“Hoe verdrietig de ouderen waren dat ze hun eigen kinderen niet konden zien”

Bron: Christien Oudenhoven

Ouderen zijn tijdens de Corona-epidemie een stuk eenzamer dan normaal. Christien Oudenhoven werkt als verzorgende in Meander in Wijchen dagelijks met deze ouderen en maakt deze eenzaamheid van dichtbij mee. Hoe gaat een verzorgende om met deze coronacrisis.

Ik praat met Christien in Meander over de ouderenzorg die zij verricht. Meander is een deel van de woonlocatie Hof van Elst in Wijchen. In het totaal kan Meander 56 ouderen opvangen in hun huurwoningen. Ik merk dat Christien enthousiast is over haar werk, want ze begint al te praten voordat mijn telefoon aan het opnemen is. Ze neemt haar werk erg serieus, ook tijdens Corona.

Bewoner Meander: “Dat ik dit op zo’n leeftijd nog moet meemaken is echt verschrikkelijk”

Ons werk is flink veranderd sinds Corona. De ouderen zijn nu veel eenzamer, en dat maakt ons werk soms wel lastiger. We focuste eerst vooral op het fysiek helpen van de mensen, dus bijvoorbeeld wassen of aankleden in de ochtend. Dan maak je wel eens een praatje terwijl je dat doet, maar je legt daar niet perse de focus op. Wij proberen nu ook meer naar de ouderen toe te gaan puur om een keer een praatje te maken, en het een keer niet te hebben over Corona. Ik moet zeggen dat het me wel veel pijn heeft gedaan, want dan leer je mensen pas echt kennen. Hoe verdrietig ze waren dat ze hun eigen kinderen niet konden zien, of niet meer naar buiten konden. Ik heb een cliënt, zij is 92 en heeft het daar veel moeite mee. “Dat ik dit op zo’n leeftijd nog moet meemaken is echt verschrikkelijk”, zegt ze dan.

Christien vindt dat het werk mentaal een stuk moeilijker is geworden. In de eerste coronagolf is Meander een tijdje volledig dicht geweest, en dat was een erg lastige tijd voor ouderen en verzorgende. In de eerste coronagolf waren er geen besmettingen onder de ouderen in Meander, maar in de tweede coronagolf zijn er ouderen besmet en zelfs al overleden. Dit maakt de ouderen angstig, maar maakt het ook een stuk moeilijker voor de verzorgende.

Ik heb dat nu niet meer maar ik was best gespannen toen voor het eerst de besmettingen binnen kwamen, en ook ik was zenuwachtig om naar mijn werk te gaan. Als ik dan eenmaal bezig was ging dat wel weer over. Het is wel lastig, maar je bent er ingegroeid, dus je doet het gewoon. Ik werk wel ontspannen, maar in mijn hoofd ben ik veel met werk bezig waardoor ik ook minder goed slaap, ik kan dat heel moeilijk loslaten. Je zit altijd te denken van, hoe zou het met de cliënten gaan.

Ik merk dat ouderen erg verschillend reageren. Veel cliënten worden bang van die toenemend aantal besmettingen, terwijl sommige cliënten daar een stuk nuchterder mee omgaan.  Die geven aan dat ze liever geen Corona krijgen, maar als ze het wel krijgen, jammer dan. Dan willen ze niet meer naar het ziekenhuis maar gewoon de benarde tijd in hun eigen appartement doorbrengen.

Als een van de ouderen corona krijgt en in een stabiele status verkeert gaan ze in quarantaine in hun eigen appartement. Christien en haar collega’s moeten dan wel extra maatregelen nemen voordat ze bij een besmette cliënt naar binnen mogen. Ze moeten een pak en handschoenen aan, met op hun hoofd een mondkapje en een bril. Hier moeten ze dan alles in doen: wassen, aankleden en uit bed tillen.

Cliënt over het beschermingspak: “Maar meid, het is toch geen carnaval”

Dat is natuurlijk hartstikke heet in zo’n ding, want dat broeit enorm. Ook beslaat je bril constant en kunnen ouderen je minder goed verstaan. Ik weet nog de eerste keer dat ik bij een cliënt met corona binnenkwam, helemaal ingepakt, dat was wel wennen. Je probeert er natuurlijk wel een beetje om te lachen, want het is soms ook een raar gezicht. Ik had laatst een cliënt die zei: “maar meid, het is toch geen carnaval”, zo kan je daar toch een beetje om lachen. Je probeert het zoveel mogelijk over andere dingen te hebben dan over corona, want de ouderen zitten al de hele dag op hun appartement met het virus.

Christien noemde al een paar keer dat ze alles probeert te doen om zichzelf en de ouderen te beschermen. Daarom heeft ze ook besloten om zich zo snel mogelijk te laten vaccineren. Ze hoopt dat het vaccin werkt en uiteindelijk zorg verlenen veiliger maakt. Ze heeft vertrouwen in de overheid en rekent erop dat Mark Rutte of Hugo de Jonge het vaccineren pas zouden starten als het vaccin veilig is.

Het probleem is, als ik me niet laat vaccineren moet ik nog alerter zijn. Wij hebben ook cliënten die zich niet willen laten vaccineren, wat ik ook helemaal begrijp. Maar ik weet dat als ik me niet vaccineer, ik meer gevaar loop en mijn cliënten ook. Ik laat me dus inenten, om mijzelf te beschermen, maar vooral ter bescherming van mijn cliënten. Als iemand overlijdt, terwijl ik dat had kunnen voorkomen, zou ik dat verschrikkelijk vinden.