‘Na mijn operatie ben ik veel gelukkiger geworden’

Bryan (22) is een transgender man, hij is dus een man geboren in een vrouwenlichaam. Hij is de transitie doorgaan, hier spreekt hij over zijn ervaringen met deze transitie, hoe zijn omgeving heeft gereageerd op het feit dat hij transgender is, en over transgenders en de discussie daaromheen in het algemeen.

 

Interview met: Bryan Beyens, Transgender man

Vanaf wanneer had je het gevoel dat je in een verkeerd lichaam zat?

“Eigenlijk kwam dat al heel vroeg, toen ik een jaar of 3, 4 was. Mijn omgeving wist het eigenlijk al eerder dan dat ik het zelf wist aangezien ik veel meer jongens dingen deed dan andere meisjes, voetballen op het schoolplein bijvoorbeeld. Maar vroeger kon ik er ook nog niet echt een naam aan geven, ik kende het hele concept ‘transgender’ nog niet, ik was gewoon zo.

In de het eerste jaar van de middelbare school zei een vriendin uit mijn klas tegen mij dat ze een interessant artikel tegen was gekomen over transgenders en dat ik het een keer zou moeten lezen. In dat artikel stond van alles geschreven over transgenders, en dat kwam allemaal heel erg overeen met hoe ik mij voelde. Vanaf dat moment ben ik er zelf ook veel meer over gaan lezen en opzoeken. Vanaf toen wist ik eigenlijk een beetje wie ik was en kon ik het ook een beetje plaatsen, en ook aan mijn vader vertellen. Ik ben wel blij dat ik die kennis op dat moment had want anders zou ik misschien veel later zijn begonnen met mijn transitie.”

Was je heel zeker over dat je een transitie door wilde gaan?

“Op dat moment stond ik daar niet eens zo bij stil, op mijn 12e was ik er eigenlijk echt achter. Ik wist ook nog niet welke behandelingen er allemaal mogelijk waren. Toen heb ik het er met mijn vader erover gehad, maar de wachttijden hier in België waren zo lang, dat mijn vader een afspraak heeft gemaakt hier in het ziekenhuis om een eerste gesprek voor mij in te plannen. Maar dat gesprek kon pas anderhalf jaar later doorgaan. Dus net voor mijn 14e was ik boos op mijn vader omdat ik het gevoel had alsof hij niet naar mij had geluisterd. Uiteindelijk heeft hij toch gezegd dat hij over een paar maanden een afspraak had staan, die eigenlijk al 2 jaar stond ingepland, maar hij wilde me niet zo lang laten wachten. Dus toen stond het opeens heel dichtbij en dat maakte mij op dat moment heel gelukkig. Maar ik had geen flauw idee wat het allemaal inhield, ik wist alleen dat het mij wel ging helpen. Het kon me niet schelen hoeveel erbij kwam kijken of hoeveel moeite het zou kosten. Het heeft wel een significante impact gehad op mijn leven omdat ik beslissingen moest maken die een 14-jarige normaal eigenlijk nooit hoeft te maken. Maar ik denk dat dat juist positief is aangezien je dan wel beter nadenkt over dingen en ook sneller volwassen wordt. Aan de andere kant zou ik misschien ook wel een normalere jeugd gehad willen hebben.”

Wanneer ben je begonnen met je transitie?

“Zo rond mijn 14e of 15e ben ik begonnen met mijn transitie. De eerste twee jaar waren voornamelijk gesprekken, testen die je moest laten doen. Op mijn 16e had ik in principe kunnen starten met mijn hormonen, alleen mijn vader vond het moeilijk om in zijn eentje die beslissing voor mij te maken. Daarom heb ik wat langer gewacht en ben ik op mijn 17e pas begonnen met hormonen, zodat hij alles iets beter kon plaatsen en hij ook iets meer de tijd kreeg om even alles op een rijtje te zetten.”

Die gesprekken die je dan had, waar gingen die voornamelijk over?

