Personeelstekorten grootste oorzaak problemen in ziekenhuis

De problemen stapelen zich op en dat alleen door het personeelstekort.

Gaan personeelstekorten ons dadelijk een bed in het ziekenhuis kosten? Trajectleider Romy (22) is werkzaam bij een ziekenhuis en staat met haar neus op de waarheid van de problemen. Ze vertelt welke problemen zich ontwikkelen in een ziekenhuis en waarom dit opgelost moet worden.

 Wat zijn de grootste problemen waar je tegenaan loopt?

‘’De problemen die ik steeds verder zie ontwikkelen zijn de personeelstekorten, de arbeidsmarktcampagne en doorgroeimogelijkheden. De problematiek bij de arbeidsmarktcampagne is een gevolg van het personeelstekort. Het is lastiger om verpleegkundigen te werven. Zoveel zorginstellingen zoeken namelijk verpleegkundigen, je kan de campagnes niet onderscheiden van elkaar, dus het wordt lastig om aantrekkelijk te zijn om veel mensen te werven.’’

‘’Doorgroeimogelijkheden voor verpleegkundigen worden vaak belemmerd. De reden hiervan is (alweer) het personeelstekort. De groeimogelijkheden zijn er wel. Maar wat ik zie in het ziekenhuis is dat verpleegkundigen gewoon een opleiding hebben gedaan (bijvoorbeeld mondverpleegkunde), gewoon het werk blijven doen van een standaard verpleger. Ze blijven dus bij de basis en dat komt omdat er niet genoeg mensen zijn voor die basis. Zij hebben dus geen tijd om het specialistische werk te doen, waar ze eigenlijk gewoon voor hebben geleerd.’’

‘’Een blijvend probleem zijn de personeelstekorten en dit kunnen ook veel andere problemen veroorzaken. Zo komen we verpleegkundigen en arts-assistenten te kort. Deze mensen zijn echter wel heel erg nodig. Daarnaast is er een hoge werkdruk. De zorg wordt steeds zwaarder én complexer. Mensen worden ouder en er is meer sprake van co-morbiditeit (meerdere ziektes tegelijk). Voor verpleegkundigen betekent dit dat ze zich lichamelijk meer moeten inspannen én ze moeten meer patiënten onder hun hoede hebben. De bedden liggen vol en in piektijden (griepperiodes) kan het zelfs zijn dat er te weinig bedden zijn. Dat is een landelijk probleem. ‘’

‘’Op organisatorisch gebied is er veel sprake van versnippering. Processen zijn opgedeeld in kleine schakels, medewerkers zijn vaak maar een kleine schakel in een veel groter proces. Zij doen slechts deeltaken, waardoor zij geen overzicht hebben op een patiënt. Bijvoorbeeld: een voedingsassistente geeft de voeding, een zorgassistent wast de patiënt en de verpleegkundige geeft de medicijnen. Hierdoor moet er onderling heel veel afgestemd worden, wat niet efficiënt is en veel tijd kost. Daarnaast draagt dit ook veel risico’s met zich mee. Als een zorgassistent tijdens het wassen een wond ontdekt bij de patiënt maar dit vergeet door te geven aan de verpleegkundige, kan dit een probleem veroorzaken. Net zoals een patiënt volgens orders van de dokter nuchter had moeten zijn, maar tóch eten krijgt omdat de voedingsassistent dit niet had doorgekregen.’’

 “Om deze problemen te verergeren, komt er een hoge druk bij kijken vanaf de verzekering. De verzekeraar stelt hoge eisen: meer productie draaien, zoveel mogelijk patiënten opnemen met een zo kort mogelijke ligduur, maar de kwaliteit van de zorg moet hetzelfde blijven.’’

 

Waarom is het zo belangrijk dat deze voorkomende problemen zo snel mogelijk worden opgelost?

‘’Bij het personeelstekort, komt de veiligheid van de patiënt in het geding. Verpleegkundigen zijn verantwoordelijk voor steeds meer patiënten. Waar ze eerst nog vier of vijf mensen verzorgden per dienst, hebben ze er nu soms zelfs acht. Hierdoor kunnen er incidenten ontstaan. Een patiënt kan bijvoorbeeld te laat medicatie krijgen of diagnoses worden gemist omdat de verpleegkundige niet bij de patiënt kan zijn. Dus het vormt een groot risico.’’

‘’Door de hoge werkdruk plus de personeelstekorten, gebeurt het weleens dat werknemers fysieke en mentale klachten krijgen. Zij kunnen het werk niet aan omdat het teveel is voor een te kleine groep mensen. De werknemers krijgen soms dan het gevoel dat ze falen. Ze denken dat ze niet de zorg kunnen bieden zoals de patiënt het zou willen, en dat leidt tot frustratie.’’

‘’Ook kan dit voor het ziekenhuis zélf grote gevolgen hebben. Zij kunnen in negatief daglicht komen te staan wanneer er veel incidenten gebeuren. Het ziekenhuis wordt dan onder verscherpt toezicht gehouden. Als ik een extreem voorbeeld geef, kan het zelfs leiden tot een sluiting van het ziekenhuis. Dat willen we natuurlijk ten alle tijden voorkomen.’’