‘Mijn ziel is niet wit; hij is zwart’

Huub de Kort opent de deuren van de Margarita Mariakerk, en loopt de donkere leegte binnen. Terwijl hij naar achteren loopt om het licht aan te doen vraagt hij om hallo te roepen. “God roept hallo terug!” zegt hij dan met een lach.

De lichten accentueren de leegte van de kerk die enigszins wordt opgevuld door Huubs kunstwerken.

“Als ik denk aan de kerk, denk ik altijd terug aan een les die mij geleerd werd. De priester vertelde me dat de ziel wit is. Maar als je een zonde begaat, ontstaat er een vlek op die witte ziel. Als ik dan zou biechten, wat ik dan ook dikwijls moest doen, zouden die vlekken ‘verwijderd worden door God’.

Ik probeerde van zo’n ziel een voorstelling te maken. Witte doeken, een paar vlekken. Maar toen bedacht ik me: zo ziet mijn ziel er toch niet uit. Mijn ziel zal zwart zijn. Met misschien een klein wit vlekje wat mijn ‘reine ziel’ dan zou moeten zijn. Ik merk ook dat mensen zich beter identificeren met die ‘onreine ziel.’”

De lege kerk herhaalt de laatste woorden van Huub nog even en zwijgt dan. Huub kijkt nog even om zich heen en wijst dan de lege plekken aan op de muur van de kerk.

“Kijk, daar hingen eerst de 14 kruiswegstaties van Jezus. De schilderijen die de kruis- en lijdensweg van Jezus uitbeelden. Die hebben ze als eerst uit de kerk gehaald. Mijn kruisweg heb ik ook in 14 schilderijen uitgebeeld. Dat kwam toevallig zo uit, ik had eerder niet nagedacht over het aantal,” geeft Huub met een lach toe. “Normaal schilder ik met vlakken. Lege schilderijen om de eenvoud naar voren te brengen. Maar in mijn kruisweg is het alles behalve eenvoudig. Je zou het eerder kunnen omschrijven als chaos.”

 

“In dit schilderij is nauwelijks chaos te vinden,” vertelt hij terwijl hij met galmende stappen naar de andere hoek van de kerk loopt. “De leegte in deze kerk komt ook terug in dit schilderij. Een deur die opent, een opengeslagen boek. Het is te koppelen aan geloof.”

 

“Ik ben echt een fan van schrijven.” Huub wijst naar buiten, waar zijn auto staat; “Daar heb ik veel volle dagboeken in liggen. Ik ben van die vlakken schilderen overgegaan op schrijven op doek. Niet met woorden. In de kerk wordt er verteld dat je moet leven naar de geschriften van het geloof, dat vind ik bizar. Daarom geen woorden. Je kan lezen wat je zou willen lezen in mijn schilderijen.”

Naast de schilderijen liggen appels waarop de naam van het werk geschreven is met pen. “Door die stomme Eva die de appel at, is het zondigen begonnen.” Huub grinnikt over wat hij zojuist gezegd heeft. “Ja, ik wilde eigenlijk gewoon appels gebruiken, en heb Eva als excuus gebruikt om dat te verantwoorden naar mezelf.”

“Zondag sluit de kerk. De priester houdt hier dan zijn laatste mis. Dat zal een heel bijzonder moment worden. Ik realiseer me nu pas dat het echt een eer is om mijn kunst ten toon te stellen terwijl de kerk ontheiligd wordt.”

Huub de Korts expositie loopt nog tot 10 december 2017.

Door Marijn