Grease-muziek tijdens een nationale feestdag

Op 2 juni viert men in Italië: “Festa della Republica.”, het feest van de republiek. In het hele land wordt tijdens deze feestdag op verschillende manieren stilgestaan bij het feit dat Italië pakweg 70 jaar geleden afstand deed van de monarchie.

Een van de dingen die plaatsvond, was georganiseerd door een van de districten in Milaan. Samen met het “Corpo Musicale Guiseppe Garibaldi”, een plaatselijk muziekkorps, werd er in de wijk een openbaar mini-orkest gehouden.

De kleinschaligheid van het evenement is al vrij snel te merken. Het concert wordt gehouden onder een afdak van een soort buurthuis, waarvan de muren ondergespoten zijn met graffiti. (Plastic) tuinstoelen staan om de plek waar het korps gaat spelen heen. Ook op dit evenement is er politie aanwezig, maar niet meer dan twee wijkagenten. Ook is het pand volgehangen met Italiaanse en Europese vlaggen, wat het nationalisme en de waarde van de feestdag erg goed weerspiegelt.

Een kwartier van ter voren komen de meeste bezoekers aangelopen. Het zijn vooral oudere mensen, wat aangeeft dat het feest vooral bij de oudere generatie leeft. Even later komt het korps vanaf een nabijgelegen parkje in een mini-optocht naar het buurthuis toe. Wanneer iedereen hun plek inneemt, wordt het Italiaanse volkslied gespeeld, de Italianen zingen uitbundig mee. Dit, samen met het applaus wat de organisator krijgt als hij een speech geeft over Italië en haar geschiedenis, geeft ook weer de trots op hun land weer.

Als het orkest begint te spelen, gebeurt er echter iets onverwachts. Je zou namelijk verwachten dat op een nationale feestdag er historische en Italiaanse muziek wordt gespeeld, maar het eerste dat gespeeld wordt, is een medley van nummers uit de jaren 70-film Grease. Duidelijk is de muziek van nummers als “Summer Nights” en natuurlijk “Greased Lightning”, te horen.

En het gaat nog door, want ook muziek uit de musical West Side Story, The Wizard of Oz en zelfs de muziek uit Super Mario wordt gespeeld. Desondanks applaudisseert het publiek na elk gespeeld stuk.

Dit was waarschijnlijk het verbazingwekkendste. Je zou namelijk denken dat Italianen weinig hebben met het personage Mario, en ze het misschien een stereotiep zouden vinden. Maar aan de reactie van het publiek te zien is dit totaal niet het geval.

Tijdens dit concert heb ik veel kunnen leren over hoe het feest van de republiek gevierd wordt. Het is iets wat echt leeft onder de Italianen, en hun land is iets waar ze echt trots op zijn. Toch is er soms ruimte voor een kleine knipoog en wat buitenlandse inbreng.