‘Oeps foutje, ik ben niet lesbisch’

“Ik werd geboren als Manuela maar eigenlijk heb ik me nooit een Manuela gevoeld. Vanaf jongs af aan voel ik me eigenlijk meer Manuel, een jongen. Met poppen spelen was voor mij dan ook verschrikkelijk en ik wilde ook echt geen jurkjes of  rokjes aan of geen staartjes en vlechtjes in mijn haar. Tegen mijn ouders zei ik ook wel eens dat ik dacht dat ik een jongetje was, want ik identificeerde mezelf ook echt als een jongen. Meisjes uit mijn klas lieten elkaar trots hun nieuwe barbies zien of maakte ruzie wie de prinsessen jurk aan mocht uit de verkleedkist, terwijl ik liever met de lego speelde en een raceauto aan sinterklaas vroeg. M’n moeder vond dat echt heel raar en wuifde het steeds weg. Ze ging er vanuit dat het een soort fase was en ik er wel overheen zou groeien. Toen mijn ouders uit elkaar gingen bracht ik de weekenden en vakanties bij mijn vader door. Hij had er geen problemen mee dat ik mee meer een jongen voelde en kocht dan ook jongens kleren voor me.
Als ik dan weer terug naar mijn moeder ging, moest ik de jongenskleding achterlaten en de jurkjes aantrekken die mijn moeder voor me kocht. Ze is heel christelijk dus eigenlijk ben ik ook heel christelijk opgevoed, omdat ik voor het grootste gedeelte altijd bij mijn moeder was. Omdat ze me verbood om jongenskleding te dragen kon ik nooit echt zijn wie ik wilde zijn. Daardoor had ik vaak ruzie met m’n moeder. Ze werd steeds zo boos als ik erover begon dat ik er op een gegeven moment maar over ophield, het gevoel heel ver weg stopte en er niet meer aan dacht. Ik droeg nog steeds geen jurken of de kleur roze, of hele vrouwelijke kleding, maar de echte jongenskleding verdween. Doordat mijn moeder zo heftig reageerde en ik christelijk was opgevoed was het dus echt een onderwerp waar eigenlijk niet over gesproken kon worden. Ik deed er dus niets mee.

 

 “Ik word als freak bestempeld”

 

In de puberteit werd het echt heftiger, toen werd ik voor het eerst ongesteld, kreeg ook borsten. Ik wist echt niet wat ik daar allemaal mee aan moest. Ik had echt zo iets van, dit hoort niet bij mij. Dat gevoel ben ik toen heel erg gaan wegstoppen, want ik dacht, ik word echt als freak bestempeld. Ik wist niet dat er meer mensen waren die ook soort gelijke gevoelens en gedachtes hadden die ik had. Nog nooit had ik iets gelezen of gehoord over transgenders, laat staan dat ik wist dat ik transgender was en dat je zelfs een transitie kan ondergaan. In de puberteit werd ik ook voor het eerst verliefd. Dat was op een meisje. Omdat ik het ‘jongensgevoel’ ver had weggestopt, ik dus een meisje was en ik op een meisje verliefd werd dacht ik dat ik lesbisch was. Zo ben ik ook op mijn twintigste naar vrienden, vader en op school uit de kast gekomen. Daar werd helemaal prima op gereageerd en dat werd allemaal gerespecteerd ook. Maar dit tegen mijn moeder vertellen was veel heftiger. Ik heb haar een brief geschreven dat het me heel erg speet en dat ik er echt niets aan kon doen dat ik lesbisch was. Alleen omdat ik zo vaak mijn excuses aanbood aan m’n moeder in die brief dacht ze dat het een afscheidsbrief was, en dat ik zelfmoord had gepleegd. Dus mijn moeder rende echt naar m’n kamer, trof me daar helemaal overstuur, maar levend, aan. Toen zei ze “Het maakt me niet uit dat je lesbisch bent. Je leeft, dat is alles wat telt!” Er viel toen echt een enorme last van mijn schouders af.

