Darkweb: supermarkt voor drugsdealers

Gevangenisstraf en hoge boetes staan de 19-jarige Roman te wachten, als hij niet voorzichtig genoeg is. Al vier jaar lang weet hij zich gedeisd te houden voor autoriteiten. Binnenkort hoopt hij te stoppen, want het distribueren en verkopen van voorgeschreven medicijnen (door iemand anders dan een dokter) is een vorm van drugsdealen. Dit is net zo illegaal als het handelen in coke en heroïne.

Een totaal tegenstrijdig beeld van een drugsdealer vult mijn netvlies. Tegenover mij zit een lange jongen, zijn blonde haar is fatsoenlijk naar achter gekamd. Hij draagt een honinggele Stone Island trui, met daaronder een grijze pantalon in een ruitjesmotief. Hij stelt zich voor als Roman, buigt voorover en hij geeft mij een stevige hand. Een walm van een net iets te sterke cologne kietelt mijn neus. Beiden drinken we jasmijnthee, terwijl hij vertelt over zijn afgelopen vier jaar als drugsdealer.

‘’In 2011 las ik op een internetforum iets over Darkweb. Er werd toen verwezen naar ‘Silk Road’, een site waar je anoniem wapens en drugs kon kopen. Ik was vijftien en rookte geregeld wiet, uit nieuwsgierigheid heb ik wat research gedaan en kwam ik uit op een programma genaamd ‘Tor’. Door dit te downloaden kreeg ik toegang tot Darkweb. Je hoeft echt geen researchkampioen te zijn om erachter te komen hoe het werkt. Er stonden zelfs complete gidsen op internet die uitlegden hoe je zo anoniem mogelijk kon blijven.

Mijn mond viel open van verbazing toen ik zag dat medicijnen die je normaal alleen op recept kon krijgen, op Darkweb voor een spotprijs beschikbaar waren. Toentertijd verkocht ik via iemand anders al wat wiet en pillen, om mijn eigen drugsgebruik te kunnen bekostigen, maar dat verdiende kut. Medescholieren klaagden over concentratieproblemen bij het leren en zij vroegen of ik Ritalin kon regelen via mijn toenmalige baas. Mijn baas kon daar niet voor zorgen en op dat moment zag ik een gat in de markt. Ik plaatste mijn eerste bestelling op Darkweb en twee weken later lagen vijftig Ritalinpilletjes via de post op mijn deurmat.

Mijn medescholieren, waren net zoals ik luie scholieren. Leren deden we niet echt, doorlezen hooguit, vandaar dat de meesten wel een Ritalinpilletje wilden uitproberen. In het drugscircuit gaat de meeste reclame mond-op mond en het was al snel duidelijk dat ik de enige was die op een steady basis Ritalin kon regelen. Toen mensen dat eenmaal wisten verkocht ik een hoop. Mijn klantenkring groeide en er kwamen mensen naar mij toe met aanvragen voor bepaalde drugs, zoals: XTC, Ketamine, LSD en Modafinil. Ik pas zoveel mogelijk mijn assortiment aan op de klant. Cocaïne heb ik nooit verkocht en dat zal ik ook nooit doen, die klanten zijn knettergek. Sommige coke verslaafden zijn in staat om midden in de nacht je deur in te trappen, omdat ze op dat moment hun shit willen hebben.

Mijn klantenkring bestaat uit zowel jongens als meisjes tussen de 15 en 25 jaar. Zij doen een aanvraag op wat ik verkoop, ik bestel dat als ik het niet in huis heb en dan maken zij geld over via PayPal. Vervolgens verstuur ik het pakketje met drugs naar een klant of ik breng het zelf als het een beetje dichtbij is. Versturen is veel veiliger, dan als ik de drugs zelf breng en ter plekke afreken. Ik probeer contante transacties altijd te vermijden. De kans om er ingeluisd of beroofd te worden is dan veel groter. Het feit dat ik hier 400 euro per maand mee kan bijverdienen komt door mijn lage prijzen, snelle respons en toegankelijkheid. Ik ben altijd bereikbaar via mijn telefoon om bestellingen op te nemen. Omdat ik via Darkweb de drugs koop (dus van de producent) ligt de prijs een stuk lager dan wanneer je het van een grote jongen in de echte wereld zou kopen. Ook als ik grote hoeveelheden bestel, krijg ik nog extra korting. Met het geld wat ik verdien koop ik dure kleding of ik geef het uit aan het nachtleven. Een klein deel spaar ik ervan voor mijn toekomstplannen.

Ik ben niet bang dat de drugs die ik koop en verkoop onveilig zijn. Sommige Marketplaces op Darkweb werken met een beoordelingssysteem. Mensen kunnen een review achterlaten nadat ze iets gekocht hebben en zo bouw je daar een reputatie op. Van dit soort sites haal ik dan de drugs, zodat ook mijn reputatie vlekkeloos blijft. Ik ben me ook wel bewust van de consequenties van mijn daden. Het ergste wat er zou kunnen gebeuren, is dat ik gepakt word tijdens een transactie. Paranoïde word ik er weleens van. Ik neem altijd voorzorgsmaatregelen: als ik de transactie niet via internet uitvoer neem ik sowieso nooit te veel geld en drugs in een keer mee. Het ergste wat er voor mij kan gebeuren als ik gepakt wordt, is een boete of taakstraf, denk ik. Ik weet dat wat ik doe een misdrijf is, maar dat maakt mij geen slecht persoon. Het kopen van drugs is hun eigen verantwoordelijkheid. Ik voed niemands verslaving, die voeden ze zelf op het moment dat ze een pilletje nemen. Ik ben alleen maar een leverancier, ze zijn zelf verantwoordelijk. Ik denk dat het beter zou zijn als de staat drugs streng zou reguleren in plaats van verbieden. Mensen die het willen gebruiken, komen er toch wel aan. Ik ben het er wel mee eens dat het reguleren van drugs de drempel voor mensen om het te gebruiken lager zou maken.’’

Tot slot zijn Romans toekomstplannen duidelijk: hij wordt geen loonslaaf. ‘’Momenteel werk ik full-time in de shipping business met als doel daar genoeg kennis te vergaren om voor mezelf te beginnen. Wanneer ik het idee heb dat ik er klaar voor ben, stop ik meteen met het verkopen van drugs en ga ik me richten op mijn eigen toekomstige bedrijf.’’

 

*wegens privacy redenen zijn de namen uit dit stuk gefingeerd.