“Nog geen weerspiegeling van de samenleving”

Tilburg – 23 november 2016
Geschreven door Ilona Braat

Geeta Nanda-Mangon is vanaf 2010 gemeenteraadslid van D66 in Oosterhout. In 2014 is zij lid geworden van de door onder andere Aletta Jacobs opgerichte Vereniging voor Vrouwenbelangen, Vrouwenarbeid en Gelijk Staatsburgerschap. Als vrouw is Geeta tegen meerdere problemen aangelopen en heeft zij ervaren hoe het is om beperkt te worden in je bewegingsvrijheid.

U bent sinds januari bestuurslid van Nederlandse Vereniging voor Vrouwenbelangen, Vrouwenarbeid en Gelijk Staatsburgerschap en sinds juli lid van de vereniging Vrouwen voor Elkaar. Waarom?

“Ik wilde mijn ervaringen als vrouw zowel privé als zakelijk delen. Ervaringen zoals waar ik als vrouw tegenaan ben gelopen, in mijn jeugd, als tiener, als student en vervolgens als allerlei rollen die ik nu heb. Ik ben de dochter van mijn ouders, ik ben de zus van mijn broer, ik ben de vrouw van mijn man en ik leef tussen twee culturen. Ik liep dus weleens tegen problemen aan. Met deze vereniging zijn er veel rechten voor vrouwen gerealiseerd. Het is niet dat wij vrouwen geen problemen meer hebben omdat we kiesrecht hebben, of het recht om te werken. Het recht hebben is één ding, het recht krijgen is wat anders.”

“Tot op heden word ik regelmatig benaderd door vrouwen, die na bijvoorbeeld een zwangerschap, weer terug de arbeidsmarkt op willen. Het feit dat die dames voelen dat zij een verantwoording moeten afleggen… Dan denk ik ‘nee stop, het is je goed recht’. Door zwanger te zijn, door te investeren in de ontwikkeling van je kinderen, ben je niet minder capabel om je werk te hervatten. Je leert één keer fietsen, en vervolgens blijf je fietsen.”

Wordt er volgens u genoeg aandacht besteed aan de positie van vrouwen in de landelijke politiek?

“Ja, nou ja… We proberen voor een soort correctie te zorgen. Ik vind het heel naar als er wordt gezegd ‘we gaan positief discrimineren’ of ‘we gaan vrouwen voortrekken’. Ik heb het meestal over gender equality. In Oosterhout proberen we zowel mannen als vrouwen te betrekken in politiek, alleen het begint bij de vrouw zelf natuurlijk. Allereerst moet de vrouw geïnteresseerd zijn in politiek, maar er zijn ook andere factoren, zoals bijvoorbeeld het hebben van een gezin, die toch als een hinder worden ervaren.”

“We zitten ook in een prestatiemaatschappij: alles moet heel snel gebeuren. Dan blijft er weinig tijd over voor politiek. Op allerlei vlakken moet er wat gedaan worden om te zorgen dat vrouwen die heel graag de politiek in willen ook de ruimte krijgen om het te doen.”

 Wat is uw mening over het evenwicht tussen mannen en vrouwen binnen uw partij D66 Oosterhout?

“Nu zijn we qua vrouwen in de meerderheid, maar ik zit al sinds 2010 in de raad en ik moet zeggen dat de verhouding man-en-vrouw erg scheef is. Het gaat niet alleen om de meerderheid van de mannen, maar voornamelijk dat zij in de leeftijd van pensioen zitten. Ik vind zelf dat raadsleden een weerspiegeling dienen te zijn van de samenleving. Hetzelfde aantal tussen mannen en vrouwen zou mooi zijn, en daarnaast een balans qua leeftijd. Iedereen zou ons moeten herkennen, we zijn volksvertegenwoordigers. Op dit moment is het helaas nog geen weerspiegeling van de samenleving.”

Is er een sterke band tussen D66 in Oosterhout en D66 op landelijk niveau?

“Landelijk heeft D66 een visie en een missie op bepaalde gebieden; onderwijs, stedelijke ontwikkeling en bijvoorbeeld sociale domein. In hoofdlijnen staan we achter deze visie. Maar D66 Oosterhout is echt van Oosterhout. Als wij kijken naar onze lokale politiek, bedenken we ‘wat is hier het probleem? wat is er aan de hand?’ Wat we wel weg hebben van D66 landelijk is dat we een partij zijn van ideeën, en geen ideologie. We bekijken de zaken heel pragmatisch. Dat vind ik zelf heel prettig, geen ideologische geschiedenis hebben, wat bij PvdA en VVD wel het geval is. Je ziet in de praktijk, zowel lokaal als landelijk, dat deze partijen op een gegeven moment ergens vast komen te zitten. Er zijn toch bepaalde verwachtingen.”

D66 heeft nog nooit een vrouwelijke lijsttrekker gehad. Ziet u zichzelf ooit lijsttrekker worden van de partij?

“Dat partijen nooit een vrouwelijke lijsttrekker hebben gehad zal waarschijnlijk wel meer voorkomen. Het is heel lastig om überhaupt mensen te vinden die tijd vrij willen maken om politiek betrokken te zijn. Ik zou het wel willen, maar dan loop ik weer tegen zaken aan. Wij vrouwen willen heel graag, maar wat ik nu doe is al best zwaar. Ik ben moeder van drie kinderen, ik heb een full time baan en ik ben raadslid. Als fractievoorzitter, lijsttrekker, heb je een bepaald commitment. Je bent het gezicht van de partij. Dan moet je daar ook klaar voor staan. Ik ben op dit moment nog steeds op zoek naar het balans tussen werk en gezin.”

U geeft veel om de kwetsbare groepen in de samenleving, vindt u dat vrouwen tot die groepen behoren?

“Vrouwen met een niet-westerse achtergrond. Ik denk dat vrouwen sterke dames zijn. Alleen de omstandigheden of bepaalde onzekerheden kunnen die kracht weghalen. De kwetsbaarheid zit met name in de positie waarin je je bevindt, en niet in het vrouw zijn.”

Volgend jaar maart worden er weer verkiezingen gehouden. Het ziet ernaar uit dat er geen vrouwelijke premier komt. Hoopt u op een vrouwelijke premier?

“Ja, natuurlijk! Dat zou een revolutie zijn. Het wordt tijd. Het is niet alleen in Nederland een probleem. Als je kijkt naar een land als Amerika, wat een voorbeeldland moet zijn als het gaat om westerse maatstaven en vrijheid, en als daar nog steeds geen vrouwelijke president is… Het zou mooi zijn als wij hier een vrouwelijke premier krijgen.”