“Ik zou niet willen dat urban exploration legaal wordt”

UTRECHT, 6 JANUARI 2021- Twee mannen hebben recent de Domtoren in Utrecht illegaal van buiten beklommen. Het beklimmen of betreden van verboden en verlaten gebouwen of terreinen wordt ook wel ‘urban exploration’ genoemd. Theatermaker en acteur Christopher (volledige naam bij redactie bekend) is, samen met vrienden, ook zo’n ‘explorer’ en begrijpt de mannen wel.

Christopher kent de domklimmers niet, maar prijst hun moed. Zelf houdt de twintiger ook van de randjes opzoeken met het, in 1990 door de Canadees Jeff Chapman bedachte, ‘urban exploration’.

“Ik zou niet willen dat ‘urban exploration’ legaal wordt, dat maakt het een stuk minder mysterieus en uniek. Je hebt nu echt een mindset van moed nodig. Het geeft een soort avontuurlijke adrenalinekick als je weet dat het niet mag. Ook omdat het meestal ’s nachts is. Je komt op een plek waarvan je weet dat je er niet mag komen, maar tegelijkertijd heb je ook niet het gevoel dat je iets fout doet. Je gaat ergens heen met het idee ‘ik kom hier alleen om te zien wat hier is’ en om je fantasie aan te wakkeren over wat die plek ooit is geweest.

Recente foto Attractiepark Rotterdam – Foto : Joris (achternaam onbekend)

Ik ga meestal naar plekken die niet meer in gebruik zijn. Een paar voorbeelden zijn ‘Het Land van Ooit’ (voormalig pretpark, red.) en een afvalverbrandingsfabriek in Rotterdam. Dat was een hele grote fabriek. Het was echt tien etages hoog, maar ook tien etages laag. Een groot deel was ondergronds omdat daar die oven was waarin ze het afval verbranden. Ik kon die oven helemaal inlopen. Ik zag een soort schachten met allemaal oude spullen, ook dingen waarvan ik dacht ‘wat doet dit hier, hoe is dit hier beland?’, bijvoorbeeld een biljarttafel of een bowlingbaan. Op dat soort momenten ga je proberen antwoorden op die vragen te krijgen. Dat bespreek je dan met elkaar. Bij de afvalverbrandingsfabriek bleek, toen ik het later opzocht, dat het net door een multimiljonair uit Dubai was gekocht die er een attractiepark wilde bouwen. Als ik daar nu soms langs kom zie ik die verandering inderdaad ook langzaam plaatsvinden.”

Horrorfilm

“In die fabriek heb ik naderhand ook nog een soort korte horrorfilm geschoten, een beetje ‘Blair Witch’-achtig. Omdat we daar drie of vier keer teruggekomen zijn kenden we het heel goed en  voelden we ons er heel comfortabel. We konden toen met die film al onze fantasieën van de eerste keer laten uitkomen. Dus dan zeiden we: “Wat als hier ineens een man zou staan of hier een gek monster zou zijn of zo.” In die zin is het dus niet alleen maar vragen stellen maar ook de situatie en een scenario op een creatieve manier gebruiken, als theatermaker.”

“Urban Exploration inspireert me en geeft me ook een soort moed. Naast het feit dat je fysiek sterk moet zijn, moet je ook een inbraakplan maken. Bij die fabriek hingen bijvoorbeeld ook best wat camera’s. Je moet goed overzicht hebben van de situaties en je heel erg bewust zijn van elke stap. De angst om gepakt te worden is er altijd. Dat is leuk en spannend, je komt bijna op een punt dat je denkt ‘dit moeten we echt niet doen’, maar je doet het toch uit fascinatie. Ook denk ik dat ik me er wel uit zou kunnen lullen als ik betrapt word door te zeggen wat ik doe. Ik denk dat daar wel begrip voor zou zijn. Er valt namelijk niet zoveel te halen op zo’n plek. Als wij nou twee junkies waren die onderdak zochten, dan zou de politie nog kunnen denken ‘je bent hier om te slapen en dat kan niet’. Wij mogen er natuurlijk óók niet zijn maar ik kan dan wel zeggen dat ik er echt alleen ben om de ‘thrill’ en om die fantasie te prikkelen.”

“We zijn ook wel eens betrapt trouwens. We waren in de haven van Rotterdam om te kijken naar plekken waar we naar binnen konden. We zochten naar een stuk loods of iets dergelijks. Meestal ga je ‘s avonds omdat er dan geen mensen zijn die je kunnen zien, maar in de haven gaat alles natuurlijk ‘twentyfour-seven’ door. We waren over een muur geklommen en terecht gekomen in een soort opslag toen ineens een vrouw met een zaklamp naar ons scheen. Ze zei: “Ik weet wel wat jullie zijn, jullie zijn koperdieven.”

Voorbeeld van een ‘urban exploration’ locatie – foto : ERROR_420

We hebben toen een tijdje met haar gepraat en op een gegeven moment geloofde ze wat we echt aan het doen waren. Ze zag dat we uit een soort onschuldige interesse daar waren. Ze heeft ons toen het hele terrein laten zien. We mochten ook in hijskranen en stukken schip waar je normaal niet in zou kunnen. We kregen zelfs chocola, soep en thee. Dat is natuurlijk leuk voor een keer, maar het in het geheim doen blijft leuker. Je bent je dan super bewust van elk geluid en elke beweging. Het kwetsbaarste moment is het moment dat je naar binnen gaat. Je moet daarom ook weten van elkaar dat je het aankan, het is een kwestie van vertrouwen. Dat hyperbewustzijn en vertrouwen heeft ook wel met acteren te maken. Ik geniet ontzettend van het zintuigelijke ervan. Het is als het jagen van een neanderthaler.”

“De Domtoren zou ik zelf niet beklimmen, ik heb namelijk best wel hoogtevrees, maar ik kan me wel heel goed voorstellen hoe het zou gaan. Ik zie het mezelf aan de andere kant ook wel doen trouwens, vanwege de extremiteit en het feit dat je dan kan zeggen dat je dat gedaan hebt. Bovendien staat de toren nu natuurlijk in de steigers, dat maakt het ook weer makkelijker. Ik snap de verleiding heel goed.”

“Ik zou het vet vinden om het nog een keer professioneler aan te pakken. Dat je naar een plek gaat die nóg bijzonderder is. Zo’n afvalverbrandingsfabriek is natuurlijk maar een afvalverbrandingsfabriek. Ik wil nog eens naar een plek die rijker aan geschiedenis is. De kern voor mij is jezelf verrassen en dingen zien die je wereld mysterieuzer maken. Ik vind het bijvoorbeeld heel jammer dat er geen lege gebieden op een wereldkaart zijn, de hele aarde is al ontdekt.”