Het oude krijgt een nieuwe functie op El Campo Cebada

Als je in Madrid metrostation La Latina uitloopt, zie je direct aan je rechterkant metalen muren die vrijwel volledig zijn versierd met graffiti en andere beschilderingen. Ergens in die zee aan kunst vind je twee openingen in de muur. Het zijn twee ronde gaten waar je als voorbijganger doorheen kunt kijken om te zien wat er achter de muren schuilt.

Wat je vervolgens ziet is een plein. Een lager gelegen plein vol oude spullen die opnieuw worden gebruikt. Ooit terechtgekomen bij de vuilnisbelt vervullen ze op dit plein een geheel nieuwe functie (making of: El Campo Cebada). Een grote rode container die op ijzeren palen wordt gedragen en wordt gebruikt als een soort kamer. Verschillende plantenbakken gemaakt van pallets die vol staan met begroeiingen van planten. Aan de rode container zit een dakterras vast dat met een vol graffiti versierde trap bereikbaar is. Ook kun je eronder zitten op een van de stalen stoeltjes aan een van de ijzeren tafeltjes die er staan.Op het dakterras zitten mensen te genieten van een biertje. Onder de container staan Spanjaarden te kletsen terwijl ze luisteren naar Spaanse muziek.

Er hangt een warme naar hout en ijzer ruikende geur. De pallets die de container omringen als ondersteuning zijn ook als schilderdoek gebruikt. Op de plantenbakken die achter de container staan, staan bordjes met Spaanse teksten. Ze vertellen de eigenschappen van de plantjes die er groeien. Water krijgen de plantjes via plastic tanks die erboven hangen. Elke dag komen om zes uur ’s avonds de bewoners die om het plein heen wonen de plantjes verzorgen.

Op een van de plantenbakken zit Lia. Ze draagt een gifgroene tuinbroek over een zwart T-shirt. Ze heeft bruine korte haren en draagt een bril. Voordat ze als straatmuzikant aan de slag gaat in de Madrileense metro’s komt Lia vaak eerst naar El Campo Cebada. Ze heeft haar gitaar bij zich en probeert een Rubik’s Cube op te lossen. Het maakt haar rustig, vertelt ze. Verderop zit een andere muzikant. Zittend in de zon speelt hij op een sitar terwijl hij een jointje rookt. El Campo Cebada is een plek waar verschillende mensen komen. Muzikanten, sporters, kunstenaars en andere levensgenieters. Toeristen eten hun broodje in de zon, hippies delen een wietje, een groepje jongens doen hun work-outs, een jonge vrouw met krullen is aan het tekenen; mensen willen hier hun gang gaan.

De Spaanse vrouw met krullen is Clara Maseda en heeft Art and Architecture gestudeerd. Ze is bezig met een schets voor haar project dat Qué Lata heet en ze samen met een vriendin heeft opgezet via hun organisatie Nada Colectivo. Ze legt in het Engels uit dat het een machine is die voor minder vuil en meer kunst zorgt op straat. Het is een constructie gemaakt van gevonden afval op straat. “We kwamen op het idee tijdens het Pinta Malasaña Festival. Iedereen gooide zijn lege blikjes bier op de grond. Op dat moment waren we al bezig met het plan om vuil te recyclen en het te combineren met kunst. Dit festival was hét moment van de ingeving.”

Clara Maseda

Het werd een gerecycled kraampje met verschillende bakken verf erin gebouwd. Festivalgangers kunnen de achterkant van hun blikje in een van de bakken dopen en het vervolgens stempelen op een speciale muur. Zo ontstaat er een stuk kunst met heel veel rondjes die samen een beeld vormden. Helemaal rechts in de kraam zit een gat waar je nadien je blikje weg kunt gooien. “We liepen met z’n tweeën over het festivalterrein heen, de Qué Lata achter ons aan.”

“Na het festival wilde we ons project niet zomaar weg doen, dus besloten we de constructie af te breken. We gingen op zoek naar een mooie plek in Madrid om het op te bouwen waar mensen er gebruik van kunnen blijven maken. En zo geeft dit project in deze omgeving alleen maar pluspunten”, vertelt Maseda enthousiast. “Minder garbage, meer streetart en wij kunnen weer iets maken van de lege blikjes.”

 

 

 

 

 

 

 

 

Aan de rechterkant van het plein staan twee witte voetbaldoelen die door de basketbalnetten die erboven aan zijn vastgemaakt door zowel basketballers als voetballers gebruikt kunnen worden. De muren die het gehele plein omringen zijn wederom volledig beschilderd en staan vol graffiti in verschillende vormen en kleuren. Bij een van de kunstwerken, dat bestaat uit een aantal in grijs, geel, blauw en rood geschilderde vrouwelijke figuren, staat een vermelding naar een Instagram account. Een manier om via sociale media bekendheid te verkrijgen in een tijd waarin die media een steeds grotere rol krijgen.

Kunstwerk met verwijzing naar het Instagramaccount van de maker

Naast verwijzingen naar accounts op sociale media wordt er ook gebruikt gemaakt van oudere methodes om aandacht te verkrijgen. Op verschillende plekken op het plein zijn stickers geplakt met allerlei boodschappen. Op een cilindervormige ton die als toilet wordt gebruikt staan stickers met teksten als ‘Nazi’s No!’ en ‘Racists not welcome’. Het geeft een duidelijk beeld van de soort mensen die je kunt vinden op El Campo Cebada.

 

Tekst door Cas Hoekstra en Adinda de Koster

Audio door Sam Fober

Fotografie door Mara Wouters