‘Wij zagen haar zichzelf martelen’

Evi (16) maakt van dichtbij mee hoe anorexia nervosa haar tweelingzusje kapot maakt. Michelle, haar zus, zit nu in een kliniek voor een voltijdse opname om van haar eetstoornis af te komen. Evi vertelt hoe ze met de ziekte van haar zus omgaat.

Ongeveer drie jaar geleden kreeg Michelle de diagnose anorexia. Het is begonnen met meer sporten en meer op de getallen letten, daarna is het misgegaan. Ze begon met braken en heeft ook laxeermiddelen gebruikt. “Vroeger was ze wel wat voller. In de periode dat ik vaak epileptische aanvallen had ging er veel aandacht naar mij van vriendinnen en onze ouders. Michelle vond dat wel moeilijk volgens mij. Dit zal denk ik ook te maken hebben met het ontstaan van de anorexia. Ik voel me niet per se schuldig maar het is wel vervelend als mijn epilepsie ermee te maken had, dus daar denk ik liever nooit over na.”

“Ik kreeg van mijn ouders te horen dat mijn zusje anorexia had, omdat Michelle het zelf niet wilde vertellen. Dan gaat er van alles door je heen”, vertelt Evi. Na de diagnose heeft ze gesprekken gehad met een psycholoog, die leverde niets op. Michelle ging hier ook met tegenzin naartoe. Ze heeft toen afgelopen september zelf gekozen voor een voltijdse klinische opname, ze wilde niet nog meer tijd verspillen. “Het is saai zonder haar in huis. Ik ben natuurlijk gewend om al 16 jaar met een zus samen te leven. Het is ook een stuk stiller zonder haar maar als ze er is, is het wel
weer net als vroeger. Soms hebben we het gevoel dat we nog iets in te halen hebben.”

‘We zijn zussen maar ze is ook mijn beste vriendin. Onze band is zo sterk, dat maakt het extra moeilijk’

Michelle’s eetstoornis heeft ook grote impact op haar familie. Een gevoel van machteloosheid, zij moet dat stemmetje uit haar hoofd krijgen en er weer bovenop komen, beschrijft Evi. “We zijn zussen, maar ze is ook mijn beste vriendin. Onze band is zo sterk, ik denk ook omdat we een tweeling zijn. Dat maakt het extra moeilijk. Wij zagen haar zichzelf martelen, ze spuugde al haar eten uit en ze werd steeds magerder”. Ze missen haar heel erg, omdat Michelle nu alleen nog in het weekend een dag en nacht naar huis komt. Die ene dag dat ze thuis is, proberen de zusjes zoveel mogelijk tijd samen door te brengen.

Eten was een gevecht voor Michelle, dat is iets dat ze niet wilde. Vooral op school was haar zus bang dat ze haar eten weg zou gooien. “In de lunchpauze dacht ik vaak: eet ze wel wat? Wanneer ze zei dat ze had gegeten dacht ik steeds: ja maar dat heeft ze niet gedaan, dat weet ik 100% zeker”. Maar ook thuis was het niet altijd een feestje aan tafel. Verschillende trucjes haalde ze uit de kast, haar eten over haar bord verspreiden zodat het leek of ze meer had gegeten. Als een stuk vlees te groot was, mocht iemand anders een stuk hebben. Eerst pakte Evi dit stukje vlees gewoon aan. Na de diagnose hoefde ze het niet meer, dan voelde het alsof ze haar zusje hielp met minder eten.

‘Dat gevoel wanneer ze de trein in stapt, is echt kut’

Samen hebben ze zwarte piet gespeeld tijdens de intocht van Sinterklaas dit jaar. Op zo’n moment merk je al snel dat het te zwaar wordt voor haar, ze heeft weinig energie en er zijn teveel spanningen. “Ik probeer er dan een leuke middag van te maken maar ze moet wel terug naar de kliniek. Ik let veel op haar op zo’n dag, de eetstoornis zit continu in je achterhoofd”. Wanneer Michelle terug moet naar de kliniek wordt ze vaak door haar zus en ouders weggebracht.

“Mich is geen prater, soms is dat moeilijk. Aan de ene kant snap ik het, maar ik heb wel zoiets van; je hebt maar één zus. Tuurlijk ga ik het vervelend vinden en word ik verdrietig, maar ik heb liever dat ze gelijk tegen mij zegt wat haar dwars zit of wanneer er iets vervelends gebeurd, dan dat ik het van andere mensen steeds moet horen. Ik denk dat ze bang is om mij te kwetsen of dat ze me teleurstelt”, vertelt Evi. Dit is ook voor Michelle de reden geweest om haar verhaal op te schrijven, zo kon ze haar gevoelens verwoorden, zonder dat ze daar per se met iemand over in gesprek
moest. Nadat ze hem heeft gestuurd naar ‘proud to be me’, is hij ook geplaatst op de site. Ze is super trots op haar tweelingzusje en verwacht nog een blog over hoe ze anorexia heeft overwonnen.

Krachtgevende woorden van Evi, voor families die hetzelfde doormaken als zij. “Het is voor ons niet te begrijpen wat er in het hoofd van iemand met een eetstoornis omgaat. Ik denk als mensen zo’n diagnose krijgen, je het niet moet opvatten als een schreeuw om aandacht of dat iemand zich aanstelt, want ‘iemand is helemaal niet dik’. Het is niet iets dat zomaar weg kan, er moet een langere tijd overheen gaan, waarin zij zich anders kunnen gaan zien. Je kunt het zeggen, dat ze niet dik zijn, maar dat gaat het ene oor in en het andere oor uit. Je kunt er wel altijd voor ze zijn, want dat hebben ze echt nodig.”