COLUMN: Geraakt, maar niet besmet

Bron: Pexels

Ik kan het woord corona niet meer aanhoren. Hoe je het wendt of keert, iedereen heeft op welke manier dan ook te maken met dit virus. Er worden mensen ziek van, mensen overlijden eraan, maar er worden ook mensen ontslagen. Met dat laatste heb ik te maken. Na jaren verschillende bijbaantjes te hebben gehad bij supermarkten, kledingwinkels en bouwmarkten had ik eindelijk een leuke baan gevonden in de horeca. Al bij de eerste ontmoeting voelde ik mij op mijn plek en het gevoel was wederzijds bij de managers. Deze leuke tijd kwam ten einde door het extreem overdraagbare virus Covid-19. Niet alleen voor mij, maar voor alle mensen die in hun proeftijd zaten bij dit bedrijf. Wat voel je dan als je dat telefoontje krijgt? Ongeloof, verdriet en onzekerheid. Niet eens woede, want het is vrij logisch dat een bedrijf mensen moet ontslaan als je minimaal drie weken dicht moet. “Houd het nieuws maar in de gaten”, werd mij nog verteld. En als student journalistiek houd ik het nieuws vanaf dag één nauwlettend in de gaten. Het is meer de onzekerheid waar ik mee zit. Hoe moet ik nu mijn auto gaan betalen? Waar moet ik nu gaan solliciteren? Kan ik nu nog wel solliciteren? Zoveel vragen en er zijn geen antwoorden.

Zoals al eerder vermeld staat, houd ik de berichtgeving nauwlettend in de gaten. En zelfs dat vind ik een understatement. Er gaat geen moment voorbij of ik pak mijn telefoon en ik kijk naar drie verschillende media voor het laatste nieuwtje. Natuurlijk zie ik veel berichten voorbijkomen over dat bijvoorbeeld sierkwekerijen het erg hard gaan krijgen de komende weken, beurzen die instorten. Het draait om de scoops; wie heeft als eerste het nieuwste nieuws, het belangrijkste nieuws. Maar waarom lees ik niets terug over studenten die hun bijbaan verliezen aan dit virus en straks niet meer kunnen rondkomen? Dat nieuws zie ik nergens verschijnen. Misschien kan ik dan nu toch uit deze vervelende situatie mijn eerste scoop halen.