“Dat zijn echt hele lange vragenlijsten met de meest stomme, simpele, voor de hand liggende vragen. Ze kijken vooral naar hoe goed je jezelf kent op allerlei vlakken. Ze toetsen eigenlijk hoe je in het leven staat, hoe je denk, hoe je op bepaalde situaties reageert. Ik vond het eigenlijk heel raar hoe ze aan de hand van die simpele vragen konden zien wat er in je omging.”

Wanneer ben je begonnen met operaties?

“Dat is deze zomer 3 jaar geleden, toen heb ik mijn borsten, eierstokken, baarmoeder et cetera allemaal in een keer laten verwijderen. Maar ik heb het voordeel dat ik geen littekens heb. Sommigen hebben dit namelijk wel.”

Hoe heeft jouw familie het eigenlijk opgevat?

“Goed eigenlijk, ze hebben me altijd gesteund, zijn er altijd voor me geweest. Behalve wanneer het aankomt op mijn naamsverandering, sommige leden van mijn familie gebruiken nog steeds mijn oude naam. Maar ik vind dit niet echt een probleem ofzo, en het is ook niet zo dat ze me niet accepteren.”

Heb je er problemen mee ondervonden op school of werk?

“Voordat ik mijn transitie in ging op school wel, maar toen ik in mijn transitie zat ben ik van school veranderd. Toen heb ik ook amper meer problemen gehad aangezien ik een nieuwe start kon maken. Na mijn operatie ben ik ook veel gelukkiger geworden, en omdat ik er nu gewoon uit zie als een man en me niet meer hoef te verantwoorden tegenover mensen, dat scheelt heel veel. Op mijn werk weet eigenlijk niemand het, want ik voel niet de nood om het te vertellen. Ik wil niet dat mensen me anders gaan behandelen. Maar als ik mijn collega’s het zou vertellen denk ik wel dat ze het zouden accepteren.”

Merk je ook nog aan bepaalde dingen dat je een transitie door bent gegaan?

“Ik denk dat het altijd wel een deel van je zal blijven, maar je leert er wel mee leven. Zo heb ik bijvoorbeeld ook mijn laatste operatie nog niet gehad, en ik weet ook niet of ik die ooit zal willen ondergaan, gewoon omdat er zoveel complicaties bij komen kijken. Maar ik ben ook niet ongelukkig met hoe ik nu ben. Zo kon ik vroeger niet gaan zwemmen of sporten, gewoon omdat ik me niet goed voelde in mijn vel, maar na de operaties kan ik gewoon alles doen dat ik wil doen. En dat is voor mij het belangrijkste. En op het vlak van relaties heb ik ook nooit problemen gehad met mensen die mij niet accepteren.”

Wat zou die laatste operatie dan zijn?

“Gewoon mijn penis operatie, maar die operatie brengt zoveel complicaties met zich mee dat ik er heel erg over aan het twijfelen ben. Ik weet namelijk ook niet of ik daar effectief gelukkiger van word. Want het is een best zware operatie en brengt een lange revalidatie periode met zich mee. Ik denk ook niet dat ik het nodig heb om me écht man te voelen. Voor mij is het geen ‘must’, en ik heb het onderhand ook wel een beetje gehad met alle operaties.”

Was je heel zeker over dat je een transitie door wilde gaan?

