GAME OVER

GAME OVER - Interview Florentine Waller

 Foto: Pixabay  Interview: Florentine Waller

Fred is vader van twee kinderen, onder wie een zoon die game-verslaafd was. Inmiddels is zijn zoon Jelle (15) helemaal clean. Hoe is dat voor een ouder, om een kind te hebben dat verslaafd is?

Wat voor gezin zijn jullie?

Ik woon samen met mijn nieuwe partner; om het weekend wonen mijn kinderen bij mij. Ik zou ons gezin beschrijven als een warm gezin, waar problemen worden uitgesproken. Wel is de scheiding heel moeizaam geweest, ook voor de kinderen.

Hoe denk jij dat de game-verslaving bij Jelle ontstaan is?

Ik denk dat hij zich heel erg verstopt heeft. Hij heeft de problemen rondom de scheiding die er waren, niet onder ogen willen zien. Op het moment dat hij aan het gamen was, dacht hij even helemaal nergens aan. Een vlucht uit de werkelijkheid, eigenlijk.

Wat voor games speelde hij?

Hij was niet verslaafd aan één specifieke game; hij speelde veel Minecraft, maar ook gamede hij veel op zijn DS, XBOX, laptop, iPad en telefoon. Overal waar te gamen viel, gamede hij.

Wanneer begon dat?

Hij heeft videospellen altijd al leuk gevonden. Maar het begon vier jaar geleden pas echt problematisch te worden. Hij ging toen naar een nieuwe school, en hij verhuisde. De verhuizing en het niet meer hebben van zijn oude kamer, waardoor het oude gezin echt helemaal weg was, dat heeft hij denk ik heel moeilijk gevonden.

Wat was het moment dat jullie besloten aan de bel te trekken?

Hij begon op een gegeven moment ook s nachts te gamen. Hij was heel vaak ziek, totdat wij er op een bepaald moment achter kwamen dat hij eigenlijk helemaal niet ziek was, hij was gewoon heel erg moe. Doordat hij de hele nacht lag te gamen in zijn bed. Toen hebben we wel aan de bel getrokken.

Wat voor actie hebben jullie toen precies ondernomen?

Eerst hebben we met hemzelf gesproken, en daarna zijn we naar de huisarts gegaan; daar hebben we het probleem voorgelegd. Het is best een lang traject dat je doorloopt voordat je echt goede verslavingszorg krijgt. Eerst word je doorverwezen naar een eerstelijnspsycholoog, op het moment dat die er niet uitkomt dan ga je naar een tweedelijnspsycholoog, die heeft de diagnose verslaafdgesteld. Daarna kom je pas echt uit bij verslavingszorg. Er ging bijna een jaar overheen voordat we daar waren; ondertussen ging het steeds slechter met Jelle.

Hoe reageerde Jelle op de actie die jullie ondernamen?

Hij zag zelf, net als wij, in dat hij een probleem had; en ook zag hij in dat het fijn zou zijn als er wat aan gedaan werd.

Heb jij een goede band met hem?

Ja.

Denk je dat die band is veranderd tijdens zijn verslaving?

Ja, op een gegeven moment was hij onbereikbaar. Zijn moeder kon hem uiteindelijk echt niet meer aan. Ik kon toen nog wel tot hem doordringen, maar wel door echt heel hard en streng te zijn; dat vond ik wel moeilijk. Ik merk wel dat we daar door therapie uiteindelijk sterker uit zijn gekomen. De band is beter nu; we kunnen makkelijker dingen bespreken.

Hij is dus in therapie geweest. Maar daarnaast zijn jullie ook als gezin in therapie geweest, klopt dat?

Die eerstelijns- en tweedelijnspsycholoog die heeft hij alleen gehad, en daarna is hij dus naar een bureau voor verslavinghulp gegaan. Daar hebben wij toen ook een gezinstherapie gedaan. Tijdens die gezinstherapie heeft hij, maar ook zijn zus, zijn moeder en ik, allemaal gesprekken gehad. Soms met elkaar, soms alleen, soms in verschillende samenstellingen.

Wat kan jij vertellen over de ernst van de verslaving waar Jelle onder leed?

Jelle had een serieus probleem. Hij heeft hoogtevrees, maar wilde van het balkon afspringen op het moment dat hij niet meer mocht gamen; dat vond ik heel heftig. Het beheerste zijn hele leven, hij dacht aan niks anders meer dan gamen.

Hoe was het voor hem om het gamen af te bouwen?

Dat was heel lastig. Maar uiteindelijk is hij nu veel gelukkiger, omdat er veel andere dingen zijn die hij ook leuk vindt om te doen. En wat vooral belangrijk is: hij hoeft niet meer te vluchten. De reden dat hij zoveel gamede is weggenomen; hij heeft een rustige thuissituatie en de problemen rondom de scheiding zijn verleden tijd. Hij vindt het nog steeds leuk om te gamen, maar het beheerst zijn leven niet meer.

Hij gamet nog wel zei je net. Er is dus geen verbod gelegd op het gamen?

Nee, maar er zijn wel hele duidelijke afspraken gemaakt. Het is prima als hij wil gamen, maar dan moet hij bijvoorbeeld eerst zijn huiswerk afhebben. En als hij in het weekend bij mij is, dan hebben we ook echt wel een duidelijke tijdsafspraak over het gamen.

Denk je achteraf gezien, dat je dit had kunnen voorkomen?

Ik niet alleen. Maar als we eerder bepaalde stappen hadden gezet, dan was het misschien wel te voorkomen geweest, denk ik. Uiteindelijk hebben we het wel zelf opgelost. De therapie alleen lost het probleem natuurlijk niet op; dat moet je dat toch echt zelf doen.

Is het iets wat je jezelf verwijt?

Nee, we zijn allemaal mens, en mensen maken fouten. Een verwijt, daar kun je niet heel veel mee. Ik vind wel dat je terug kunt kijken, en je kunt bedenken wat je anders had kunnen doen; maar dat vind ik niet een verwijt.