‘Ik wil gewoon een leuk leven hebben’

merijn-koek-foto

Het is vijf voor vier en ik loop over het Stratumseind in Eindhoven. Er hangt een gespannen sfeer, want over drie kwartier trapt PSV af in de topper tegen Ajax. Ik heb met Merijn Koek afgesproken bij Calypso, misschien wel de enige plek waar geen voetbal wordt uitgezonden die dag. Het is gezellig druk binnen en ik maak even een praatje met de mensen achter de bar. Ik wacht even totdat Merijn er is en lees mijn aantekeningen nog een keer door. Merijn mist zijn beide onderarmen en zijn rechteronderbeen. Hij is paralympisch snowboarder en als hij binnenloopt bestel ik twee biertjes en kiezen we een tafeltje uit.

 

Hoe vervelend het ook is, ik vind dat het toch even over je handicap moet gaan. Wat heb je precies?

“Ik weet zelf niet hoe het heet en heb er zelf ook geen naam voor. Er is iets misgegaan in de baarmoeder waardoor mijn ledematen niet goed door konden groeien. Ik mis dus mijn beide onderarmen en mijn rechteronderbeen, maar ik weet niet echt beter. En ik heb een prothese voor mijn rechteronderbeen.”

 

Hoe ben je begonnen met sporten?

“Ik ben eigenlijk van kleins af aan al aan het sporten. Ik wilde altijd met vriendjes meedoen als ze aan het voetballen waren op een veldje. Ik heb gevoetbald, ik heb op atletiek gezeten, ik heb gefietscrost en ik heb nog geskateboard. De meeste dingen gingen gewoon goed door de prothese voor mijn rechterbeen. Bij het voetballen mocht ik bijvoorbeeld niet meedoen aan wedstrijden, omdat mijn prothese dan te gevaarlijk was. Lef was eigenlijk het belangrijkste, daarmee kwam ik al heel ver.”

 

En hoe ben je bij snowboarden gekomen?

“Ik ben er twaalf jaar geleden mee begonnen, toen ik veertien was. Ik heb daarvoor eerst twee jaar geskied, omdat dat moest van mijn ouders. Ik was toen ook al bezig met skateboarden, dus het snowboarden zat er al een beetje in. Ik wist eerst natuurlijk nog niet dat ik goed was. Ik heb zeven jaar geleden contact gezocht met Bibian Mentel, zij is regerend olympisch kampioen en werd wereldkampioen in 2015, ik stuurde mijn verhaal met wat foto’s. Ze vroeg eigenlijk direct of ik zin had om naar Amerika te gaan om wedstrijden te snowboarden. Een maand later zag ik haar voor het eerst op Schiphol om naar Amerika te gaan. Onder haar begeleiding ben ik eigenlijk veel beter geworden en is het team ook groter geworden. Er kwam ook professionele begeleiding bij als in trainers en coaches.”

 

Waar haal je de motivatie vandaan om nog steeds door te gaan met sporten, ondanks je handicap?

“Ik vind het vooral gewoon heel leuk om mee bezig te zijn. Je reist de hele wereld over voor wedstrijden en je leert enorm veel nieuwe mensen kennen. Ik heb sport ook altijd al heel erg leuk gevonden, dus dat helpt ook wel veel mee.”

 

Toen ging je naar de Paralympische Spelen in Sotsji. Hoe was dit voor jou?

“Ik wist niet precies wat me te wachten stond, maar het was super vet. Opeens zie je allemaal bekende mensen zoals Sven Kramer, omdat je bij een meeting of iets bent. Dan hoor je daar blijkbaar opeens bij. Het begon eigenlijk ook als een grapje, maar mijn resultaten waren goed en ik kwalificeerde me. Ik hoefde tijdens de Spelen niks zelf te doen. Alles werd eigenlijk geregeld, je koffers werden gebracht en je werd overal naartoe gereden. De eerste avond hadden we de openingsceremonie in een vol stadion. Ik werd uiteindelijk 14e bij de snowboardcross, mijn discipline. Maar mijn voorbereiding was verre van goed. Ik liep twee weken voor de race een knieblessure op waardoor ik niet optimaal kon presteren. Maar ja, ik was er toch dus racete toch maar.”

 

In 2018 zijn de volgende Paralympische Spelen in Zuid-Korea. Ben je al gekwalificeerd en hoe ziet de voorbereiding eruit?

“Ik ben nog niet gekwalificeerd, maar hoop dit in januari te doen bij wereldbekerwedstrijden.  In de voorbereiding is het vooral heel veel trainen en nieuwe sponsors zoeken. Ik krijg namelijk geen geld van de bond, omdat ik na Sotsji twee jaar ben gestopt. Ik ga binnenkort naar Canada en misschien nog naar Nieuw-Zeeland. Er staan ook nog wedstrijden in Spanje, Finland en Zuid-Korea op het programma. In de zomer gaan we dan naar een gletsjer in Frankrijk en dan hopelijk een medaille pakken op de Spelen in 2018.”

 

Je bent dus topsporter, maar wij zitten hier toch samen een biertje te drinken. Kan dit gewoon?

“Voor mij is het heel belangrijk dat het leuk blijft. Daarom ben ik na Sotsji ook twee jaar gestopt. Het programma van de bond was voor mij te strikt en intensief. Ik zou bijna mijn hele sociale leven kwijtraken en dat wilde ik niet. Af en toe een biertje moet zeker kunnen vind ik en binnen ons team kan dat ook. Daarom ben ik deze zomer weer begonnen bij een privé team van Bibian Mentel. Hier proberen we de beste van de wereld te worden, maar toch een leuk leven ernaast hebben.”

 

Hoe ziet je toekomst eruit?

“Ik studeer naast de sport nog toegepaste psychologie aan de Fontys in Tilburg. De laatste tijd gaat het wel wat minder met de studie omdat ik weer begonnen ben met het snowboarden. Maar ik studeer er nog bij zolang het kan. Het lijkt me heel leuk om daar later ook iets mee te doen. Mental coach of iets in de revalidatiezorg lijkt me wel wat, maar eerst de studie maar eens afronden. Met het snowboarden ga ik nog wel even door. Ik doe het gewoon zolang ik het leuk vind. Mijn doel is vooral om een leuk leven te leiden.”

 

Tot slot: wat is het mooiste moment uit je carrière?

“Oei, dat is een moeilijke. Ik denk toch wel Sotsji met alles er omheen. Dat moment dat je bij de openingsceremonie door zo’n vol stadion loopt is wel echt heel vet. Of misschien wel mijn allereerste snowboard wedstrijd. Ook al vloog ik bijna uit elke bocht, de ervaring was toch wel heel cool. Maar als ik moet kiezen ga ik toch voor Sotsji.”

 

Door: Noa Schoffelen.