‘Ik wil het gewoon doen. Ik geloof erin en wie weet ga ik vanavond slapen en word ik morgen niet meer wakker’

Op 26-jarige leeftijd bekeerde Stephanie zich tot de islam. Sindsdien heet zij Maymouna (30). Zij gelooft in de islam en dat er een god, Allah, is en Mohammed de laatste profeet en boodschapper is. 

Maymouna is nooit gelovig geweest en is ook niet gelovig opgevoed. Ze is vroeger wel gedoopt, maar voor haar gevoel hoorde dat er een beetje bij. Toen zij 22 jaar was, kreeg Maymouna steeds meer vragen over het leven. Waarom zijn we hier? Zijn wij alleen hier om te leven en daarna dood te gaan? Die vragen bleven door haar hoofd spoken. Nederland is een multicultureel land en je krijgt daardoor veel mee van andere geloven. Hierdoor raakte Maymouna steeds meer geïnteresseerd in de Islam. Daarnaast krijg je via de media veel informatie over andere geloven, zo ook van de islam.

 

U heeft ervoor gekozen om u te bekeren tot de islam, waarom?

‘’Ik ben mij gaan verdiepen in meerdere geloven. Ik ben niet gelijk voor de islam gegaan; ik heb ook onderzoek gedaan naar het jodendom en christendom. Het belangrijkste vond ik dat het geloof antwoorden zou geven op mijn vragen. Ik ben mij gaan inlezen op het internet, ik heb boeken gelezen en simpel filmpjes gekeken op YouTube. Toch kwam ik telkens terug bij de islam. Het omvat namelijk alles.’’

Wanneer heeft u besloten uzelf te bekeren tot de islam?

‘’Je bent altijd vrij om te bepalen wanneer je je wil bekeren tot de islam. Zodra je gelooft dat er een god is en dat Mohammed de laatste boodschapper en profeet is, kan je je bekeren. Je hoeft bijvoorbeeld nooit tot een bepaald niveau te komen om je te bekeren, want leren doe je nog door de jaren heen. Het zou wat zijn als ze zeggen: ‘Kom over 5 jaar maar terug en proberen we het opnieuw.’’’

Maymouna heeft voordat zij bekeerd was al meegedaan aan de ramadan. Ze vertelt dat ze vaak hoort dat mensen het zien als ‘je mag niet eten en je mag niks drinken’. Maar haar ervaring leert dat zodra je deze geloofsovertuiging hebt, je alles anders gaat zien. Meer met een reden en daardoor is het voor haar makkelijker om het vol te houden. Op een dag kreeg zij het besef dat het tijd werd om haarzelf te bekeren tot de islam, maar ze wist niet goed wanneer het de geschikte tijd was; er is geen bepaalde dag of periode dat mensen zich bekeren. ‘’Ik wil het gewoon doen. Ik geloof erin en wie weet ga ik vanavond slapen en word ik morgen niet meer wakker.’’

‘’Ik had toen wel contact met een meisje die ik had leren kennen. Ik sprak met haar over de islam. Ik had een keer met haar afgesproken in België. Ik was daar en bedacht dat ik me op dat moment wilde bekeren. Het meisje woont op de grens van Frankrijk, ik ben daarom uiteindelijk in een moskee in Frankrijk bekeerd. Ik heb daar de geloofsgetuigenis benoemd, dit heet ’Shahada’.’’

Hoe gaat de bekering in zijn werk?

‘’Je loopt de moskee in en er is dan een gebed, mannen en vrouwen zitten dan apart. Het meisje had aangegeven dat ik met haar meekwam om me te bekeren. Er kwam toen iemand naar me toe en die moest ik na zeggen. Het waren Arabische woorden, die kon ik nog niet goed uitspreken, maar op het moment dat ik ze uitsprak, gebeurde er iets magisch met mij. Ik begon te huilen, ik voelde me zó fijn. Dat moment vergeet ik nooit meer.’’

Wat was de reactie van uw ouders toen zij hoorde dat u bekeerd was?

‘’De eerste reactie van mijn ouders was: ‘oh, maar dat wisten we toch al’, omdat ik ze altijd een beetje meenam in het proces. Ze zagen het denk ik ook al aan me doordat ik andere kleding ging dragen. Mijn moeder zei meteen: ‘Zolang jij gelukkig bent, ben ik dat ook.’’

Is er in uw leven vanaf dat moment veel veranderd?

‘’Of het mijn leven ineens veranderde weet ik niet. Het viel wel mee. Voordat ik officieel bekeerd was, waren er al dingetjes anders aan mij, ook voor de buitenwereld. Ik droeg langere kleding, at geen varkensvlees meer en deed mee aan de ramadan. Het bekeren was geen grote switch in mijn levensstijl.’’

Toen Maymouna bekeerd was, is het grootste verschil geweest dat zij een hoofddoek ging dragen. Eerst heeft zij de mensen die het dichts bij haar stonden vertelt dat zij bekeerd was; haar moeder, broer en oma. De volgende stap na het vertellen, werd het aangeven dat zij een hoofddoek wilde gaan dragen. Haar familie heeft daar nooit moeite mee gehad.

Op haar werk moest zij het ook gaan vertellen. Ze heeft haar leidinggevende apart genomen en vertelde het hem. ‘’Ik weet dat nog heel goed. Het was op een vrijdag en vanaf zaterdag ben ik mijn hoofddoek gaan dragen. Ik kwam maandag op het werk en had een collega gevraagd of zij met mij mee wilde lopen richting de afdeling.’’

