‘Drugshandel bracht alleen maar gekkigheid en problemen’

We lezen allemaal wel eens over de drugscriminaliteit in het nieuws en in boeken. Bijna nooit hoor je het verhaal uit de mond van iemand die midden in de criminaliteit zat. André liep vijfendertig jaar mee in de wereld van drugscriminaliteit en vertelt zijn verhaal.

Auteur: Jelle Klaver – VA08

Het begin van zijn leven

‘Ik ging net naar het voortgezet onderwijs, toen ik begon met drugs. Ik had in die tijd al veel gedragsproblemen en stal veel geld van mijn vader. Hij was een rijke ondernemer, die veel dronk en niet wist waar hij nou precies zijn geld had liggen. Dit wist ik wel en maakte daar goed gebruik van. Hier kocht ik wiet van, want dat vond ik lekker en dit rookte ik dan graag samen met een oudere vriend. Gert, heette hij. Gert was achttien jaar en ik was pas een jongen van vijftien jaar. Ik wist dat hij zo af en toe weleens cocaïne en heroïne gebruikte. Op die leeftijd kende ik geen grenzen dus die hard drugs schrikten mij niet af. In die tijd haalde ik Gert vaak genoeg over om met zijn auto naar Amsterdam te rijden. Hier in Amsterdam scoorde we voor het allereerst onze eigen bolletjes cocaïne.’

‘Vanaf mijn achttiende ging het niet alleen maar om het gebruiken van drugs, maar kwam er als snel ook criminaliteit bij kijken. Ik pleegde dan samen met Gert overvallen, die soms uitliepen op schietpartijen. Uiteindelijk ging ik na een tijdje hierdoor de bak in. Ik heb hier 13 maanden gezeten. In deze gevangenis ben ik doorgegaan met het gebruik van drugs en heb ik nieuwe plannen gemaakt voor als ik weer vrij zou komen. Deze plannen bestonden vooral uit bankovervallen. Ik ben hierna zes maanden vrij geweest voordat ik weer werd opgepakt. Dit keer was het goed raak, ik kreeg acht jaar gevangenisstraf waarvan ik er vijf en een half jaar van moest zitten.’

De gevangenis

‘In de gevangenis gebruikte ik geen hard drugs. Dit kwam door de lichamelijke effecten daarvan. We gebruikte vooral hasj en wiet. Deze drugs kwamen binnen via de bezoekers, het zat in een condoom die we dan in “de kluis” deden. Met de ontlasting kwam het dan weer naar buiten. Zelf had ik overigens niet veel vrienden die drugs kwamen brengen, hier vond ik uiteindelijk een oplossing voor. Ik liet mijn vader geld storten waarvan ik dure mobiele kaarten kon kopen in de gevangeniswinkel, deze ruilde ik uiteindelijk weer voor drugs.’

“Toen ik 30 was raakte ik in Colombia verzeild in een drugsoorlog waar meerdere mensen vermoord werden.”

‘Binnen in de bak heb ik het besluit genomen om professioneel crimineel te worden zodra ik vrij zou komen. Dit besluit heb ik genomen op het moment toen ik als jongste Nederlander ooit op de meest beveiligde afdeling van de gevangenis zat. Nadat ik vrijkwam, ben ik in Colombia gaan wonen. Hier zat ik in de export van drugs. Ik heb dit jaren gedaan, omdat ik het heel leuk en avontuurlijk vond, maar ik begon wel steeds meer te snuiven. Toen ik 30 was raakte ik in Colombia verzeild, in een drugsoorlog waar meerdere mensen vermoord werden. Dit was de reden dat ik vertrok uit Colombia. In Nederland ging ik handelen in XTC en Amfetaminen.’

Het leven na de gevangenis

‘Inmiddels was ik een “Eredivisie-snuiver”. Ik snoof drie tot vier gram per dag. Elke doordeweekse dag was ik bezig met het verplaatsen en handelen van geestverruimende middelen. Dit ging in groepjes en mijn groepje zat in Tilburg. In deze tijd leerde ik mijn vrouw kennen. Door haar kreeg ik al steeds minder zin om elke dag stoned te zijn en de paranoïde gevoelens te hebben. Natuurlijk was ik in die tijd al een junk, maar toen begon ik dat pas echt te beseffen. Ik kwam ook weer in conflict met justitie, wat leidde tot een leven waar ik nooit elke dag op dezelfde plek sliep. Ik had meerdere valse paspoorten en een paar appartementen waar ik leefde.’

Inmiddels was ik een “Eredivisie-snuiver”, ik snoof drie tot vier gram per dag.

‘Ik had ook een huis in de Belgische bossen, hier kwam ik wel eens met mijn vrouw. Tot op een dag de Belgische politie, bij het huis aan de overkant, mijn voorraad van drugs had gevonden. Ik kwam hierachter en moest meteen vluchten. Mijn vrouw was op dat moment zwanger en ging terug naar het huis. Ze was op dat moment zwanger van mijn zoontje en dacht dat ze haar toch niks konden maken vanwege haar zwangerschap. Dit bleek minder waar en ze werd opgepakt. In België wilden ze haar vasthouden om te ruilen voor mij. We stemden allebei er voor om niet te ruilen. Mijn vrouw heeft dus ook drie maanden vast gezeten en mijn zoontje werd geboren in de gevangenis van Brugge.’

Het einde van de drugs

‘Mijn vrouw en ik gingen met de kinderen naar Moviepark Germany, maar aan de weg werd ik staande gehouden bij een routinecontrole. Ik zat “mega wappie” aan het stuur, in de auto lagen verschillende soorten drugs en een vuurwapen voor eigen bescherming. Ik was nog nooit zo blij geweest om aangehouden te worden. Dit voelde als het moment dat alles tot een einde zou komen.  Ik zei zelfs op het bureau eerlijk wie ik was. Door de omstandigheden en gebreken bij de politie kwam ik na twee maanden al weer vrij. In deze twee maanden van voorarrest kwam ik tot de conclusie dat ik het leven van een junk en crimineel niet meer wilde. Ik had alles gezien in dat circuit. Drugshandel bracht alleen maar gekkigheid en problemen.’

‘Ik heb mij uiteindelijk aangemeld voor de beste afkickkliniek in de wereld, die in Zuid-Afrika ligt. Dit was de beste keuze van mijn leven en hier begon voor mij zelfs een nieuw leven. In de kliniek kwam ik tot nieuwe inzichten. Drugs beïnvloedde mijn denken. Ik kwam hierdoor in een fantasie terecht, waarin ik een meester crimineel was, terwijl ik alleen maar buiten de maatschappij leefde. na twee weken in die kliniek besloot ik om mijn oude leven achter me te laten. Ik heb vanaf dit moment geen enkel soort drugs gebruikt.’

‘Tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds helemaal clean. Ik leef niet meer in de duisternis van de verslavende middelen en criminaliteit, wat ervoor zorgt dat ik normaal en gezond kan denken. Mijn geloof heeft mij enorm geholpen bij het afkicken en op het goede spoor te belanden. Een geloof fanaticus ben ik niet en ik ga al een tijdje niet meer naar de kerk. Ik geloof in Jezus als verlosser, maar vind de oorlogen en stromingen die erbij horen niet helemaal kloppen.’

‘Ik vind het fijn om mezelf kwetsbaar op te stellen. Het leven is een geschenk, want weet niet wat de dag van morgen je gaat brengen. Die kwetsbaarheid laat zien dat we machteloos zijn in het leven, want voor je het weet gebeurt er iets en is het leven zomaar weer anders.’

 

Wegens privacyredenen zijn de namen van de personen in dit verhaal gefingeerd.