Van Armani-pak naar paradijsvogels

Na een aantal tumultueuze jaren waar zuipen, snuiven en bakstenen gooien niet vreemd was, is het voor Freek genoeg. In plaats van werken in de recruitment gaat Freek doen wat hij leuk vindt. Wanneer hij zich daarin verliest, is Freek op. Hij raakt in een burn-out en gaat van 150km/u naar 0.
Ik wilde pakken, pakken, pakken en iedere keer schoof ik die rust vooruit.”

 

Freek van Kraaikamp; je kunt hem kennen van zijn roman ‘Elitepauper’ en de merchandise, je kunt hem kennen van zijn podcasts ‘Eckte Verhalen’ die schriftelijk worden weergegeven in Nieuwe Revue, je kan hem gezien hebben als loopbaancoach met onder andere artikelen voor NRC en Schouten & Nelissen of gewoon simpelweg als Freek.

Voordat Freek dit allemaal deed, zat hij in de recruitment in een Armani-pak en met een Dolce & Gabbana-bril. Terwijl hij nu een merk ‘Elitepauper’ heeft dat er volgens hem is voor de ’misfits, cowboys, zwarte schapen, nozems, paradijsvogels, buitenbeentjes en de vrijdenkers’.

 

Wie was Freek vóór Elitepauper?

Ik heb tot mijn 30e strak in loondienst in de recruitment gezeten. Daar ben ik op een gegeven moment mee gestopt en ben ik voor mijzelf begonnen, want ik had het écht niet naar mijn zin.

 

Op welk punt dacht je: ‘nu ga ik doen wat ik wel echt leuk vind?’

Ik denk dat de wilskracht die ik had heel veel gedaan heeft. Ik woonde eerst in Sassenheim en waar het zuipen, snuiven, bakstenen gooien en recruitment was. Ik ging in Leiden wonen, waar het zuipen, snuiven, bakstenen gooien en recruitment wat kut begon te voelen. Toen ben ik gestopt met recruitment en ben ik in Amsterdam gaan wonen en Psychologie gaan studeren wat uiteindelijk ook niet alles was. Daar ben ik een tijd goed depressief geweest.

 

Waarom was je nog steeds ongelukkig?

Misschien omdat ik op dat moment niet de definitieve keuzes durfde te maken om dingen achter me laten. Ik had een dik salaris, ik had mezelf via de studentenhuisvestiging in een studio gefraudeerd waardoor ik maar 200 euro in de maand betaalde voor een studio in hartje Amsterdam. Het is knap lastig om daarvan weg te stappen.

Uiteindelijk ben ik naar een loopbaancoach gegaan en toen ging alles in een stroomversnelling. Ik was in die periode al een beetje aan het schrijven en toen zei mijn vriendin ‘zou je dat niet eens willen toesturen?’ Dus ik stuurde haar mijn stuk. Haar reactie zal ik nooit vergeten ‘dit is kunst met woorden’. Ik dacht ja, lekker, je wil gewoon neuken. Goed verhaal. Toch ben ik door haar support meer gaan schrijven, onder een pseudoniem ‘Frank Le Bonnet’ omdat ik altijd een beanie-muts op had. Op haar verjaardag in 2014 kreeg ik een berichtje op de Twitter van mijn pseudoniem van een kerel die zei dat ik vet goed kon schrijven. Dat was de eigenaar van een marketingbureau. Hij stelde voor om elkaar te spreken, bleek hij grote klanten als Adidas te hebben. Hij vroeg toen of ik geen copyrighter en projectmanager wilde worden bij zijn bedrijf. Uiteindelijk ben ik twee dagen in de week bij hem gaan werken en drie dagen in de week nog steeds recruitment, dat ik toen vrij snel heb opgezegd om twee dagen zelf te werken – als loopbaancoach en spreker – en drie dagen bij het marketingbureau. Eigenlijk best wel veilig uit de recruitment gestapt, nooit een harde knip.

 

Je zegt inderdaad dat je er veilig uit bent gegaan maar je schrijft dat je overal ja tegen zei en steeds doorging. Dan is het ineens niet meer veilig.

