De Praagse Nederlander

Ruud Rousseau (23) is tien maanden geleden van Sittard naar Praag verhuisd. “Ik ben er eigenlijk met een soort grapje terechtgekomen.” Rousseau voelt zich helemaal thuis op zijn nieuwe woonplek. “Het is nu mijn thuis. Maar of ik de taal spreek? Nee, geen woord.”

“Afgelopen zomer ben afgestudeerd van mijn studie People & business. Eigenlijk wilde ik gaan reizen, maar mijn ouders zeiden: ‘Ruud, deze vacaturesite sluit goed aan op jouw studie.’ Er stonden inderdaad interessante banen op, zowel nationaal als internationaal. Voor mij was er één bedrijf dat er bovenuit sprong. Dat was een accountancy bedrijf.  Eerst had ik helemaal niet door dat het bedrijf gevestigd was in Praag, maar toen ik eenmaal besloot te solliciteren, slikte ik toch wel even. Ik kende Tsjechië – laat staan Praag – helemaal niet. Ik solliciteerde met de intentie dat ik nooit zou worden aangenomen. Voor mij was het een soort grapje. Mijn best had ik niet gedaan op de sollicitatiebrief. Ik heb tijdens mijn studententijd nooit in het buitenland stage gelopen en ik was ook niet op zoek naar een baan in het buitenland. Nog geen drie dagen later werd ik opgebeld en een dag daarna had ik een skypegesprek waarin werd verteld dat ik was aangenomen. Ik dacht: oh, eigenlijk was ik niet van plan om mijn vertrouwde Sittard te verruilen voor een vreemde stad. Na veel praten met mijn ouders, familie en vrienden heb ik besloten om te gaan.

“Ik kende  Tsjechië – laat staan Praag – helemaal niet”

Toen ik twaalf jaar oud was ben ik een keer in Praag geweest, maar dat was puur voor vakantie. Ik heb geen seconde gedacht: hier woon ik dus over tien jaar en dit wordt mijn thuis. Tijdens het skypegesprek werd al snel duidelijk dat ik binnen drie weken werd verwacht. Ik heb toen om een week speling kunnen vragen, maar daarna moest ik er toch echt aan geloven: Praag werd mijn nieuwe woonplaats. De eerste weken voelde ik me erg alleen. Ik voelde me verdwaald in de stad. Een soort toerist in eigen land. Ik dacht ook vaak na of dit wel de juiste keuze was en of ik niet gewoon terug moest vliegen naar mijn ouders.

Dit gevoel bleef nog zo’n twee weken steken. Ik woonde in het begin helemaal alleen. Tsjechisch lijkt een beetje op Russisch, net als Nederlands verwant is met het Duits. Of ik de taal spreek? Nee, geen woord. Het was dan ook moeilijk om contact met anderen te leggen. Gelukkig heb ik maar twee weekjes alleen gewoond. Ik woon nu met vier mensen samen in een appartement, onder wie een Nederlandse en drie Finnen. Praag is opgedeeld in stadsdistricten. Ik woon in Praag 2, dat ligt links van centrum.

Nu ik hier een tijdje woon, zie ik verschillen tussen Sittard en Praag. De cultuur is een wezenlijk verschil. De Tsjechische mensen zijn op zichzelf. Je maakt ’s ochtends geen praatje met de buurman en je moet blij zijn als je geholpen wordt. Neem de supermarkt: in Nederland word je vaak vriendelijk ontvangen en is de vraag ‘heb je alles kunnen vinden?’ niet zeldzaam. Dat is in die tien maanden dat ik hier nu woon nog nooit aan me gevraagd. Ik zie Praag als een westerse stad, maar het platteland eromheen niet. Een keer heb ik een auto gehuurd om naar Oostenrijk te rijden voor een skivakantie. Ik reed toen langs vervallen plaatjes in Tsjechië. Een eerste gedachte: je wilt daar niet dood gevonden worden. Praag is welvarender, mooier en drukker. De lonen – voor Nederlandse begrippen erg laag – liggen hier een stuk hoger dan in de andere steden in Tsjechië. Toeristen, maar ook mijn familie noemen de plek waar ik woon Oost-Europa. De Tsjechische mensen vinden dat vreselijk. Tsjechen willen niet geassocieerd worden met het oosten, maar als Centraal-Europa. Zo noemen ze zichzelf dan ook.

“Praag is in 1 woord levendig”

Praag is in 1 woord levendig. Er is altijd wat te doen: van muziekfestivals tot kerstmarkten. De bedrijven in de stad zijn gericht op innovatie. Vaak zie ik advertenties hangen voor congressen, beurzen, workshops en lezingen. Het bedrijf waar ik werk, is ook bezig met innovatie. Wij als werknemers hebben ook inspraak. Als je met een idee komt dat tijd of geld bespaart, wordt het meegenomen. Binnenkort verhuizen we naar een andere locatie, waar technologische en praktische aanpassingen zijn, zoals ledverlichting en statafels die ook als zittafels kunnen worden gebruikt. Toen ik laatst in het vliegtuig naar Praag zat, vertelde een man naast mij dat hij hier ook al werkte toen het nog communistisch en grijs was. Naarmate Tsjechië niet meer communistisch werd, veranderde de hele stad. Van grijze stad ging het naar westerse stad met een Starbucks en McDonald’s.

“Ik heb stiekem altijd al de droom gehad om in Italië te gaan wonen”

Voor nu is Praag mijn thuis. Zoals ik het op dit moment voor me zie, blijf ik hier nog een jaartje wonen. Ik denk dat het een goede stap is geweest om in Praag te verhuizen. De vrijheid om te doen en laten wat ik wil is fijn en de stad is fantastisch. Ik had een stuk minder vrijheid in Sittard omdat ik daar bij mijn ouders woonde, want dan heb je de regels van je ouders. Met de belangrijke dagen zoals Kerst, vlieg ik terug naar mijn familie in Sittard. Ik heb stiekem altijd al de droom gehad om in Italië te gaan wonen. Wie weet, ik zie wel wat er op mijn pad komt.”

Door: Marit Koopmanschap