‘In tien weken verdien ik bijna 10 duizend euro’

Wekelijks staan er berichten online van drugsvondsten, zoals wietkwekerijen, XTC-labs of gedumpt drugsafval. We zien alleen de kanten die de media ons laten zien, maar hoe gaat zo’n wietkwekerij eigenlijk in zijn werk? Hoe beland je in die “business” en hoe gevaarlijk is het?

(Wegens privacy redenen zijn de namen gefingeerd)

Foto: Margret van Oorschot

Hij is bijna 24 jaar, klein, dun en een blond mannetje met een grote baard. Die is meer voor zijn imago, vertelt hij. Omschrijft zichzelf als een echte levensgenieter, vindt zich daarnaast ook een geduldig en zorgend persoon. Hij drinkt niet, rookt niet en gebruikt geen drugs. Woont bij zijn ouders, omdat hij geen huis kan kopen of huren. Is een groot gedeelte van de dag te vinden in zijn tattooshop. Verdient bijna 10 duizend euro in tien weken tijd. Hij beheert meerdere wietkwekerijen, maar heeft zelf geen groene vingers. Dit is Robin…

“Ik was vijftien jaar en zat op de middelbare school. Daar verkocht ik trainingspakken van Adidas en sneakers van Nike. Dit deed ik voor een oud vrouwtje om haar te helpen. Mijn vader bedacht toen dat het wel leuk zou zijn om voor mezelf te beginnen. Ik kreeg vijfhonderd euro van hem en daar kocht ik kleding van. Ik verkocht het natuurlijk voor meer. Geleidelijk ging dat steeds beter. Na een paar jaar kleding en schoenen verkocht te hebben, kwam Bart een goede vriend langs. Ik was inmiddels al achttien. Bart vroeg: “Wil je meer verkopen dan alleen kleding?” Toen dacht ik wel: “Wat bedoelt hij daar dan mee?” Hij bedoelde dus wiet. Ik had daar nooit over nagedacht. Hij had honderd gram liggen en die heb ik verkocht. Dat ging zo goed dat ik ben overgestapt van kleding naar wiet.”

“Vroeger dealde ik dan nog kleine zakjes wiet, maar dat doe ik nu niet meer. Ik verkoop het tegenwoordig door en minimaal halve kilo’s. Meestal aan mensen uit Frankrijk of België. Hier in Nederland is het makkelijker om te kweken en daar is het tien keer meer waard. Ik regel jongens om naar België te rijden, die krijgen daar geld voor en ik krijg betaald terwijl ik niks doe. Het is makkelijk geld verdienen, want ik lig in bed en zij hebben de risico’s. Ik ben niet zo bang dat ik gepakt word, want ik ben nooit bij die kweekruimtes aanwezig. Dat laat ik aan andere over. Het is wel gevaarlijk als je ermee gaat rijden, maar de kans dat je gepakt wordt is heel klein. Ik ben nu bijna 24 en doe het al vijf jaar. Ik ben nog nooit gepakt.”

“Op het moment werk ik veel samen met Turkse Nederlanders. Ze beginnen met twee dagen alles op te bouwen in zo’n loods, garagebox of soms zelfs boven cafés. Dan worden de stekjes gepland. We hebben vrouwen uit Bulgarije die de planten verzorgen, want Bulgaarse vrouwen kennen ook de Turkse taal, wat dan weer makkelijk is voor de Turkse jongens. Na acht weken wordt de wiet geknipt en in zakken gedaan. En dan komt het leukste: als je de volle zakken op de weegschaal zet en je uitrekent hoeveel het waard is!”

“Ik heb ze nog gestoken met een schroevendraaier”

“Acht weken hebben we stress gehad en daarna verdien je er pas iets aan. Elke week vragen we ons af of het gaat lukken, of deze kweek het gaat overleven. Het geeft iedere keer zoveel adrenaline. Het is verleidelijk omdat je een klein bedrag inzet en tien weken daarna krijg je het dubbele terug. Het geld is gewoon handig. Tegenwoordig is het op je spaarrekening ook niks waard. Daarom investeer ik in kweken. Dan kan ik er meer geld van maken. In tien weken verdien ik bijna 10 duizend euro. Ik heb veel cash, maar meestal sluis ik het door naar de bank via andere mensen. Zij storten het dan naar mij, met een kut smoesje in de beschrijving. Dan geef ik hen weer geld en zo betaal ik mijn rekeningen.”

“Ik ben weleens echt bang geweest dat ik vermoord zou worden. Dat was twee jaar geleden in december. Ik had heel veel cash in huis, omdat we net een deal hadden gesloten. De deurbel ging, ik deed open en er stonden daar twee mannen. Ik moest mee naar buiten komen, maar ik heb ze mee naar binnen genomen. Zij waren wiet kwijt en zo’n chick had gezegd dat ik het had gepakt. Ik heb gepraat met ze, daarna zijn ze weg gegaan. ’s Avonds kwamen ze terug, dat had ik niet verwacht. Terwijl ik met ze aan het praten was, belde ik onder tafel Bart. Wat daarna gebeurde, het was echt net een film, een van die mannen zag dat ik aan het bellen was. Tegelijkertijd ging de deurbel, Bart stond al voor de deur om mij te helpen, mijn moeder deed open. Daarna ontplofte de boel, we hebben gevochten. Ik heb ze nog gestoken met een schroevendraaier waar mijn ouders bij zaten. Mijn broertje was boven aan het huilen, omdat hij bang was. Dat was echt kut! Gelukkig zijn ze uiteindelijk weggegaan. Ik had ruzie met die chick en zij had die mannen op mij afgestuurd. Het was een wraak actie om mij bang te maken, zodat ik geld zou geven. Ze hebben mij met rust gelaten en zelfs excuses gemaakt. Als ik ze nu op straat zie is het goed. Ondertussen denk ik wel ‘fuck you’ maat!”

“Ik had vroeger tegen mezelf willen zeggen dat ik het kweken in mindere maten zou moeten doen. Het is nu tot zoiets groots uitgegroeid dat ik niet meer terug kan. Ik had vroeger niet zo’n geldwolf moeten zijn. Ik dacht echt dat geld alles was, maar nu is de uitdaging weg en is het heel gewoon geworden. Toch ben ik wel trots op mezelf, want ik kan nu veel duren dingen kopen.”

Geschreven door: Margret van Oorschot – VA08