Mathieu van der Poel wint historische Gold Race

In voetsporen van vader Adri

Mathieu van der Poel raast met het peloton door Schoonbron
© Joost Schreurs

Door Joost Schreurs

Achttien jaar duurde de reeks waarin Nederland geen overwinning behaalde in de enige Nederlandse wielerklassieker. Maar Mathieu van der Poel maakte daar afgelopen paaszondag een einde aan door de 54ste Amstel Gold Race te winnen.

Hectische start, rustig vervolg

Bijna 6,5 uur eerder kon iedereen met een rood-wit-blauw hart dat alleen maar hopen, toen op het Vrijthof in Maastricht de renners op gang werden geschoten. De coureurs kregen 265 kilometer en 35 Limburgse hellingen voor de wielen op deze warme Paaszondag.

Zoals zo vaak in de Gold Race lag het tempo in de beginfase hoog waardoor groepjes niet echt konden wegkomen. Dat veranderde na dertig kilometer koers. Acht renners wisten weg te komen: Nick van der Lijke, Michael Schär, Julien Bernard, Grega Bole, Marcel Meisen, Aaron Verwilst, Thomas Sprengers en Paolo Simion. Hun voorsprong groeide al snel naar drie minuten. Toch wisten, na lang achtervolgen, nog drie renners aan te sluiten: Tom van Asbroeck, Marco Minnaard en Jérôme Baugnies. De maximale voorsprong van het elftal bedroeg uiteindelijk acht minuten.

Het bleef lang rustig in koers. De voorsprong van de kopgroep op het peloton was stabiel en ondanks de smalle en kronkelende wegen in het Zuid-Limburgse land bleven grote valpartijen uit. Op het hoogste punt van Nederland, het Drielandenpunt, kwam er even wat opschudding, doordat de koplopers even de verkeerde kant opreden vanwege het ontbreken van een verkeersregelaar.

Bij het aanbreken van de laatste honderd kilometer begon het peloton wat gas te geven en slonk de voorsprong. De Italiaan Simion viel vooraan weg vanwege kramp. Op de Loorberg moest ook Marco Minnaard passen. Het peloton naderde inmiddels tot op bijna één minuut van de kopgroep.

Van der Poel steekt lont in het kruitvat

Op de Gulperberg, op ruim 43 kilometer van de finish, kwam er een onverwachtse aanval van de Nederlands kampioen Mathieu van der Poel. Alleen Gorka Izagirre ging mee met Van der Poel. De aanval was echter gedoemd te mislukken omdat er een lange, brede, rechte weg volgde. Vlak voor de Kruisberg werden de twee dan ook gegrepen.

In de smalle, kronkelige straten voor die Kruisberg gebeurde er van alles. Zo was er een valpartij en was er een fietswissel van een van de outsiders Aleksey Loetsenko. Aan de voet van de Eyserbosweg werden de laatst overgebleven renners van de kopgroep gegrepen door een plukje renners die zich wisten los te wurmen van het peloton. Daarbij ook de favorieten Alaphilippe, Trentin en Fuglsang.

Alaphilippe lijkt beslissende aanval te plaatsen

 Op de Eyserbosweg, waar al zo vaak de finale is geopend in de Amstel Gold Race, versnelde Julian Alaphilippe. Op het steilste gedeelde wist Jakob Fugslang bij hem de aansluiting te vinden. De rest moest passen. Achter het duo ontstond een groep met Trentin, Woods en Kwiatkowski en daarachter zat de groep met vele favorieten. Niet daarin vertegenwoordigd was Peter Sagan, de drievoudig wereldkampioen moest passen en zou even later opgeven.

De koplopers uit Denemarken (Fuglsang) en Frankrijk (Alaphilippe) wisten steeds meer terrein te winnen. Aan de voet van de Keutenberg hadden ze negentien seconden voorsprong op het achtervolgende trio en vijfenveertig seconde5n op de groep met de rest van de favorieten, waaronder ook topfavoriet Mathieu van der Poel. Op de Keutenberg werd het achtervolgende trio een duo omdat Michael Woods het tempo niet kon volgen van Trentin en Kwiatkowski. In het peloton moest wereldkampioen Alejandro Valverde de rest laten gaan.

Krankzinnige finale

Bij de laatste beklimming van de Cauberg leken Trentin en Kwiatkowski te kunnen gaan aansluiten bij het voorste duo maar de laatste meters kregen ze niet dicht. Twee kilometer verderop, bij het ingaan van de laatste ronde, had het duo twintig seconden voorsprong. In de favorietengroep regende het aanvallen. Maximilian Schachmann ontsnapte alleen en daarachter wist Bauke Mollema zich los te wurmen met Simon Clarke.

Vlak voor de laatste beklimming, de Bemelerberg, sprong Mathieu van der Poel weg uit de groep van de overige favorieten. Hij kreeg een aantal renners met zich mee maar de achterstand op de koplopers was bovenaan de Bemelerberg nog steeds ruim één minuut. Daartussen reden ook nog steeds Trentin en Kwiatkowski, gevolgd door Schachmann en kort daar weer achter Mollema en Clarke.

Op drie kilometer van de streep leek Fugslang zich vooraan te beseffen dat als hij zou doorrijden met sprinter Alaphilippe hij op zeker tweede zou worden. Vooraan viel het hierdoor stil. De groep Van der Poel raasde verder over de Limburgse wegen en slokte de ontsnapte groepjes op. Michal Kwiatkowski sprong ondertussen weg bij Trentin en meldde zich bij de twee koplopers. Bij het opdraaien van de finishstraat bleek alles op een zakdoek te rijden. Kwiatkowski zette aan maar Alaphilippe en Fuglsang wisten zijn wiel te houden. De achtervolgende groep, aangevoerd door Van der Poel, kwam dichter en dichter.

Alaphilippe zette de sprint aan net op het moment dat Van der Poel naar het wiel van Fuglsang en de Fransman sprong. Met een ultieme jump wist hij de twee renners te passeren en sprintte hij onder luid gejuich naar de zege. Simon Clarke werd tweede en Jakob Fuglsang eindigde als derde. De overwinning van Van der Poel vormde een bekroning op zijn succesvolle eerste voorjaar op de weg met vele overwinningen en ereplaatsen. Mathieu volgt zo zijn vader Adri op die in 1990 de Gold Race won, door ook op het laatste moment de koplopers bij te halen en naar de overwinning te sprinten.