‘‘Nu sta je als trainer aan de andere kant’’

Geluk is… Voetbal

Oud-voetballer Anthony Lurling (39) heeft dit jaar na een ernstige blessure besloten om te stoppen met betaald voetbal. In zijn 22-jarige carrière in het professioneel voetbal heeft hij 584 wedstrijden voor zes clubs gespeeld. Hij begon en eindigde zijn carrière met ongeluk. Later bleek dat dit zijn geluk niet in de weg stond. Daarnaast heeft Lurling vooral mooie herinneringen aan zijn carrière, waar hij nog erg gelukkig van wordt.

Ongeveer drie jaar geleden kreeg Lurling een blessure, dat leidde tot het eind van zijn carrière als profvoetballer. Hij is er toen bijna 14 maanden uit geweest doordat hij twee keer geopereerd moest worden. ‘‘Dat was natuurlijk enorm frustrerend. Wat je heel graag wil doen kan dan gewoon niet. De eerste 3 à 4 maanden was ik alleen maar bezig met dat ik weer fit moest worden. Als blijkt dat het langer gaat duren dan verwacht, ga je nadenken. Om daadwerkelijk die knop om te zetten is erg moeilijk. Daar ben ik wel een week of 5/ 6 mee bezig geweest.’’ Lurling probeerde het positief te bekijken, omdat hij maar één keer eerder een grote blessure heeft gehad. Dat was aan het begin van zijn carrière in het betaald voetbal.

”Ik had de pech dat ik moest stoppen door een blessure”

Lurling is als klein jongetje van vier begonnen met voetballen. Op 10-jarige leeftijd is hij gescout door FC Den Bosch. Met zijn zestiende jaar had hij het ‘ongeluk’ dat zijn enkel op vijf plaatsen brak. Hierdoor was het eind van zijn carrière al in zicht. ‘’Ik had het geluk dat ik binnen  acht maanden weer kon voetballen. Door de juiste mensen om mij heen te hebben, zoals goede trainers, kon ik door hard werken gewoon bij de A-selectie blijven voetballen en de weg naar de top voortzetten’’

Na 14 jaar trainen, waarvan zes jaar bij de jeugdopleiding van FC Den Bosch, mocht hij in het 1e team gaan spelen. Met dit team speelde hij zijn eerste wedstrijd in een stadion met supporters. Echter zat er geen hele wedstrijd in voor Lurling. In de 90e minuut kwam hij pas het veld in. De keeper trapte de bal uit en de scheidsrechter floot af. ‘’Ik had niks in die wedstrijd gedaan, maar was zo blij als een kind, omdat ik gewoon 1 minuut als FC Den Bosch speler op het veld had gestaan. Dan komen de eerste goals in het betaald voetbal, dan leef je op een roze wolk. Je bent lacht de hele week en bent op dat moment de gelukkigste jongen ter wereld’’.

”De eredivisie is nog mooier”

Lurling speelde met Feyenoord, SC Heereveen en NAC in de Eredivisie. ‘‘Als je dan dat stadion binnenkomt, waar 40 à 50 duizend mensen zitten, is dat echt super gaaf’’. Toen Lurling in Duitsland bij Köln zat, speelde hij in een stadion waar 88 duizend mensen zaten. ‘’Dan sta je op dat veld om je heen te kijken en in het begin denk je: wauw. Maar zodra de scheids fluit, begint voor mij die wedstrijd en dan sluit ik me af voor alles wat er om mij heen gebeurt.’’

Hij denkt nog vaak aan momenten als deze. Ook zal zijn club NAC, waar hij het liefst speelde, in zijn herinneringen blijven. ‘‘Hier voelde ik me het meest thuis, ik kwam er graag en het publiek was blij met mij. Daarnaast houd ik ervan om af en toe een biertje te drinken en dat kon bij NAC. Hier kon ik gewoon lekker voetballen en denk daarom nog vaak terug aan de wedstrijden. De wedstrijd die  mij het meest is bijgebleven is NAC – Roda JC in 2012. Sinds die tijd heb ik de bijnaam ‘Messi van Breda’ gekregen.  Het was een wedstrijd waarin we 3-1 achter stonden. Door 2 doelpunten en 2 assists, van mij won NAC met  5-3. Je krijgt een publiekswissel, dat wil zeggen dat het gehele publiek voor jou als individuele speler applaudisseert. 19.000 mensen gaan dan staan, klappen en zingen. Toen had ik wel een gevoel, dat je door je hele lichaam voelde en dacht: Jezus, wat is dit gaaf. Als ik aan een van deze momenten uit mijn carrière terugdenk , voel ik me nog steeds zoals ik me toen voelde, intens gelukkig.’’

”Sinds die tijd heb ik de bijnaam Messi van Breda”

Momenten als deze zal Lurling niet meer meemaken. ‘‘Ik had de pech dat ik moest stoppen door een blessure.  Ik vind voetballen het leukste wat er is, maar het gaat niet meer. Ik heb altijd gezegd dat als ik tot mijn 35e kon voetballen, ik het goed heb gedaan. Rond mijn 35e en 36e was ik nog erg fit, ik was zelfs nog nooit zo fit geweest. Op dat moment kreeg ik mijn tweede grote blessure in mijn carrière aan mijn achillespees.’’ Drie maanden na zijn operatie zou hij de prognose krijgen of hij weer zou kunnen  voetballen. Toen bleek dat hij voor een tweede keer geopereerd moest worden omdat het nog niet goed zat, besefte Lurling dat profvoetballen wel eens over zou kunnen zijn.

‘‘Ik ben nu ongeveer vijf maanden gestopt. Aan de ene kant mis ik het wel, maar aan de andere kant  niet. Dat is een vreemd gevoel. Ik doe eigenlijk nog te veel om voetbal echt te missen. Maar ik denk ook wel: Het is mooi geweest.’’ Nu Lurling geen betaald voetbal meer speelt, betekent dat niet dat hij helemaal stopt met voetbal. Hij speelt nu bij de amateurclub FC Engelen in het eerste team, de club waar zijn zoontje ook voetbalt.

”Ik train nu de A1 van Fc Engelen”

Ondanks zijn gedwongen eind, probeerde Lurling het positieve ervan in te zien. ‘‘Ik ben nu bezig om officieel trainer te worden. Het ongeluk van mijn blessure is tegelijkertijd ook mijn geluk. Doordat ik ben gestopt met het betaald voetbal, kan ik nu beginnen aan een nieuwe fase.  Ik heb al een certificaat TrainerCoach3 (TC3) gehaald, waardoor ik op een laag niveau al kon beginnen met training geven. Ik train nu de A1 van FC Engelen. Ook loop ik drie dagen bij Den Bosch mee als spitsentrainer.’’ Lurling heeft als speler altijd aan de andere kant gestaan. Hij zal eerst moeten uitvinden wat hij leukvindt. ‘’Dat doe ik door op verschillende manieren bezig te zijn met trainen. Vanaf januari begin ik met een cursus TrainerCoach2 (TC2), waarna ik ook TC1 wil behalen. Daarmee mag ik hoofdtrainer worden in het betaald voetbal. Dat is zeker mijn doel.’’ Het behalen van deze certificaten is het begin van een nieuwe carrière voor Lurling.