‘het geloof brengt mij geluk, dat gun ik anderen ook’

GELUK IS … GELOOF, HOOP EN LIEFDE?

Dorris Rijnen-Schoenmakers (1970) is pastoraal assistente bij de dit jaar opgerichte fusieparochie St.Jozef in de dorpen Oisterwijk, Moergestel en Haaren. Ze werkt met jongeren die geïnteresseerd zijn in het geloof of met kinderen die hun communie of vormsel mogen ontvangen.

Maar kan het geloof,   in een maatschappij waarin de kerk een steeds minder belangrijke rol speelt mensen dan nog wel geluk bieden?

Volgens Dorris wel: ‘’Ook in deze tijd kan het geloof mensen geluk brengen.’’ 

 

 

Er zijn verschillende evenementen voor de jeugd georganiseerd door de St. Jozef parochie. Bij welk van deze projecten bent u direct betrokken? En welke vind u het leukst?

‘’Ik ben pastoraal assistente in onze parochie, daardoor ben ik het aanspreekpunt voor gezinnen met jonge kinderen. Ik heb hier een cursus voor gevolgd en een zending voor gekregen (‘goedkeuring van de bisschop’), dus eigenlijk ben ik bij al deze projecten betrokken. Het ‘leukst’ zou ik de communievoorbereiding (voorbereiding op het ontvangen van de eerste communie)  vinden omdat dit vaak hét moment is voor kinderen om echt intensief bezig te zijn met het geloof, ook wordt dit mee beleefd door het hele gezin.’’

Bent u vroeger in een religieus gezin opgegroeid?

‘’Ik ben katholiek opgevoed. Het geloof werd mij eigenlijk met de paplepel ingegoten net zoals dit bij mijn ouders gebeurde. Zo ging het nu eenmaal in katholiek Brabant. Toen ik wat ouder werd, raakte dit op de achtergrond door bepaalde gebeurtenissen in het leven van mijn ouders. Als puber vond ik dit niet erg en heb ik het geloof losgelaten. Dit is later weer teruggekomen.’’

Hoe bent u betrokken geraakt als vrijwilligster bij de kerk? Is hier een speciale gebeurtenis uit uw leven aan verbonden?

‘’Toen ik samen ging wonen met mijn man was ik heel erg zoekende naar geluk. Ik had aan de buitenkant alles, maar toch voelde ik een soort leegte. Ik heb toen jarenlang gezocht in vele richtingen naar antwoorden op vragen die ik had. Maar het bleef onrustig van binnen. Na het krijgen van mijn kinderen wou ik graag dat ze gedoopt werden. Hierna zijn mijn man en ik getrouwd. Op dat moment kwam ik weer opnieuw in aanraking gekomen met de kerk. Hierdoor ben ik me er meer in gaan verdiepen in de kerk en het geloof. Vanaf het moment dat mijn kinderen vragen gingen stellen over het geloof, vond ik dat ik zelf het geluk dat ik daarin vond, over moest brengen op anderen. Dit komt doordat er simpelweg te weinig kennis meer is  over het katholieke geloof onder de mensen. Dat is mijn beweegreden om pastoraal assistente te zijn. Omdat het geloof mij geluk brengt, gun ik dit anderen ook.’’

Merkt u dat veel jongeren hun geluk tegenwoordig nog kunnen vinden in het geloof?

‘’Zeker, kijk maar naar de wereld jongeren dagen in Krakau Polen: Hier kwamen 4 miljoen jongeren op af om de paus te kunnen ontmoeten. Vanuit de Sint-Jozef parochie hebben hier zich 4 jongeren bij aangesloten. Jongeren die in deze maatschappij iets met geloof hebben, zoeken elkaar ook op. Je vaart toch wel een beetje tegen de stroom in als je als jongeren naar de kerk gaat! Daarom hebben jongeren elkaar nodig, om het geloof levend te houden.’’

Heeft u een verschil zien opkomen in  aantallen in de laatste jaren van jongeren die zich bezighouden met geloof?

‘’Dit is moeilijk te zeggen omdat jongeren vaak pas beslissen of ze zich interesseren voor de kerk wanneer ze met eigen ogen zien dat anderen er gelukkig van worden. Vaak is er wel veel geloof bij de jongeren maar dat wil niet zeggen dat ze altijd naar de kerk gaan. Er is de ‘Alpha-cursus’: dit is een cursus waarin jongeren, maar ook ouderen, kennis kunnen maken met het geloof doormiddel van gesprekken en tijd om vragen te stellen. De cursus wordt in Oisterwijk gegeven.

 Is er een bepaald verhaal over één van de jongeren waarmee u werkte wiens geluk echt is veranderd door één van de projecten opgezet door de kerk?

‘’Als eerste schiet het verhaal van een meisje me te binnen dat een keer bij de ‘schaapskooi’ meedeed, dat laagdrempelig en voor iedereen toegankelijk is. Denk hierbij aan paastakken en kerststalletjes maken. Dit meisje kwam keer op keer terug, was erg enthousiast en werd er echt gelukkig van om ons te horen praten over het geloof. Na een tijdje vertelde zij aan haar moeder dat ze graag haar communie zou willen doen. Haar communieleeftijd was echter al gepasseerd omdat ze nog nooit in aanraking was geweest met de kerk en het geloof. Nu was ze er dus zelf achter gekomen dat dit is wat ze wilde. Het meisje is toen eerst gedoopt en heeft toch haar communie gedaan.

Wordt u zelf ook echt gelukkig van het werk dat u doet?

‘’Ja, het is heel veel geven, maar je ontvangt ook erg veel. Toch word ik altijd blij als ik het geluk in de ogen van de kinderen wanneer ze iets geleerd hebben over het geloof. Ik blijf dit werk ook doen zolang ik kan en er gelukkig van word.’’

geloof (het kruis), hoop (het anker) en liefde (het hartje).

geloof (het kruis), hoop (het anker) en liefde (het hartje).