“Men ziet de noodzaak van seksuele dienstverlening voor gehandicapten niet in”

“Je zou eens een dag in mijn schoenen moeten staan, het is prachtig om te zien wat voor verhalen ik vol enthousiasme terugkrijg van mijn klanten”Dit vertelt Maureen Hellenbrand, directrice van haar eigen escortbureau genaamd De Ultieme Zorg. Dit escortbureau focust zich op klanten met een beperking. Maureen besloot 6 jaar geleden haar bureau op te zetten.

Maureens achtergrond ligt in de zorg, waar zij al snel zag dat de vraag naar seksuele dienstverlening groot was maar het aanbod klein. Ook zag zij hoe enthousiast patiënten reageerden op de komst van een seksuele dienstverlener. “Op een dag dat ik ambulante hulp zou verlenen bij een gehandicapte jongeman werd mij verteld dat er een meisje van plezier aanwezig zou zijn. Een uur later ben ik naar de kamer gegaan, de jongen was dolblij, hij sloeg op zijn benen, maakte gekke geluiden en klapte in zijn handen. Hij vertelde mij over hoe hij zojuist samen had gedoucht met een vrouw. Vanaf dat moment heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik naar de gemeente gegaan voor de aanvraag van een vergunning.” Twee jaar later heeft Maureen haar vergunning ontvangen en ging zij op zoek naar werknemer

De reacties van haar klanten vindt Maureen het mooiste aan haar beroep maar één ding zit haar dwars, Maureen vindt dat er een vergoeding zou moeten komen voor zwaar beperkte patiënten die behoefte hebben aan intimiteit. “Mijn klanten sparen bijvoorbeeld een heel jaar hun geld op om eenmalig van ons escortbureau te kunnen genieten, terwijl ze het wel degelijk vaker nodig hebben. Ik heb klanten met spasmes, zij geven aan dat ze tot wel 2 weken minder last hebben van hun spieren na het bezoek van een van mijn werknemers”.

Ook baalt Maureen enorm van het taboe dat rondom haar beroep hangt. “De begeleiding van tehuizen hebben vaak een verkeerd beeld over escortbureaus die zich specialiseren in gehandicapten. Men denkt al snel dat er een vrouw in een kort rokje de afdeling op komt. Dit beeld klopt niet”. Door dit vooroordeel is het moeilijker voor de patiënt om het escortbureau te vinden. “Mijn klanten vinden ons vooral door middel van mond-tot-mondreclame”Als de patiënt het bureau eenmaal heeft gevonden moet de begeleiding van hun afdeling vergaderen of deze persoon seksuele dienstverlening mag ontvangen, dit besluit wordt vaak ook gekleurd door een vooroordeel over de seksuele dienstverlener.

Om dit taboe te verhelpen geeft Maureen onder anderen veel gastcolleges, deelt zij flyers uit en heeft ze haar hele auto volgeplakt met stickers van De Ultieme Zorg. Zelf begrijpt Maureen het taboe niet, “iedereen heeft seks, waarom is het opeens gek als iemand met een beperking hier ook behoefte aan heeft? Sekswerkers zorgen er uiteindelijk voor dat patiënten beter in hun vel zitten. Ook de begeleiding heeft baat bij ons werk wanneer seksueel overschrijdend gedrag vanuit de patiënt afneemt”.

Voor mensen met een beperking is het natuurlijk ook mogelijk om een doorsnee escortbureau in te schakelen maar dit raadt Maureen sterk af. Vaak hoort ze verhalen van klanten die zijn opgelicht door escortservices. De dame schrikt bijvoorbeeld van het feit dat haar klant in een rolstoel zit, ze laten de klant vooraf betalen en verlaten vervolgens stiekem het huis.

Er zijn drie escortbureaus in Nederland die zich specialiseren in klanten met een beperking. Dit aanbod is dus niet groot, Maureen vindt dan ook dat de samenwerking tussen deze bureaus beter zou moeten zijn.

“De andere twee bureaus hebben geen interesse in samenwerking dus dit idee zal waarschijnlijk niet van de grond komen. Maar een overkoepelende organisatie lijkt me een goede oplossing voor de toekomst. Zodat de klant nog beter geholpen kan worden”.