorstelling van start. Marleen geeft vooraf nog een kleine introductie: ‘Lieve jongens en  meisjes, ik ga jullie straks voorstellen aan wat vriendjes van mij uit het bos. Als je het even te eng vindt moet je altijd bedenken dat ze nooit over deze lijn heen komen.’ Ondertussen wijst Marleen uitgebreid en duidelijk op de grens tussen het podium en de eerste rij stoeltjes. ‘Maar jongens en meisjes, kunnen jullie mij helpen zoeken naar Floris de Eekhoorn, hij is een van de beste vrienden van Bosvrouwtje, maar ik ben hem kwijt! Weten jullie waar hij is?’ Terwijl het Bosvrouwtje achter de poppenkast gaat staan en roept naar Floris, hoor je de kinderen al schreeuwen. ‘Daar beneden, in de boom! In de boom!’, wordt luidkeels geroepen door een van de kinderen. Nu het startsein is gegeven, begint de rest van de kinderen ook te roepen. En wanneer Floris dan eindelijk daadwerkelijk verschijnt en een aantal zelfbedachte woorden door de ruimte roept, beginnen alle kinderen luidkeels te lachen en gillen. Dan klinkt er ineens muziek, heel zachtjes. Tjilpende vogeltjes in een bos, het Bosvrouwtje vraagt of de kinderen het kunnen horen, waarop zij luidkeels roepen ‘nee!’. Maar nu heeft het Bosvrouwtje een magisch bosje wol dat ze aan ieder kindje uitdeelt. ‘Hou het pluisje aan je oor, dan hoor je de vogeltjes.’ Ondertussen zet ze het boxje wat harder. Eén jongentje hoefde het pluisje echter niet, hij hoorde de vogeltjes zonder ook al, zelfs voordat de muziek aanstond. Het bosvrouwtje trekt de kinderen mee in de ervaring door haar handen over elkaar gekruist te leggen en te fladderen als een vogeltje. Wanneer de kinderen haar volgen met het gebaar gaat het boxje weer iets harder.

En zo gaat het de hele voorstelling door. Elke moment van de show probeert Marleen iedereen actief bij de voorstelling te betrekken. ‘Ik denk dat ook de beste manier is om de kinderen er echt goed hun aandacht bij te laten houden. Daarom doe ik eigenlijk ook altijd een speurtocht in het naastgelegen bos. Aan de hand van zilveren lintjes mogen ze dan op zoek naar de ‘schat’. Dit zijn dan flesjes ranja. En we gaan ook op zoek naar konijnen, ik zorg dan dat er na afloop chocolade keuteltjes zijn voor de kinderen.’

Wanneer de kinderen hun keuteltjes en ranja op hebben, lopen ze samen met het Bosvrouwtje terug en krijgen ze allemaal nog een kleurplaat mee naar huis. Zo is er voor de twintig kinderen een eind gekomen van een drukke middag. Terwijl Marleen na de show vertelt hoezeer ze het waardeert dat ouders haar komen bedanken, wordt ze onderbroken door de net vertrekkende kinderen. ‘Tot de volgende keer Bosvrouwtje!’, wordt luidkeels geroepen. Hierna begint ze meteen te glunderen. ‘Het 25 jarige jubileum was geweldig en zeker mijn hoogtepunt, maar die kindertjes die me zo bedanken blijven elke keer een hoogtepunt op zich. Ik ben nu 72 jaar oud, maar ik voel me nog hartstikke jong en op deze manier kan ik nog zeker tot op mijn 80ste door!