“Ik ben nu gelukkiger dan ooit”

Beatrice (24) zit zenuwachtig, aan haar mouw prullend, aan tafel. Logisch dat ze zenuwachtig is, ze gaat zo een groot stuk van haar leven openbaren. Nadat ze op jonge leeftijd was verkracht raakte ze in een zware depressie en leed ze aan PTSS. Hoe is dat nu eigenlijk? Leven met een depressie. Wat doet dat met je, als je nergens meer bij wilt horen? De jeugd van vandaag is de toekomst van morgen. Maar wat als je helemaal geen toekomst meer ziet?

 

Zoals gezegd zat de spanning er goed in. Niet gek, als je over zo’n zwaar onderwerp gaat praten. De eerste vragen gaan wat stroef maar eenmaal begonnen bleek het alles mee te vallen, Beatrice wilde graag praten en het werd een redelijk comfortabel gesprek. Voor zover als dat gaat met het gegeven dat zelfdoding doodsoorzaak nummer één is onder jongeren.

 

Je hebt 10 jaar last gehad van een depressie, wat was daar de oorzaak van?

“Ik ben op mijn twaalfde verkracht en toen nog eens op mijn veertiende, door een ander persoon. Dat deed me natuurlijk wel wat. Tijdens die depressie sloot ik mezelf op, daardoor ben ik ook best wel veel vrienden kwijt geraakt, omdat ik gewoon echt helemaal nergens meer zin in had. Ik had geen zin om dingen te doen, voor dingen die ik normaal leuk vond, had ik geen interesse meer. Wat ik bij anderen, en bij mezelf, ook vaak zie is dat hun kamer ook echt een teringzooi is. Je leven is een zooi, jij bent een zooi, dus is je omgeving ook een zooi en dan kom je erachter dat dat zo is en dan wordt het alleen maar erger.”

 

Ben je toen naar de dokter gegaan?

“Ja, ik kreeg vrijwel direct slachtofferhulp, dat was wel heel fijn maar ik wilde niet. De eerste keer dacht ik dat ik er zelf wel overheen zou komen maar dat was dus niet zo. Ik heb ook altijd willen doen alsof er niks aan de hand was. Twee jaar later heb ik de stap genomen en ben ik sessies gaan doen maar ik wilde niet in mijn eentje tegen een psycholoog gaan praten.”

 

Dus toen ben je groepssessies gaan doen?

“Ja, dat was met allemaal meisjes en jongens die ongeveer hetzelfde meegemaakt hadden en dat was heel fijn. Dat heb ik toen voor een jaar gedaan en daarna ben ik ermee gestopt. Na een tijdje had ik een terugval en toen heb ik zelf meteen gezegd dat ik hulp wilde. Toen heb ik mijn sessies wel solo gedaan, omdat ik echt vond dat het op moest houden.”

 

Je vertelde dat je veel vrienden kwijt bent geraakt, wat deed dat met je?

“Ik kreeg echt het gevoel dat ik er alleen voor stond. Groepjes en ergens bij horen is, vooral op de leeftijd waarop mijn depressie begon, heel erg belangrijk en als je daar dan buiten valt is dat echt heel rot. Ik werd bijvoorbeeld ook veel minder uitgenodigd om dingen te gaan doen en ik denk ook dat mijn depressie daar wel erger door is geworden. Als ik er nu op terug kijk vind ik het niet erg dat ze weg zijn, ik mis ze niet en ik heb ze niet nodig.”

 

Hoe was de band met die praatgroep, heb je daar nog vrienden aan over gehouden?

“Nee geen vrienden. Toen ik in die groep kwam zat er een meisje dat ik vaag kende van het stappen en wij wisten allebei niet van elkaar wat er met ons was gebeurd. Dat was best raar om mee te maken. Zij had naar mijn mening ook veel ergere dingen mee gemaakt. Het is niet dat we vrienden zijn maar iedere keer dat we elkaar zien zeggen we even hoi tegen elkaar. Je hebt die soort klik, je ziet het niet maar het is er wel.”

 

Ben je het ooit wel eens beu geweest?

“Ja echt heel vaak, dan ging ik even heel diep en wilde ik gewoon zelfmoord plegen maar dan 5 minuten later bedacht ik me dat ik niet zo gek moest doen, dat ik dat niet kon maken. Ik ben er nooit echt aan begonnen omdat ik dacht dat als ik dat zou doen, ik mensen heel erg zou kwetsen. Ik heb wel mezelf pijn gedaan, door te stoppen met eten, maar dat was gewoon om het te vergeten.”

 

Hoe reageerden je ouders op je depressie?

“Die vonden het echt onzin en ik vond het dus ook erg moeilijk om erover te praten. Ik heb mezelf ook heel lang overal de schuld van gegeven, ik vond dat het mijn eigen schuld was dat dit me was overkomen. Toen ik een terugval kreeg heb ik dat ook aan bijna niemand verteld.”

 

Veel mensen vinden dat depressie gewoon een hoop aanstellerij is, wat vind je ervan als mensen dat zeggen?

“Vroeger werd ik daar echt heel boos om maar nu snap ik het wel. Als je er niks van af weet of je verdiept je er niet in dan snap ik best wel dat, als je van de buitenkant naar iemand kijkt, je gaat denken dat diegene gewoon overdrijft of aandacht wil. Kijk, voor een buitenstaander lijkt het heel makkelijk en dan vind ik het best logisch dat mensen zoiets zeggen.”

 

Ben je erdoor veranderd?

“Ja zeker, ik kijk heel anders naar mezelf en naar anderen. Ik heb veel meer zelfkennis en ik kan dingen nu heel goed van twee kanten bekijken. Ik raak ook niet zo snel meer in paniek en als iets fout gaat dan weet ik nu ook hoe ik daar mee om moet gaan. Voor iedereen die depressie heeft: ik snap dat je je schaamt, maar dat is echt nergens voor nodig. Zoek hulp, want dat helpt echt. Ik ben nu gelukkiger dan ooit.”

De namen in dit artikel zijn veranderd wegens privacy redenen