Van nature zou ik hier nooit komen

Op een zonnige middag loop ik door de straatjes van Nijmegen. Omdat ik de stad alleen in grote lijnen ken, leek het mij leuk om eens een middagje op ontdekkingstocht te gaan, kijkend of er nog iets leuks op mijn pad komt om over te schrijven. Ik steek de straat bij het Hunnerpark over, en loop de eerst volgende zijstraat in. Het straatje zelf geeft mij een beetje een goedkoop gevoel. Ik zie graffiti op de grauwe muren en er staat een man aan te bellen bij een verlaten uitziend huis, waar niet open gedaan wordt. Aan de linkerkant van de straat is een supermarkt. En niet zomaar een supermarkt, nee, een supermarkt die enkel natuurvoeding verkoopt. Van nature heet het. Het prikkelt meteen mijn nieuwsgierigheid, want ik ben nog nooit in een alternatieve supermarkt geweest. Ik besluit de winkel dan ook een kort bezoekje te brengen.

De goedkope sfeer die ik in het straatje proefde, verdwijnt direct wanneer ik de winkel binnen stap. Er hangt een muffe geur, een geur die ik niet meteen bij een supermarkt zou verwachten. De klanten in de winkel zijn op één hand te tellen. Ik ben ook duidelijk de enige bezoeker onder de veertig jaar. Het is opvallend stil in de winkel en er hangt een kalme, rustige sfeer. Ik zie een man met een rugzak op zijn rug. Hij heeft lang haar wat in een knotje gestoken is. Ik zou hem omschrijven als een soort hippie of zo’n typische wereldreiziger – of allebei, misschien.

Ik kijk om me heen naar de producten in de schappen. “wilde en historische wortels” lees ik. Historisch? Uit welke tijd zouden die wortels komen dan? Biologisch en vegan zijn ook woorden die ik op bijna elk product wel terug zie komen en ook is er een speciaal hoekje met regioproducten uit Nijmegen (en omstreken). Ik loop verder de winkel in en kom in een hoek met theeproducten terecht. Ik word meteen overdonderd door de enorm sterke geur die zich al enkele meters voor het schap verspreidt. Niet ver van het theeschap vandaan is de winkel ingericht met vele kaarsen en wieroken. Doordat dit schap zich bijna naast het theeschap bevindt, lopen de geuren erg sterk in elkaar over. Ik weet niet zo goed wat ik nu eigenlijk ruik. De muffe geur die ik in het begin van de winkel rook, is hier in ieder geval nergens meer te bekennen.

Ik loop naar het drankschap. Iets waar ik misschien wel het meest nieuwsgierig naar ben, aangezien frisdranken alles behalve natuurlijk zijn en er ook alcoholische dranken bestaan die niet erg natuurlijk zijn. Mijn ogen glijden langs de blikjes frisdrank. Tot mijn verbazing zie ik daar cola staan. Ik moet wel even goed kijken, want ik zag deze cola nooit eerder: Whole earth cola. Ik vraag me af hoe het zou smaken, maar heb helaas niet genoeg geld bij om het uit te proberen. En dan: de bieren. Het meest opvallend vind ik het Witte Parel Budelbier. Een wit, biologisch biertje met een alcoholpromillage van 5%.
Wanneer ik de winkel uit loop, kijk ik nog eens goed naar de winkel. Het heeft een niet al te opvallende uitstraling, ondanks dat het meer klasse uitstraalt dan de gemiddelde woning in de straat. Als je niet zo goed zou rondkijken als ik, zou je er misschien wel aan voorbij lopen. Toch denk ik dat het leuk is om eens in zo’n winkel een kijkje te nemen als je net zo’n cultuursnuiver bent als ik. Want ja, zo zie ik het wel een beetje: als cultuur snuiven. Het is nog steeds Nijmegen, maar dan… anders.