Van gameverslaafde naar ervaringsdeskundige: “In de games werd ik geaccepteerd”

Victor van Rossum (20) raakte gameverslaafd op zijn twaalfde. Hij gamede dertien tot veertien uur per dag. Na een intensieve behandeling is hij afgekickt. Nu helpt hij zelf jongeren met een gameverslaving. “Ik was me echt niet bewust van mijn verslaving.”pp

Een normale student, zo ziet hij er uit, Victor van Rossum. Dat was een aantal jaar geleden wel anders. Hij werd erg gepest op school en zocht zijn afleiding ergens anders. Dit werd gamen. “De realiteit was voor mij moeilijk. Ik was heel eenzaam, bang en verdrietig. Als ik dan eenmaal in die games zat had ik een hele mooie virtuele wereld, ik was er ook best goed in dus mensen vonden me leuk. Ik werd daar veel makkelijker en sneller geaccepteerd dan in de echte wereld, daarom trok ik meer naar die wereld toe dan deze.”

Verslaving onder ogen komen

Het duurde lang voordat zijn familie zijn gameverslaving begon te zien. Een gameverslaving is makkelijk te verbergen volgens Victor. “Je zit natuurlijk de hele dag op je kamer, meer doe je niet.” Toen zijn werk, school en financiële omstandigheid eronder begonnen te lijden, trok zijn familie aan de bel. Zelf wilde hij dit niet inzien, blokkeerde hij de gedachte dat hij een probleem had. “Toen mijn spaarrekening was leeggezogen, is mijn moeder naar boven gekomen om erover te praten. We kregen aanmaningen van de zorgverzekering omdat ik die niet meer kon betalen. Ze wilde even praten over hoe we nu verder moesten. Toen ben ik tegen haar uitgevallen en heb ik geroepen dat het haar schuld was, dat ik er niks mee te maken had en dat zij mij heeft opgevoed en ik daarom zo ben. Toen ze daarna met tranen in haar ogen naar beneden liep kwam bij mij wel de realisatie dat ik niet goed bezig was.”

In het programma ‘Verslaafd’ op RTL is te zien hoe Victors behandeltraject verloopt. Na een intensieve opnamen in een kliniek in de Ardennen zonder enig contact met zijn familie, is Victor een heel ander mens geworden. Zelfs zijn spelcomputer moet aan zijn transformatie geloven, deze laat hij namelijk slopen door zijn familie. Het bewijs dat hij het gamen niet meer nodig heeft.

Ervaringsdeskundige

Tijdens zijn behandeling in de kliniek kwam al snel het besef dat hij zelf daar ook moest werken. “Ik nam heel veel van de counselors op. Ik was net een klein sponsje. Alles wat ze zeiden onthield ik. Er kwamen ook mensen naar mij toe om bij mij om hulp te vragen en ik vond dat heel erg leuk en fijn.” Nu werkt hij bij Yes We Can Clinics als ervaringsdeskundige. Hij merkt dat de jongeren daar vaak naar hem komen, omdat hij open is, zijn verhaal deelt en begrijpt waar ze het over hebben. “Het kan soms ook erg confronterend zijn omdat het me ook heel erg aan mezelf doet denken. Maar ik denk dat op het moment dat ik die kracht kan gebruiken, dat begrip, dat ik daardoor mensen juist beter kan helpen.”

Eén op de tien jongeren tussen de twaalf en vijftien jaar gamet meer dan 29 uur per week. De gameverslaafden die zich bijvoorbeeld melden bij een informatieavond worden steeds jonger, ziet ook Victor. “De gameverslaafden worden wel jong. Jonger dan je zou verwachten, rond de elf, twaalf.” Misschien dat dit ook is door het groeiende bewustzijn dat een gameverslaving echt iets is en dat er wel degelijk hulp voor is. “Ik vind het leuk om mensen te helpen en als ik bijvoorbeeld een interview doe, gaat het weer naar een andere doelgroep en dan krijgt die groep daar ook weer een beetje bewustwording van. Zo help ik overal een beetje mee om mee bewustwording te kweken. Ik vind namelijk zeker dat een gameverslaving nog erg wordt onderschat.”

Moeite om niet meer te gamen heeft hij niet meer. Waar hij eerst nog getriggerd werd door reclames van nieuwe games, doet dit hem nu niks meer. “Als ik het kan vermijd ik games wel, want waarom zou ik er naar kijken. Ik zie daar geen reden voor.” Wanneer hij de neiging voelt om te gamen, zoekt hij steun bij de jongeren waarmee hij in de kliniek zat. Gelukkig is dit vrijwel niet meer nodig.

Door: Inge Fransen