Ik kwam ineens bij iedereen: ik kwam bij VICE over de vloer, ik ging lezingen geven voor gigantisch veel geld. Shit, dit interview en die lezing en die ook nog. Iedere keer dacht ik: ‘als ik nou deze lezing aanneem, dan kan ik daarna een week vrij nemen’. Maar dan kwam weer het volgende en dan dacht ik als ik de opdracht niet pak dan pakt iemand anders hem. Het was voor mij heel angstig dat ik er niet zou komen of dat het momentum ineens weg zou zijn. Dus ik wilde pakken, pakken, pakken en iedere keer schoof ik die rust vooruit. Wat me uiteindelijk genekt heeft is Prometheus, het boekencontract van Elitepauper. Dat van origine gewoon een ontspanningsoefening moest zijn. Ik had begin 2017 met mezelf afgesproken elke vrijdag te gaan schrijven. Gewoon heel chill; badjassie aan, slippertjes, Aussie-sokken, pootjes omhoog en kat op schoot. Dat ging vier maanden heel goed, tot er een uitgever op mijn pad kwam en mij bij Prometheus aanbeval. Ik had binnen anderhalve maand getekend bij een uitgever waarvan ik pas begreep hoe groot en omvattend de uitgeverij was toen ik er al zat. Ik heb ze eerst zelfs afgewezen en daar werd ik hard op aangesproken door een uitgever die dat belachelijk vond. Toen kwam er op die ontspanningsoefening zo’n immens grote druk op te liggen.

 

Heeft je omgeving nooit waarschuwingen gegeven dat je ‘te hard’ ging?

Ja, zeker wel.

 

Waarom heb je daar nooit naar geluisterd?

Je ziet het gewoon niet, je zakt er langzaam in weg, waardoor de wereld om je heen zich daartegen gaat verzetten. Wat er voor zorgt dat jij je nog meer gaat verzetten en dat kost enorm veel energie. Totdat ik letterlijk om viel, gewoon op.

 

En toen?..

Begin september 2017 ben ik omgevallen in de skybox van FC Den Bosch met huilbuien, angstaanvallen en trillen aan toe. Het was direct klaar, taxi gepakt terug naar Amsterdam en toen wist ik al gelijk dat het echt niet goed zat. De volgende middag ben ik boodschappen gaan doen bij de winkel die 150 meter van mijn huis was. Onderweg ben ik boodschappen kwijt geraakt. Gewoon kwijt. De boodschappentas, ik zou bij God niet meer weten waar die is. Ik heb heel die dag maniakaal mijn huis doorzocht waar die tas was gebleven. Je zou dus kunnen zeggen dat mijn leven van 150 kilometer per uur naar 0 ging, in één keer.

 

Hoe voelde die 0?

Ja, niks. Ik voelde niks. Ik was helemaal uit.

 

Hoe ben je daar mee omgegaan?

Heel erg proberen om die externe stem te blokkeren die mij vertelde dat alles moest. En mijn vriendin heeft de grootste klap gehad, die zat met mij. En ik wilde dat dat nooit meer zou mogen gebeuren want dat wilde ik haar niet nog eens aan doen, mijn focus ging naar haar.

Het liet me beseffen waar ik alles eigenlijk voor doe. Het jaar na die realisatie zijn er ook heel goede vrienden van mij overleden, dat allemaal laat je beseffen waar je voor leeft.

 

Wanneer heb je geluk als Freek?

A: Het feit dat ik thuis ben vandaag.

B: dat wij hier nu zitten omdat ik het belangrijk vind dat jij dit kan doen.

C: dat ik kan zorgen dat het niet te lang duurt zodat ik nog oliebollen voor het vrouwtje kan halen. Mijn valkuil is vooral dat ik mezelf kan verliezen in dingen en ook andere dingen uit het oog verlies. Ik moet continu tegen mezelf zeggen: ‘nee, het gaat om thuis, om je meisje, om je vrienden’.

Nu gaat het goed; ik heb mijn prioriteiten heel scherp, ik word volwassener. Zakelijk heb ik mensen om mij heen die het tof vinden wat ik doe en mijn levensvisie onderschrijven en daar hun krachten uit putten. Ik heb het oprecht beter dan ooit op de rit, maar ik blijf scherp.