‘Ik zal nooit meer oprecht gelukkig kunnen zijn’

15204213_10154063687061765_1137553939_o

Geluk is andere mensen helpen

Het streven naar geluk is mens eigen. Ons doel is dan ook om ons zo goed mogelijk te voelen. Maar hoe zit het met het geluk van de vermeende ‘gelukszoeker’? Vluchteling Ibrahim Alsalhani (35), wonend te Horst-Sevenum in Limburg, deelt zijn betekenis van geluk.

Twee jaar geleden, augustus 2014, komt Alsalhani aan in Nederland en wordt hij opgevangen in het asielzoekerscentrum Ter Apel. Begin juli datzelfde jaar vertrok hij vanuit Syrië en begon een reis van een maand lang die bestond uit pure angst en overlevingsdrang. Het verlaten van zijn geboorteplaats Damascus in Syrië en het achterlaten van zijn huis, werk, vrienden en familie zorgde ervoor dat zijn geluk in slechts een avond, zoals hij het zelf beschrijft, compleet verdween.

Hoe gelukkig voelde jij je in Syrië, voordat je plotseling moest vertrekken?
“Ik had een leven opgebouwd, net zoals ieder ander. Ik werkte als ICT ’er bij de Verenigde Naties, waardoor ik veel heb kunnen reizen naar bijvoorbeeld Dubai en Maleisië. Ik was net na een paar jaar weer terug in Damascus, waar mijn familie en vrienden wonen, en ik kon daar mijn werk voortzetten. Dus ja, ik was gelukkig. Ik ben nog een tijd gebleven tijdens de oorlog, aangezien onze stad niet behoorde tot specifiek doelwit, maar ook daar ontkwam je niet aan de explosies bij tankstations en motels. Angst begon steeds meer een rol te spelen bij mij. Niet alleen vanwege het geweld, maar ook omdat werknemers van de Verenigde Naties niet geliefd waren bij het regime. Als ik gebleven was, had ik nu misschien in de gevangenis gezeten.”

Dus je moést wel vluchten?
“Het was niet meer veilig. Er was een directe dreiging naar mij persoonlijk, omdat het verdacht was dat ik voor de Verenigde Naties werkte. Alle werknemers bij ons liepen gevaar, aangezien wij mensen hielpen in steden waar de conflicten het meest leefden. Het regime van Assad werd daardoor wantrouwig. In hun ogen werkten wij samen met de ‘westerse mensen’ en verraadden we onze landgenoten. En bij mij ging het zo dat iemand van Assad een rapport verstuurde met een aantal namen van mensen die hij niet vertrouwde en zag als verraders. Mijn naam stond hier ook bij. Dit was voor mij de grootste reden dat ik moest vluchten. Het was geen makkelijke keuze. Ik kon of blijven en sterven, of vluchten. Dus natuurlijk kies je dan het laatste.”

Wat voelde je op het moment dat je vluchtte?
“De enige emotie die je dan hebt is overleven. Je voelt geen verdriet, geen geluk. Je voelt alleen angst en overlevingsdrang. Wanneer je angst en overlevingsdrang mixt, ben je in staat om de meest gekke dingen te doen. Je zal dan nooit denken aan de stappen die je maakt, je maakt ze gewoon. Vergeet de oorlog zelf even; in één nacht moet je ineens jouw auto, huis, letterlijk alles achterlaten. Zelfs je werk, want niemand daar kan je dan nog helpen. Je wereld staat letterlijk ondersteboven.”

Hoe verliep je reis die hele maand lang?
“Ik ben vanuit Syrië uiteindelijk in Libië aangekomen. Ook ben ik nog in Turkije geweest, maar daar was er geen mogelijkheid om je veilig te voelen, aangezien het een buurland is van Syrië. Mijn angst was het ergst in Libië. Dat is een plek waar niemand op het moment wil zijn. Mensen worden letterlijk als vliegen vermoord. Ik was daar ook illegaal, aangezien het land geen reizigers toestaat. Het moment dat je daar het bootje in moest stappen was dood eng. Als je er niet meer in wilde, omdat het te vol zat of te eng was, werd je daar door de smokkelaars ter plekke doodgeschoten. Je had geen keuze meer. De tien uur op dat bootje, om uiteindelijk te stranden in Italië, was echt beangstigend. Het zat zo vol met mensen dat iedereen wel stil moest zitten, anders zou het bootje omkiepen. Dat zou de dood zijn geweest voor op zijn minst de helft van alle aanwezigen. Gelukkig is dat niet gebeurd, maar vreugde, geluk en blijdschap was nergens te zien.”

Je bent nu twee jaar lang in Nederland; voel je je nu  gelukkig?
“Absoluut. Ik ben blij met- en dankbaar voor alles dat ik heb gekregen hier. Zelfs deze groene muur in de woonkamer maakt mij gelukkig. Ik ben vooral gelukkig omdat ik de kans heb gekregen om een nieuw leven op te bouwen. Ik probeer me nu ook 100% in te zetten voor de vluchtelingen hier in Nederland. Dit doe ik door presentaties op scholen, kroegen en gemeentes te houden, om zo de mensen te laten zien wat er allemaal speelt en vooroordelen te laten vervagen. Ik mis alleen mijn familie heel erg.”

Wat betekent ultiem geluk voor jou?
“Ultiem gelukkig zijn, zijn voor mij drie dingen. Nummer 1: veiligheid. Nummer 2: een normaal leven kunnen opbouwen. Nummer 3: familie. Twee van de drie dingen heb ik wel weer, alleen helaas mijn familie niet. Gelukkig kan ik wel telefonisch contact houden met ze. Maar ja, ik zal mijn familieleden misschien nooit meer zien. Dit betekent wel dat ik nooit 100% oprecht gelukkig zou kunnen zijn. Terugkeren naar Syrië is geen optie meer voor mij. Misschien wanneer ik later een oude grijze man ben en de oorlog voorbij is en mijn geboorteland niet meer in puin ligt.”

Geluk is andere mensen helpen – Ibrahim Alsalhani

Geluk is andere mensen helpen – Ibrahim Alsalhani