‘Psychische Patiënten Niet Minderwaardig Aan Medische Patiënten’

GGZ ARTS: PSYCHISCHE PATIËNTEN ZIJN NIET MINDERWAARDIG AAN MEDISCHE PATIËNTEN
Frank Jettens streeft voor gelijke behandeling van alle patiënten

Frank Jettens is sociaal psychiatrisch verpleegkundige bij een geestelijke gezondheidsinstelling in Boekel (Brabant). In zijn 20-jarige loopbaan in de gezondheidszorg merkt hij dat de niet-psychiatrische bevolking met een grote boog om de instelling heen loopt en het niet schroomt om psychische patiënten te bestoken met termen als ‘gek’,  ‘gestoord’ en ‘niets waard’.   Dit staat in schril contrast met de behandeling van medische patiënten die niet noodzakelijkerwijs op dezelfde manier worden veroordeeld. Frank vertelt dat het werk als sociaal psychiatrische verpleegkundige blijkt zijns inziens erg uitdagend, maar ook belonend is.

“Het werk als sociaal psychiatrisch verpleegkundige (spv-er) is erg uitdagend. Ik moet er eigenlijk voor zorgen dat cliënten die lijden aan psychische problemen een passende behandeling krijgen om de situaties te verbeteren of te normaliseren.  Ik werk meestal samen met een team psychologen en psychiaters, om zo goede zorg aan een cliënt te verlenen. Ik heb contact met de mensen die in de nabijheid van psychische cliënten staan en probeer ze passen advies te geven.
Elke psychiatrische cliënt heeft zijn of haar specifieke handleiding, en daar moet je als arts rekening mee houden. De psychische stoornissen en medicatie kunnen bij patiënten grote stemmingswisselingen veroorzaken. De symptomen lopen uiteen van huilbuien tot angst—en paniekaanvallen. Daar kijk ik inmiddels niet meer van op, maar toen ik net begon met dit werk moest ik er erg aan wennen”.

“Mijn werk is niet zonder gevaren en problemen. Ik ben inmiddels diverse keren bedreigd met fysieke geweld. Meestal zijn de bedreigingen zo onrealistisch en uitvoerbaar dat je je wel realiseert, maar waneer cliënten lijden aan geweldsproblematiek en/of een crimineel verleden hebben, moet je in bepaalde gevallen wel veiligheidsmaatregelen nemen. Gelukkig komt dit niet zo vaak voor, en kun je je ervaringen delen met het team waar je mee samenwerkt”.

“Je moet als arts ervoor zorgen dat je het werk niet naar huis neemt. Je kan alleen je best doen binnen je mogelijkheden, maar wanneer een cliënt bijvoorbeeld suicidaal wordt moet je de benodigde voorbehoedsmaatregelen nemen en zonodig een crisisinterventie opstarten, maar je moet daar beslist niet over gaan piekeren. Het klinkt ironisch, maar je moet als arts natuurlijk je eigen geestelijke gezondheid behouden. Hoe kun je cliënten anders hulp bieden?”

“Mijn familie en vrienden vinden het inmiddels erg normaal dat ik bij een geestelijke gezondheidszorginstelling werk. Zij snappen dat de mensen die aan psychische problemen lijden hier niets aan kunnen doen en niet moeten worden gestigmatiseerd, maar juist geholpen. Ze zijn juist trots op mij omdat ik een verschil wil maken. Ze zijn absoluut niet bang dat mij iets overkomt “

“Ik merk wel dat er bij het gros van de niet-psychische bevolking veel onwetendheid heerst. Er zijn veel vooroordelen: er wordt gedacht dat mensen met psychische problematiek allen dom, gevaarlijk, en volledig ‘gestoord’ zijn. Mensen met psychische problematiek worden vaak aan de kant geschoven of misbruikt. Ze komen moeilijker aan een baan, al is dat langzaam aan het veranderen. Het gros van de niet-psychische bevolking heeft niet door dat er bij het diagnosticeren van psychische problematiek verschillende gradaties heersen, en dat meer mensen hieraan lijden dan er word gedacht. Mensen zijn door dit soort discriminatie vaak bang om hulp te zoeken wanneer ze met geestelijke problemen kampen, en blijven onnodigen met fobieën, angsten en andere stoornissen zitten. “

“Ik denk dat het goed is als het gros van de niet-psychische bevolking de vergelijking trekt met doorgaans meer geaccepteerde medische kwalen, zoals diabetes of astma. Een ziekte is een ziekte. Natuurlijk zijn er verschillende in de specifieke vormen en symptomen, maar psychische patiënten zijn absoluut niet minderwaardig aan mensen die lijden aan andere medische klachten. Psychische patiënten zijn ook mensen.”

“Als ik opnieuw kon kiezen zou ik weer voor een baan in de psychiatrie gaan. Ik ga elke dag met veel plezier naar mijn werk.  Ik vind het daarnaast ook belangrijk om de niet-psychische bevolking in te lichten over deze wereld. Ik heb met menige werkgever gesprekken gehad. Ik schrijf vaak mee aan de inhoud van voorlichtingsflyers. Ik doe wat ik kan om meer begrip en kansen te kweken voor mensen met psychische problemen. Ik streef voor een eerlijke behandeling van deze mensen”.

“Ik doe dit werk voor de momenten wanneer cliënten weer op eigen voeten kunnen staan, weer kunnen gaan werken, beter om kunnen gaan met hun problemen, enz.  Ik doe dit werk om een verschil te maken in de leven van psychische cliënten en ze te behoeden voor verkeerde keuzes, en het geeft mij erg veel voldoening wanneer ik en mijn team hierin slagen. Ik hoop dat ik dit werk nog erg lang kan blijven doen”.