“God redde mijn leven”

Zangeres Charmaine Karsseboom (27) uit Eindhoven werd gelovig opgevoed, maar leerde de ware betekenis van haar geloof pas in haar tienerjaren kennen. God zorgde ervoor dat zij besloot zich niet van het leven te beroven. Ze zingt regelmatig in haar kerk en haar geloof en muziek gaan dan ook hand in hand in haar leven.

Charmaine heeft een Indonesische achtergrond en groeide op in een gezin met maar liefst tien kinderen waarvan zij de jongste was. Ze is onderdeel van een van de weinige groeiende geloofsgemeenschappen in Nederland: de Pinkstergemeente. Ze werd Pinkster-Evangelisch opgevoed. In haar gebeden richt ze zich tot God, Jezus en de Heilige Geest, maar niet tot Maria. Haar geloof was iets vanzelfsprekends. Haar ouders geloofden, zij dus ook, maar waarom, dat wist ze eigenlijk niet. Bidden deed ze haar hele leven al, maar de echte reden daarvoor had ze nog niet ontdekt. Dat besef kwam pas in haar tienerjaren.

 

“Ik heb regelmatig huilend aan God gevraagd of hij me
kon komen halen”

Toen ze vijftien jaar was, kreeg haar klasgenoot kanker. Ze bad en bad, maar het baatte niet; haar klasgenoot overleed. ‘’Ik kan slecht omgaan met afscheid, dus dat verlies raakte mij heel erg. Ik had ook het gevoel dat God mij in de steek had gelaten, omdat hij ondanks al mijn gebeden toch overleed,” zegt Charmaine over het verlies. Het deed haar twijfelen aan haar geloof. Daarnaast kreeg ze in datzelfde jaar problemen met haar vrienden. “In mijn tienerjaren liet ik mijn persoonlijkheid heel erg beïnvloeden door mijn vrienden, dus toen er leugens over mij verspreid werden en die door mijn beste vrienden geloofd werden, deed mij dat intens veel pijn. Mij werd het gevoel gegeven dat ik minder was omdat andere meiden knapper waren dan ik. Dat alles zorgde ervoor dat ik in een enorm diep dal terechtkwam en niet wist hoe ik eruit moest komen. Ik heb toen regelmatig huilend aan God gevraagd of hij me kon komen halen. Ik heb ook aan zelfmoord gedacht. Op een gegeven moment kwam er in een gebed een bepaalde warmte over me heen, waardoor ik me ineens niet meer alleen voelde. Die overgang van de ene naar de andere extreme emotie liet mij zien dat God wel degelijk bij mij was.”

Toen ze haar ouders vertelde dat ze zich meer met haar geloof wilde bezighouden, hadden zij hier zo hun twijfels bij. Als aanhangers van een strenge naleving van alle regeltjes die het christelijke geloof met zich meebrengt, vroegen zij zich af of hun dochter er wel goed aan deed om haar leven hier zo naar in te richten. “Ik had daar ook zeker mijn twijfels over, want mij is altijd geleerd dat je moet leven volgens de Tien Geboden van het christendom. Als je die niet naleeft, zou je in de hel komen. Ik was daar in het begin dan ook bang voor, ik durfde geen fouten te maken. Dit veranderde toen ik me ging realiseren dat mijn God genadig is, mijn God houdt van iedereen en die Tien Geboden zijn alleen maar een hulpmiddel om een zo pijnloos mogelijk leven te leiden. Als je bijvoorbeeld iets steelt, zul je daarvoor opgepakt worden en dan zijn de consequenties pijnlijk. Ik ben dus gaan beseffen dat God mijn fouten accepteert en daarom maak ik me daar ook geen zorgen meer over.”

“Ik vind het in muziek vooral belangrijk dat er een
boodschap verteld wordt”

Voor Charmaine gaat haar geloof hand in hand met een van haar andere passies, namelijk muziek. Ze zingt in haar zogeheten ‘Worship Team’ covers van godsdienstige liederen in haar kerk. Ze zingen daar onder andere Nederlandstalige christelijke nummers, maar ook het populaire, uit Australië afkomstige, moderne gospelinitiatief Hillsong zingt zij regelmatig. Ook buiten haar kerk treedt ze graag op, zo zong ze bij de jaarlijkse Burendag, maar ook deed ze drie jaar geleden auditie voor het RTL 4-programma Idols. “Ik vind het in muziek vooral belangrijk dat er een boodschap verteld wordt. Ik heb nooit iets gehad met muziek die bedoeld is om te verkopen. Zolang er een emotie of verhaal overgebracht wordt, kan ik ervan genieten en kan ik het zingen. Mijn grote muzikale voorbeeld is Tori Kelly. Zij is zelf ook gelovig en ‘verstopt’ haar geloofsovertuiging ook in haar nummers. Ik vind dat mooi. Daarnaast hou ik van country: Shania Twain, Rascal Flatts, Lauren Alaina, Carrie Underwood en Kelsea Ballerini vind ik bijvoorbeeld heel goed. Ook oude R&B en hiphop vind ik geweldig, van bijvoorbeeld New Kids On The Block, Boyz II Men en Mariah Carey.”

Charmaine vindt niet dat het geloof per se meer geuit zou moeten worden in de hedendaagse muziek. Ze vindt dat dat in de persoon moet zitten. “Een belangrijk voorbeeld van een grote artiest die zijn geloof steeds meer uitdraagt is Justin Bieber. Als hij dat in zijn teksten in de toekomst ook meer zal gaan doen, zullen mensen dat absoluut over gaan nemen. Veel artiesten gingen dit jaar ook ineens Spaans zingen en daar is hij met ‘Despacito’ mee begonnen. Ik vind aan de andere kant niet dat dat moet betekenen dat een artiest als Lil Kleine gelovige muziek zou moeten gaan maken. Het moet passen bij de artiest en komen vanuit die artiest zelf.”

Geweld uit de naam van geloof maakt Charmaine boos. Ze vindt het niet kunnen dat organisaties geweld plegen ‘vanuit hun geloof’. Het heeft volgens haar helemaal niks met geloof te maken en het zorgt ervoor dat religie in een kwaad daglicht komt te staan. “Als iedereen zou geloven in een genadige God die er voor iedereen is, zou de wereld er alleen maar mooier uitzien. Mooier dan een wereld waarin geloof helemaal niet bestaat. Daar hoort geen geweld bij, maar muziek zeker wel!”

Door Joris