het is geen goed leven

Net als in vele andere Oost-Europese steden liggen ook in Boedapest genoeg daklozen op de straten. De mannen en vrouwen die altijd lijken te slapen, liggen verspreid door heel de stad. Wanneer ik in het uitgaansgebied van de stad sta te praten met een Hongaarse student, worden we aangesproken door een daklozen vrouw. Ze vraagt ons om wat geld en ik geef haar een briefje van 500HUF( iets minder dan 2euro). Vervolgens vraag ik aan de Hongaarse Student of hij misschien wat voor mij kan vragen aan de vrouw in het Hongaars.

De vrouw vertelde de Hongaarse student dat ze niet altijd dakloos is geweest. Haar ouders waren beide bediendes in een restaurant, maar overleden toen ze pas twaalf jaar oud was. Hierdoor belanden ze in een weeshuis en moest ze alles op haar eigen houtje doen. Studeren kon ze niet betalen en ze heeft dus zeven jaar als kassière gewerkt in een supermarkt. Toen ze hier eenmaal – volgens haar – onterecht ontslagen was lukte het haar niet om een nieuwe baan te vinden. Uiteindelijk gooide haar huisbaas haar de deur uit, doordat ze de huur niet meer kon betalen. doordat ze verder niet over goede vrienden beschikte, waren er geen mensen die haar te hulp schoten in deze moeilijke tijd. Op dit moment woont ze al twee jaar op straat, levend van het bedelen en alles wat je op de straat vindt. Ze eindigde het gesprek met een Hongaars gezegde, wat vrij vertaalt het volgende betekent: het is geen goed leven, maar een leven waard te leven.