Gameverslaving: ‘’Uit school, thuis, computer aan, gaan.’’

Door: Joran Gielissen

Afgelopen maart heeft de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) erkend dat gameverslaving een psychische aandoening is, maar wat is gameverslaving nou eigenlijk? Tom* (22) is tien jaar lang gameverslaafd geweest. Toen hij twintig werd was de verslaving zo aanwezig dat hij naar een kliniek werd gestuurd. Daar heeft hij 10 weken doorgebracht.

Wat was dé game waar je verslaafd aan raakte?

‘’Ik speelde voornamelijk ‘Leaugue of Legends’(LoL) en daarvoor was het vooral ‘Call of Duty’. Ik keek ook heel vaak naar streams en tournamenten.’’

Wat trok jou naar de game?

‘’Je bent weg van de reële wereld en hebt de drang om steeds beter te worden en hogerop te komen. Op een gegeven moment moet je het gamen onderhouden, anders loop je het risico om slechter te worden. En uiteindelijk is die drang zo groot dat je niet bijhoudt hoelang je gamet.’’ 

Wat zijn de vooroordelen die mensen hebben?

‘’Ik krijg vaak van kennissen te horen: ‘die zit alleen maar op zijn kamer en gamet heel de dag en voor de rest doet hij niks meer.’ Enigszins geef ik ze daar wel gelijk in. Je zit, als je aan het gamen bent, toch met een headset op en zonder je jezelf af van de buitenwereld. Ze zien het soms als nutteloos en dat je je leven aan het vergooien bent.’’

Game je nu nog wel eens?

‘’Toen ik uit de kliniek kwam, was ik helemaal gestopt met gamen. Daarna heb ik wel een korte terugval gehad. Nu werk ik fulltime en heb weinig tijd om te gamen, maar af en toe game ik nog wel voor de gezelligheid.’’

Heeft de terugval nog gevolgen gehad?

‘’Nee. Mijn moeder weet ervan en houdt mij nu ook goed in de gaten. Als ze merkt dat ik lang boven zit trekt ze aan de bel. Vaak is dat onnodig, omdat ik dan andere dingen aan het doen ben, zoals een serie kijken. Als ik dan wel game, is dat nog met één vriend en dan speel ik misschien een uurtje.’’

Hoe ben je in je verslaving terecht gekomen?

‘’Het is eigenlijk begonnen met vrienden uit de klas, om na school ‘een beetje te chillen’. We waren altijd met zijn vijven, dat was precies genoeg om ‘LoL’ te spelen. Op een gegeven moment ging het thuis minder goed, mijn ouders gingen scheiden en mijn vader begon me heel erg onder druk te zetten. Toen heb ik mezelf teruggetrokken en groeide een beetje gamen uit tot vrijwel de hele dag gamen. Dan bestaat je weekend bijvoorbeeld uit: naar beneden om wat te eten en slapen wanneer je moe bent, de rest is gamen.’’

Hoe ben je erachter gekomen dat je verslaafd was?

‘’Nou mijn moeder was er helemaal klaar mee. Die merkte dat ik weg aan het zakken was en heel weinig zei. Ze vond dat ik te veel opging in het gamen. Ik was het daar niet mee eens. Ik deed het voor mijn plezier en zag het niet als een verslaving.’’

Hoeveel uur per dag gamede je ongeveer?

‘’Minimaal acht uur per dag. Dat klinkt lang maar voor mij viel dat best wel mee. Je bent zo gefocust op het spel dat je de tijd gewoon niet bijhoudt. Het was gewoon: uit school, thuis, computer aan, gaan.’’

‘’Minimaal acht uur per dag’’

Vind je zelf dat de problemen zo erg waren dat je kon spreken van gameverslaving?

‘’Ja en nee. Ik denk dat een paar symptomen van een gameverslaving wel aanwezig waren. Bijvoorbeeld het vluchtgedrag, maar dat ik niet zonder kon was niet het geval. Het was soms wel zo dat als ik me niet lekker voelde, ik ging gamen. Als ik nu soms game, vind ik het niet moeilijk om ermee te stoppen.

Hoe zag zo’n behandeling eruit?

‘’Heel veel praten, veel sporten, gezond eten en natuurlijk niet gamen. Het is eigenlijk een soort ‘Reset’. Je zit tien weken zonder telefoon, laptop, koffie, Red Bull, et cetera. Je bent in die weken met een groep bezig met praten en herstellen. Ik vind de behandeling geslaagd, maar vond toen eigenlijk dat ik daar niet naartoe hoefde.’’

Op welke manier loog je tegen je ouders om toch te kunnen gamen?

‘’Gewoon smoesjes gebruiken en soms helemaal niks zeggen. We hadden een keer een bedtijd afgesproken en dan deed ik heel even de computer uit. Als ik dan een dichtslaande deur hoorde ging die weer aan en zette ik het geluid uit. Zeggen dat je ergens naartoe gaat en dan gewoon blijven gamen. Deze kleine leugens moest je blijven doorzetten. Mijn voordeel was wel dat ik sowieso weinig zei. Ik vond het toen helemaal niet moeilijk om tegen mijn ouders te liegen.’’

Moet er meer onderzoek komen naar gameverslaving?

‘’Ik vind wel dat er meer erkenning moet komen. Volgens mij kun je het bij drugsverslaving makkelijker zien en bij gameverslaving zie je het niet direct. Dat is het gevaar van deze verslaving. Er zijn tegenwoordig veel mensen die gamen, die het gevaar ervan niet inzien. Bijna iedereen heeft een smartphone waar ze verslavende games op kunnen spelen.’’

Als al die slechte dingen niet waren gebeurd was je dan nog verslaafd geraakt?

‘’Dat is moeilijk te zeggen. De kans zat er nog steeds in, maar ik denk dat het een flink stuk kleiner was geweest. Ik wil ook niet zeggen dat die dingen de voornaamste reden zijn geweest, maar het heeft er wel aan bijgedragen. Dit kan ik nu wel allemaal zeggen, maar je komt er toch nooit achter’’

Is er iets dat je andere jongeren mee wil geven?

‘’Kijk waar je mee bezig bent en denk na of er problemen zijn. Als er dan problemen zijn, praat er dan over. Dat heb ik vroeger niet gedaan, maar ik denk als ik dat wel had gedaan dat ik het mezelf makkelijker had gemaakt. Dus vooral praten met familie en vrienden als er iets niet goed gaat. Dat is echt heel belangrijk.’’

 

*Tom is niet zijn echte naam. Vanwege privacy redenen