“Op dat moment stond ik daar niet eens zo bij stil, op mijn 12e was ik er eigenlijk echt achter. Ik wist ook nog niet welke behandelingen er allemaal mogelijk waren. Toen heb ik het met mijn vader erover gehad, maar de wachttijden hier in België waren zo lang, dat mijn vader een afspraak heeft gemaakt hier in het ziekenhuis om een eerste gesprek voor mij in te plannen. Maar dat gesprek kon eigenlijk pas anderhalf jaar later doorgaan. Dus net voor mijn 14e was ik boos op mijn vader omdat ik het gevoel had alsof hij niet naar mij had geluisterd. Uiteindelijk heeft hij toch gezegd dat hij over een paar maanden een afspraak had staan, die eigenlijk al 2 jaar stond ingepland, maar hij wilde me niet zo lang laten wachten. Dus toen stond het opeens heel dichtbij en dat maakte mij op dat moment heel blij. Maar ik had geen flauw idee wat het allemaal inhield, ik wist alleen dat het mij wel ging helpen. Het kon me niet schelen hoeveel erbij kwam kijken of hoeveel moeite het zou kosten. Het heeft wel een significante impact gehad op mijn leven omdat ik beslissingen moest maken die een 14e jarige normaal eigenlijk nooit hoeft te maken. Maar ik denk dat dat juist positief is aangezien je dan wel beter nadenkt over dingen en ook sneller volwassen wordt. Aan de andere kant zou ik misschien ook wel een normalere jeugd gehad willen hebben.”

Was je veel tijd kwijt aan het hele proces?

“Eigenlijk wel, in het begin moest ik 100km reizen, dus wanneer je voor een uurtje daarheen moet ben je bijna al je hele dag kwijt. En in het begin was dat wekelijks, maar ik had daar ook niet zo zeer een probleem mee omdat ik dacht ‘des te vaker ik ga des te sneller ik word geholpen’.”

Ben je blij dat je de transitie doorgaan bent?

“Ja, ik heb daar geen seconde spijt van gehad.”

Ik zie dat je veel piercings en tattoos hebt, heeft dat ook nog enige correlatie met het feit dat je transgender bent?

“Ik merk wel dat heel veel transgenders wel piercings of tattoos hebben. Maar voor mij was het vooral vroeger, toen ik net in transitie was, een soort muur dat je om jezelf opbouwt. Omdat er vroeger nogal veel mensen naar mij toekwamen met allerlei van die heel onbenullige, domme, stomme vragen. En ik was daar op den duur zo klaar mee dat ik denk ik onbewust een soort muur begon op te bouwen qua uiterlijk zodat mensen mij niet meer zo snel zouden aanspreken. En dat heeft wel gewerkt.”

Ken je eigenlijk andere transgenders?

“Niet echt, we hebben wel op Facebook een besloten groep met mensen uit heel België en Nederland. Daar kunnen mensen bijvoorbeeld terecht met vragen of je kunt andere mensen hun transitie volgen. Hier kan ik bijvoorbeeld mensen helpen die de transitie nog niet door zijn gegaan of nog in een transitie zitten. En daarop heb je ook allemaal meteen een band omdat je hetzelfde doormaakt of hebt doorgemaakt. Het is ook wel fijn om daar je verhaal met ander mensen te kunnen delen en ze daardoor op te helpen.”

Wat vind je van alle media-aandacht die transgenders de laatste tijd krijgen?

“Ik vind het wel positief dat er veel over gesproken wordt, omdat er weinig aandacht van was op het moment dat ik jong was. Op dat moment wist ook ongeveer 70% van de mensen in België er totaal niets vanaf. En ik denk dat mensen zich er nu beter bewust van worden dat wij ook gewoon maar mensen zijn en dat er niet echt iets ‘mis’ met ons is. Zo is er namelijk vroeger wel veel over gedacht. Ik denk dat door alle media-aandacht dat wel steeds minder gaat worden. Maar dan nog zijn ze in Nederland veel verder op dat vlak dan hier in België. In Nederland heb je er ook tv-programma’s over, zo hebben jullie bijvoorbeeld het programma ‘hij is een zij’ en dat schets echt een heel goed beeld over ons als personen. En zoiets hebben wij dan in België dan weer niet.”

Wat voor een tip zou je andere transgenders willen geven die nog niet zijn begonnen aan hun transitie?

“Dat ze gewoon aan hun eigen toekomst moeten denken en niet moeten denken aan wat andere mensen van hen vinden. Dat heb ik vroeger namelijk wel gedaan en daar wordt je absoluut niet gelukkiger van. Houd vooral in je achterhoofd wat je zelf wilt bereiken.”

 

Door: Bob Hoven