“Liever geen geslacht dan vrouw zijn”

Na een tijdje begon het ‘jongens’ gevoel wel weer aan me te knagen, ik was uit de kast gekomen. Maar het voelde voor mij nog steeds niet goed, het klopte nog niet helemaal. Op dat moment had ik een relatie met een meisje en zij zei op een dag ineens tegen me dat als ik liever een man wilde zijn, dat ze dan nog steeds bij me wilde zijn. Dit was zo’n enorme eyeopener, voor het eerst kon ik met iemand praten over de gevoelens die ik sinds jongs af aan al voelde maar zo diep had weggestopt. Door andere redenen liep de relatie toch stuk, maar daardoor ben ik  me nog meer gaan verdiepen in gender, genderloos en transgender. Omdat het voor mijzelf na al die jaren toch nog wat te heftig was om meteen als transgender door het leven te gaan ben ik me gaan identificeren als ‘non-binary’ dus geen mannelijk of vrouwelijk geslacht, dan maar gewoon niets. Want ik weet niet wat ik voel. Toen ben ik er echt heel erg goed over na gaan denken en toen dacht ik, ik weet wel wat ik voel. Ik voel me man, zo heb ik me altijd al gevoeld. Ik ben gewoon een man. Om dit tegen mijn moeder te zeggen was echt bijna niet te doen. Mijn vrienden reageerden super tof en steunden me enorm. Mijn vader reageerde heel relaxt met, ooh joh maar dat wisten we eigenlijk toch allang. Want hij had me in de weekenden en vakanties in jongens kleding laten lopen en zag dat ik daardoor veel gelukkiger was dan in de jurkjes. Mijn moeder daarentegen is echt enorm boos op me geworden, we hebben dagen lang alleen maar ruzie gehad, ze heeft me het huis uit willen zetten. Echt woest was ze. Toch ben ik er wel mee door gegaan, ik ben naar het VU medisch centrum in Amsterdam gegaan. Daar gaan alle transgenders naar toe. Daar kreeg ik verschillende onderzoeken, moest ik met psychologen in gesprek om echt uit te sluiten dat het niet zo maar een bevlieging was of een fase waar ik in zou zitten. Dat bleek allemaal inderdaad niet zo te zijn. Ik heb van hen goedkeuring gekregen om daar het traject te starten. Toen ik dit aan mijn moeder liet zien als bewijs van mama het is echt zo, ik ben gewoon echt een jongen, toen draaide ze gelukkig wel weer wat bij.

 

  “Daar stond ik heel stoer, met m’n wijvenstem”

 

Momenteel heb ik een relatie met een meisje en wonen we samen. Eigenlijk ben ik hetero, want ik ben een man die op vrouwen valt. Als geintje ben ik toen weer uit de kast gekomen voor mijn familie en vrienden met de tekst, ‘Grapje, ik ben toch gewoon hetero!’. Mijn vriendin en ik leerde elkaar kennen via internet. En na een tijdje spraken we af in Rotterdam. Ik slik nog geen hormonen dus heb nog echt een wijvenstem, maar draag mannenkleding. Dus toen we elkaar voor het eerst zagen en ik begon met praten keek ze me wel even raar aan. Ik had haar helemaal niet verteld dat ik transgender ben en net begonnen was aan het proces. En zij ging er gewoon vanuit dat ik een man was. Gelukkig is ze pan-seksueel, dat betekent dat gender of sekse niet bepalend zijn of ze zich wel of niet tot iemand aangetrokken voelt. Ze is een soort van ‘genderblind’. Mijn beginnende transitie was dus was het niet zo’n probleem voor haar en moest ze er heel erg om lachen. Vanaf 28 december komt er verandering in mijn stem en lichaam, dan heb ik weer een afspraak bij het VU. Dan krijg ik hormonen en gaan we kijken hoe we het traject verder gaan vervolgen. Ik ben echt blij dat ik eindelijk vanaf mijn drieëntwintigste door het leven kan gaan hoe ik het altijd al gewild heb. Als man.

 

Door Marloes van Etten