Merkte u veel verandering toen u een hoofddoek bent gaan dragen?

‘’In het begin had ik zo erg het gevoel alsof mensen me aankeken. Maar nu heb ik wel een beetje schijt. Ik heb ook nog wel iets grappigs meegemaakt. Ik parkeerde de auto. Op dat moment kwam er uit het niets een fiets aan. Hij kwam bijna tegen mijn auto aan. Ik zag hem gebaren maken naar mij. Een eindje verderop was hij op mij aan het wachten, dus ik liep erheen. Hij begon tegen mij te schreeuwen: ‘Kijk uit, ga terug naar je eigen land!’ Waarop ik zei: ’Wat zeg je? Ik kom uit Nederland en ik ben gewoon een Nederlander.’ Hij associeerde mijn hoofddoek meteen met een buitenlander. Dat is een voorbeeld van onwetendheid. Sommige mensen hebben hierover geen kennis. Dit soort dingen laat ik nu wel langs me heen gaan.’’

U heeft uw naam veranderd van Stephanie naar Maymouna, was dat een bewuste keuze?

‘’Ik heb mijn naam officieel laten veranderen. Je kunt je naam voor andere veranderen zodat dit je nieuwe roepnaam wordt, maar het kan ook officieel via een advocaat. Zo heb ik het gedaan. Sinds februari 2018 ben ik er mee bezig geweest. Eind juli 2018 was de uitspraak. De rechter heeft het goedgekeurd. Hierna duurt het nog 3 maanden voordat het bij de gemeente is veranderd. Nu heb ik vanaf 16 oktober 2018 een paspoort, een officieel document, met mijn nieuwe naam Maymouna.’’

Maymouna geeft aan dat het niet voor iedereen mogelijk is om je naam officieel te veranderen, want het is duur. Toen ze zich ging verdiepen in de islam, kwam ze erachter dat ze geen naam mocht hebben die te maken heeft met een ander geloof en geen naam met een slechte betekenis in de islam. Ze moest haar naam wel veranderen. Maymouna had doopnamen. Doopnamen hebben niets te maken met de Islam. Haar voornaam was Stephanie. Dat is afgeleid van de naam Stephanus en dat komt van het Christendom af.

Het was voor haar wel lastig; ze droeg de naam Stephanie al vanaf haar geboorte. Uiteindelijk nam ze het besluit om haar naam definitief te veranderen. Toen kwam de moeilijke keuze; welke naam moest zij haarzelf geven?

‘’Ik had een top 5 voor mezelf gemaakt met namen en de betekenissen daarvan. Ik was aan het inlezen op een site en kwam de naam Maymouna tegen. Maymouna is de vrouw van de laatste profeet Mohammed. Daarnaast betekent de naam ‘gelukkig en gezegend’, zo voelde ik mij ook vanaf het moment dat ik bekeerd ben. De naam sprak mij meteen aan.’’

Wat vonden uw ouders van deze keuze?

‘’Ik weet nog dat ik met mijn moeder naar de brievenbus liep en zei: ‘Mam, wat zou je ervan vinden als ik mijn doopnamen weg zou laten halen?’ Toen zei ze: ‘Nou, dat vind ik niet erg; wij hebben er toch niks mee.’ Toen zei ik: ‘Maar wat zou je ervan vinden als ik mijn voornaam zou veranderen?’. Dat vond zij niet zo leuk. Dat begreep ik ook wel want zij heeft een naam uitgekozen voor haar dochter.’’

Ondertussen had Maymouna de aanvraag voor haar naamsverandering al ingediend bij de advocaat en was het zo goed als officieel. Er moest een geschikt moment komen waarop zij haar ouders kon vertellen over haar ‘nieuwe’ naam.

‘’Op een dag was ik mijn moeders haar aan het verven en vroeg aan haar of ze eigenlijk wel wist waarom ik mijn naam wilde veranderen. Ze zei eigenlijk meteen dat ze geen idee had. Ik legde het haar uit. Zij toonde meteen veel begrip. Toen heb ik het haar eerlijk verteld en ze zei:’ Ach kind, als jij het echt wilt en er gelukkig van wordt, vind ik het goed.’ Ze vindt het wel een moeilijke naam en kan de naam niet zo goed uitspreken. Ik wil ook dat iedereen mij bij mijn nieuwe naam noemt, maar voor mijn moeder maak ik nog wel een uitzondering. Het is voor haar natuurlijk ook een grote verandering. Zij noemt mij al 30 jaar lang Stephanie. Ik denk dat het uiteindelijk wel komt.’’

Heeft u ooit getwijfeld?

‘’Ik heb natuurlijk wel momenten dat ik meer met het geloof bezig ben dan andere momenten. Ik denk dat iedereen dat wel heeft. Ik heb nooit getwijfeld. Ik ben ook niet bekeerd omdat ik bijvoorbeeld een relatie kreeg. Het is op mijn pad gekomen. Dit kan bij iedereen gebeuren door een bepaalde gebeurtenis die je meemaakt.’’

Bent u nu gelukkiger?

‘’Zeker, voordat ik mij bekeerde droomde ik veel en dacht ik over alles na. Maar sinds ik bekeerd ben heb ik dat niet meer. Ik maak me minder snel druk en heb veel meer rust. Alles valt een beetje op zijn plek. Ik heb een huis, ik heb werk, ik ben gezond; wat wil ik nog meer?’’