‘’Ik probeer altijd het glas halfvol te zien, ook als het glas voor driekwart leeg is’’

Willem Kooijman (22) heeft twee jaar met verslaafden gewerkt in Engeland.  Hij vertrok 14 november 2013 om vervolgens, in opdracht van de kerk, deze mensen te gaan helpen.

De opdracht om verslaafden te helpen, heb je gekregen van een rooms-katholieke kerk in Engeland. Hoe is dit tot stand gekomen?

Het begon toen ik lid was geworden van de kerk. Iedereen die daarmee te maken heeft, weet al dat er hoofdkantoren van de kerk zijn die mensen vragen om verslaafden te helpen. Ik was benieuwd en begon aan een soort van stage. Je wordt dan door de kerk naar een plek gestuurd waar je met mensen meeloopt die daar voor zijn afgestudeerd. Mijn proefperiode was in de omgeving van Alkmaar. Dit duurde in totaal twaalf weken. Als de stage bij je in de smaak valt, kan je jou persoonlijke gegevens met een foto van jezelf opsturen naar het hoofdkantoor in Salt Lake City in Noord-Amerika. Zij gaan kijken welk land bij jou past waar je vervolgens het werk zelf gaat doen. Dit werd voor mij het plaatsje Leeds in Engeland.

Je eerste cliënt was een alcoholverslaafde. Hoe begon jouw eerste dag?

Nou, ik begon bij een trainingskamp. Het lijkt veel op de proefperiode in de omgeving van Alkmaar, alleen is dit dus het echte werk. De eerste twee weken hebben ze me verteld wat ik de komende jaren ga doen. Na deze inleiding ben ik twaalf weken samen met iemand gaan meelopen die op dat moment een alcoholverslaafde moest helpen. Deze man, 55 jaar oud, was gescheiden en had een dochter die hij niet meer mocht zien. Het was erg heftig. Dit stimuleerde ook zijn alcoholgebruik. Toen we elkaar hadden voorgesteld, was hij erg enthousiast over het feit dat ik uit Nederland kwam. Hij kende mensen die ook uit Nederland kwamen. Het was een erg vriendelijke man als hij geen alcohol op had en je kon altijd met hem lachen. Alleen het alcoholgebruik stopte niet en het enige wat ik kon denken was: ‘’Wat doen we hier nog? Dit helpt niet.’’

Maar na de twaalf weken heb je deze man toch nog geholpen.  Waarom heb je het doorgezet?

Na deze twaalf weken vroeg de jongen met wie ik meeliep tijdens mijn training of ik deze man nog kon blijven bezoeken. Hij vertelde dat hij de hulp echt nodig had. Ik nam het aan maar alleen omdat hij het vroeg, niet om de verslaafde. Dagen verstreken en ik deed wat mijn trainer al die tijd voor hem had gedaan. Ik kwam op een punt waarbij ik de verslaafde niet meer als een cliënt zag, maar als een vriend. Ik kreeg een sterke band met hem. Het was apart. Ik hielp hem namelijk niet meer omdat het moest maar omdat ik het wilde.

Na een tijdje werd je uitgezonden naar een ander gebied. Je kreeg te horen dat de man met wie je een band had gecreëerd, was overleden. Was dit niet heel heftig voor jou?

Het was best heftig. Mijn vader is ook overleden in de tijd dat ik in Engeland zat. Omdat ik geloof in het leven na de dood, kon ik er redelijk goed mee omgaan. Ik ben gelovig en dus weet ik dat ik beide personen later weer terug ga zien. Het overlijden van mijn vader was geen verrassing. Hij was namelijk al ziek toen ik naar Engeland vertrok. Het overlijden van mijn cliënt zag ik niet aankomen. Ik heb ondanks alles geprobeerd positief te blijven. Dat is hoe ik ben als persoon. Ik probeer het glas altijd halfvol te zien, ook als het glas voor driekwart leeg is.

Had je nog ander soort cliënten dan alleen alcoholverslaafden?

Ja, ik heb nog met iemand gewerkt die wietverslaafd was en er was nog iemand die  verslaafd was aan drugs, alcohol en gokken. Ondanks het feit dat deze man veel verslavingen had, kickte hij erg snel af. De man heeft in de gevangenis gezeten door het vele gebruik van drugs en alcohol. Na zijn vrijlating is hij naar ons toegekomen om geholpen te worden. Hij wilde zijn leven per direct veranderen. Het afkicken ging erg snel, want van een kratje bier per dag was het een half kratje per dag gegaan geworden in een maand tijd. Na een half jaar was hij volledig afgekickt. Ik heb nog steeds contact met hem. Het gaat erg goed met hem.

Hoe kwam het dat hij zo veel verslavingen had?

Hij had een erg moeilijke jeugd. Zijn vader was alcoholverslaafd en zijn moeder was best losbandig. Daarbij woonde hij ook op een verblijfplaats waar nog meerdere mensen zitten met problemen zoals hij. Je zou kunnen zeggen dat deze factoren en het omgaan met verkeerde mensen deze verslavingen hebben veroorzaakt.

Denk je na je bezoek  aan Engeland te zijn veranderd als persoon?

Ik ben heel erg veranderd. Voordat ik naar Engeland ging was erg terughoudend en niet echt sociaal. Kortom, echt de kat uit de boom kijkend. Ik ben na mijn bezoek aan Engeland uit mijn schulp gekomen. Ik kan beter luisteren en ik heb geleerd om me echt in iemand in te leven.

Je woont op het moment weer in Nederland. Denk je dit ooit nog een keer te gaan doen?

Misschien wel. Ik denk dat ik dit later nog een keer zou willen overdoen met mijn vrouw. Wanneer en voor hoe lang weet ik natuurlijk nog niet.

Heb je een voorkeur voor een land?

Nieuw-Zeeland, Australië of ergens in Azië. Die staan toch zeker in mijn top drie.