“Ik kocht alleen maar chips om de flippo’s eruit te halen”

Pokémonkaarten, Flippo’s, voetbalplaatjes, diddlplaatjes en ga zo maar door. Vroeger heeft iedereen wel een keer van dit soort dingen gespaard. Vier nu (jong)volwassenen kijken terug op hun verzameling van toen.

Tekst: Sarita Schneider | Beeld: Sarita Schneider  

 

 

Joop van der Pluijm, 23 jaar
Verzamelde alles van Pokémon

“Ik heb een keer vijf kaarten geruild voor één kaart. Het was een glitter editie van Zapdos. Ik wilde die heel graag hebben. Achteraf had ik er echt spijt van en moest ik zelfs huilen. Van ruilen komt huilen, waren de woorden van mijn moeder. Daar had ze gelijk in.

Ik begon met sparen toen ik een jaar of zes was. Ik had bijna alles van Pokémon. Ik volgde de serie van Pokémon, op school begonnen ze met Pokémonkaarten sparen en toen de Pokémon spellen uitkwamen moest ik die ook hebben. Ze hadden ook van die Pokémon poppetjes, die kreeg ik altijd van mijn ouders als ik de avondvierdaagse had uitgelopen. Pokémon was op dat moment echt een hype. Al mijn vrienden op de basisschool spaarden de kaarten ervan.

Mijn leukste herinnering aan mijn verzameling is het Pokémon kaarten verzamelen en de spellen spelen samen met mijn broertje. Zo had Wim bijvoorbeeld Pokémon red en ik had Pokémon blue. Samen deden we dan een wedstrijdje wie het spel het snelste uitgespeeld had. Ik won meestal.
Op de switch heb je nu Eevee en Pikachu, dat zijn de vernieuwde versie van Pokémon blue en red. Die spelen we nu.
Nog steeds verzamel ik de spellen, maar de kaarten verzamel ik niet meer. Dat is nu gewoon klaar.”

 

Megin Gossink, 21 jaar
Verzamelde Diddl plaatjes

“Op mijn achtste begon ik met sparen van de Diddl plaatjes. Vooral degene met die chemische luchtjes vond ik toen helemaal te gek. Iedereen verzamelde die plaatjes, hierdoor vond ik dat ik ze ook moest sparen.

Ik had een map waarin ik al mijn plaatjes in verzamelde. Daarnaast had ik ook nog de hele notitieblokken. Hierop werd niet geschreven, deze waren alleen om te ruilen. Achteraf is dat natuurlijk super zonde, maar toen waren ze heilig.

Ik had vooral veel van de Galupy serie (de serie met het paard red.). Als ik eraan terug denk dan stonken die dingen verschrikkelijk, naar paardenstal. Maar toen vond ik ze helemaal geweldig. Het leukste was als jij een notitieblok had die niemand anders had, dan was je cool en kon je die blaadje voor veel ruilen. Het minst leuke was als het andersom was en iemand anders het zeldzame blok had, dan moest je wel ruilen met degene.

Soms mis ik het verzamelen wel. Het was een hele leuke tijd. Nu zou ik niet er alleen niet meer aan beginnen. Ik zie er nu het nut niet meer van in.”

Timo Goedhart, 32 jaar
Verzamelde van flippo’s, pokémonkaarten en magickaarten

“Mijn eerst echte verzameling waren flippo’s. Ik was ongeveer zeven jaar oud. Kinderen hingen in die tijd aan de benen van hun ouders om te smeken voor Smiths chips. Ik ook. Ik hield niet eens van chips. Ik wilde alleen maar zoveel mogelijk flippo’s. Ik kocht alleen maar chips om de flippo’s eruit te halen. De chips at ik niet eens meer op.

Toen ik een jaar of elf was begon ik met Magic spelen. Een vriendje uit mijn klas speelde dat. Wij zijn toen samen naar de winkel gegaan om de kaarten te kopen. Op mijn twaalfde verhuisde ik naar Oosterhout. Hier speelde niemand Magic. Pokémon was hier helemaal in. Ik heb nooit echt met de Pokémonkaarten gespeeld. Het ging er gewoon puur om dat er Pokémon opstond. Ik wilde ze gewoon allemaal.
Ik heb een keer bijna alles wat ik kon vinden thuis verkocht op de rommelmarkt. Van hengels, tot opblaasboten, tot mijn Magickaarten. Na de rommelmarkt ben ik gelijk naar de winkel gegaan en heb ik al mijn verdiende geld uitgegeven aan Pokémonkaarten. Als ik daar nu aan denk heb ik daar echt spijt van. Ik had liever nu nog mijn oude Magickaarten gehad.

In 2012 ben ik weer begonnen met Magic spelen. Dit doe ik nu nog steeds. Veel van mijn vrienden spelen dit ook. Flippo’s zou ik niet zo snel meer gaan sparen. Ook niet als ze terug zou komen. Het moet gezegd worden: die dingen waren gelinkt aan chips. Ik zou nu nooit meer iets eten om iets kunnen sparen.”