Gefractioneerde communistische beweging houdt via actieve jongerenafdeling hoop op de toekomst.

Amsterdam- Dit jaar worden er op 17 Maart weer de verkiezingen voor de Tweede Kamer gehouden. De laatste keer dat er een communistische partij in Nederland meedeed aan de landelijke verkiezingen dateert alweer uit 2003. Toen was het verkregen aantal stemmen verwaarloosbaar: 4.860. Door de huidige polarisatie binnen de politiek zou je een sterk tegengeluid uit de linkerhoek verwachten. Voorlopig lijkt dat uit te blijven, wat betreft de communisten dan. Alejandro de Mello was in 2003 lijsttrekker voor de Nieuwe Communistische Partij Nederland (NCPN). Hij houdt hoop op een succesvollere toekomst voor zijn beweging, al zal dat bij deze verkiezingen nog niet zichtbaar zijn.

 

 

Jullie partij is opgericht in 1992, was er hiervoor geen communistische partij in Nederland?

‘’De partij heeft jaren de naam Communistische Partij Nederland (CPN) gedragen. Deze partij is in de jaren 80 van de vorige eeuw gaan samenwerken met 3 andere partijen; Pacifistische Socialistische Partij (PSP), Evangelische Volkspartij (EGP) en de Politieke Partij Radicalen (PPR). Wat later weer leidde tot Groenlinks. Binnen de CPN was er een groepering die niet onwelwillend stond tegenover samenwerkingen maar CPN niet wilde opzeggen . Zij zijn binnen de partij verder gegaan als Horizontaal Overleg Communisten (HOC). Dit is een vreemde naam in het communisme, je hoort namelijk verticaal te overleggen en niet horizontaal.  Toen duidelijk werd dat de CPN echt werd opgeheven, hebben we in 1985 het Verbond Communisten in Nederland (VCN) opgericht. We hebben door middel van een rechtszaak nog een poging gewaagd verder te gaan onder de naam van het CPN. GroenLinks had het eigendom van deze naam verkregen en we verloren deze zaak. Toen zijn we verder gegaan onder onze huidige naam NCPN. Wij vonden dat we de rechtmatige erfgenaam waren van de partijnaam die nog voortkwam van de in 1909 opgerichte Sociaaldemocratische Arbeiderspartij. Maar helaas dacht de rechter hier anders over.”

 

Hoe denkt u dat het komt dat de communistische beweging zo gekrompen is?

’Binnen Nederland is het altijd vrij klein geweest, al heeft het wel wat conjuncturele pieken gehad. Allereerst moet men begrijpen dat de meeste mensen geen lid zijn van een partij. Pas wanneer de politiek weer belangrijk wordt, zoals nu met de verkiezingen, kiezen mensen pas letterlijk en figuurlijk partij. De communistische beweging is inderdaad vrij klein maar je moet deze ook weer niet onderschatten. Geschiedenis meet zich niet in dagen maanden of jaren, wel in eeuwen. Nederland is ook niet in een paar jaar van het fundamentalisme overgegaan in het kapitalisme. Het communisme is een beweging die aan de oppervlakte vrij klein lijkt maar wanneer je verder inzoomt groter is dan je denkt. Zo zitten veel ex-CPN leden nu bij GroenLinks, zijn Sociaal Democraten actief bij de Partij van de Arbeid (PVDA) en zijn veel aanhangers van het Marxisme betrokken bij de SP.”

Maar is dat wel voldoende om weer goed zichtbaar te worden?

Natuurlijk moeten we ook niet vergeten dat onze partij tijdens de koude oorlog is gedemoniseerd. Er zijn verslagen van de toenmalige Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) waarin staat dat er 109 infiltranten namens de BVD zijn doorgedrongen tot de organisatie van het CPN. Dit om ons in de gaten te houden, aan te sturen dan wel kapot te maken van binnenuit. En dan spreken we hier over een land met een democratie hè! Moet je je eens voorstellen dat ze dat hedendaags bij de VVD, CDA of PVV zouden doen. Daarnaast is er tot het einde van de jaren 60 een beroepsverbod geweest voor leden van de CPN. Dit hield in dat het voor leden van de CPN onmogelijk was een functie te krijgen binnen staatsbedrijven. Eigenlijk kun je dus stellen dat de communistische beweging bewust door de overheid is kapot gemaakt. Dit terwijl we altijd als eerste stelling hebben genomen tegen fascisme, imperialisme en racisme.”

Hoe werd daar binnen de communistische beweging zelf tegenaan gekeken?

Na de val van de Berlijnse muur en de iets latere val van de Sovjet Unie is de beweging gefractioneerd. Er waren toen een hoop kleine partijen en bewegingen. Waar de CPN toen de grootste binnen Nederland was. Zoals ik eerder al aangaf is dat in 1985 opgegaan in GroenLinks. We zijn nu weer hard aan werk om de beweging nieuw leven in te blazen en als NCPN zetten we ons in met vakbondswerk, de sociale beweging en parlementair werk. Dat laatste doen we door mee te doen aan gemeenteraadsverkiezingen of via gemeenteraadsleden die een andere partij vertegenwoordigen maar wel lid zijn van de NCPN. Deze gemeenteraadsleden delen dus wel onze ideologie en wonen zo ook vergaderingen en bijeenkomsten bij, verder zijn we ook nog altijd actief met stakingen en demonstraties. Je kunt je in Nederland bijna geen demonstratie of staking voorstellen zonder dat er leden van de NCPN bij zitten. Dit is al zo sinds de oprichting van de partij. De Februaristaking in de Tweede Wereldoorlog is toentertijd ook georganiseerd door communisten die zich vanaf dag 1 al hebben uitgesproken tegen fascisme.”

Is er nog wel perspectief voor de toekomst?

“Naast het parlementaire werk via gemeenteraadsverkiezingen is onze Communistische Jongeren Beweging (CJB) ook hard aan de weg aan het timmeren. Deze is ons qua ledenaantal al voorbij gegroeid. Dat is voor Nederlandse communisten misschien wel het grootse perspectief.”